Wtorek, 13 czerwca
To już niemal dwa lata minęły, odkąd usłyszałam od Jana słowa, które chyba na zawsze zapiszą się w mojej pamięci. Powiedział wtedy: „Twoje życie jest takie przewidywalne, iż już mnie to nudzi”. Jakkolwiek to zabrzmiało z jego ust jak wyrok, ja czułam się zupełnie spełniona. Każdego ranka wstawałam wcześnie, szykowałam śniadanie, robiłam lekką gimnastykę, potem ubierałam się do pracy. Zawsze najpierw pomagałam Jankowi wychodził wcześniej, więc dbałam, by niczego mu nie zabrakło, a potem zajmowałam się sobą. Zawsze gotowałam śniadania i obiady w domu, pakowałam kanapki dla siebie i męża. Po powrocie z pracy robiłam zakupy w Biedronce, gotowałam, sprzątałam, prałam. Wieczorem jakiś film, czasem książka, i spać.
Naprawdę byłam przekonana, iż to jest właśnie to porządek, bezpieczeństwo, dom pełen ciepła, zadbany mąż, syte brzuchy. Czy można chcieć czegoś więcej? Sobota to był czas na gruntowne sprzątanie, pieczenie drożdżówek albo sernika, gotowanie czegoś dobrego. Wieczorami zapraszaliśmy znajomych albo wychodziliśmy z nimi do miasta czasem na lody na Starówce, czasem na koncert w lokalnym klubie. Niedziela to była świętość połowa dnia u moich rodziców, połowa u jego. Pomagaliśmy im w ogródku, rozmawialiśmy, cieszyliśmy się swoim towarzystwem.
Wieczorem znowu wracaliśmy do siebie cisza, spokój, żadnych kłótni, żadnych pretensji, harmonia, o jakiej marzyłam. I nagle usłyszałam, iż Jan się mną znudził. Siedział długo przy stole i mówił mi, iż jego koledzy żyją pełnią życia, chodzą na imprezy, podróżują, nie to co my, cały czas tylko rutyna, choćby się nie pokłócimy. Po tych słowach wyszedł z mieszkania i tyle go widziałam przez kolejne dni.
Byłam pewna, iż nie warto niczego zmieniać przecież nasze życie jest takie dobre, zwyczajne Ale jednak dla Jana byłam gotowa spróbować. Uznałam, iż trzeba zacząć od siebie. Pozbyłam się starych swetrów i dżinsów, pojechałam do galerii i za pieniądze odłożone na działkę pod Warszawą, kupiłam sobie zupełnie nowe ubrania. Zdecydowałam się choćby na krótką fryzurę i farbę na rudo. Chciałam wyglądać nowocześnie, nieszablonowo.
Zmieniłam też pracę rzuciłam spokojne biuro i zatrudniłam się przy organizacji eventów. To było coś, co rozbudziło we mnie kreatywność! Co tydzień wpadały nowe pomysły na imprezy, koncerty, kabarety, spotkania.
Po tygodniu wrócił Jan i chyba nie mógł uwierzyć w to, co zobaczył. Obiecałam mu, iż nasze życie się zmieni. I tak się stało. Nasz dom zaczął coraz bardziej przypominać hotel. Przestaliśmy adekwatnie w nim bywać. Każda noc to klub, pub, spotkanie ze znajomymi, czasem spontaniczny wyjazd nad Mazury, a innym razem do Krakowa na dwa dni. Rowerowe wycieczki za miasto, spływy kajakowe, szalone grille u znajomych. Wszystko na najwyższych obrotach.
Mijały tygodnie, a Jan znowu zaczął narzekać. Okazało się, iż tęskni za spokojem, za domowym obiadem, za moją szarlotką, za ciszą i rutyną. Dziś nie miałam już choćby czasu, żeby ugotować zupę, a co dopiero mówić o pieczeniu ciasta. Sama zaczęłam coraz częściej spotykać się z ludźmi, o których wcześniej choćby bym nie pomyślała. Po prostu przestało mi zależeć na dawnym stylu życia.
Po kilku dniach Jan oznajmił, iż tak dłużej nie da się żyć. Chce wrócić do tego, co było spokoju, domowych obiadów i rodzinnych niedzielnych odwiedzin. Wieczory tylko dla siebie, z kocem, herbatą i wspólnym serialem. Ale wtedy zorientowałam się, iż mnie takie życie już nie interesuje. Jeszcze niedawno bardzo się starałam być dorosła i przewidywalna, ale teraz zrozumiałam, iż dobrze mi z tą nową wolnością. Choć kiedyś byłam szczęśliwa w tamtym porządku, nie chciałam już wracać.
I tym razem to ja powiedziałam nie. Gdy Jan zaczął nalegać na powrót do poprzedniego życia, wybuchła awantura jak z telenoweli. Talerze poleciały, sąsiedzi pukali do drzwi, ktoś wezwał policję. Jan spakował kilka rzeczy i pojechał do swojej matki. Pewnie liczy, iż wróci i znów zastanie mnie przy garach, z uśmiechem na twarzy i świeżo pościelonym łóżkiem.
Ale tym razem to ja go zaskoczę. Na stole zostawiłam papiery rozwodowe i kartkę Ja także się nudzę, nie mogę już z tobą mieszkać. Bo przecież nie jesteśmy bohaterami filmu do przewijania w tył i w przód. Czasem trzeba pójść za własnym głosem. Dzisiaj już wiem, iż nie chcę się cofać.
