Mąż powiedział, iż jedzie w delegację, a ja zobaczyłam jego samochód pod wiatą najbliższej przyjaciółki Bogny.
Masz pewnie ładowarkę? I lekarstwa na żołądek? Wiesz, jak w delegacjach jedzą, a mnie nie będzie przy sobie.
No tak, wziąłem! Jagodo, czemu mnie traktujesz jak dziecko? Nie jedziemy na Biegun Północny, a na Kraków. Trzy dni, raport, kilka spotkań i z powrotem. Daj mi przejść, taksówka czeka od pięciu minut, licznik tyka.
Krzysztof nerwowo pociągnął suwak na torbie, przycinając krawędź materiału, przeklnął, szarpnął mocniej i w końcu zamknął. Wyglądał pośpieszny, roztargniony, jakby obawiał się, iż przegapi ostatni pociąg w życiu. Jagoda stała w korytarzu, opierając ramię o framugę, i patrzyła na męża z lekką zadumą. Dziesięć lat małżeństwa. Dziesięć lat odprowadzała go na te wyjazdy, a za każdym razem serce ściskało się trochę mocniej.
Zadzwoń, jak dotrzesz do hotelu poprosiła, poprawiając mu kołnierzyk kurtki. I nie jedź zbyt szybko, obawiali się lodu na drodze.
Jagodo, jadę pociągiem, zapomniałaś? Samochód zostawiłem, zawieszenie trzeszczy, nie chcę ryzykować. Całe, całe! Nie tęsknij. Przekaż pozdrowienia Sławie, jeżeli ją spotkasz.
Z pośpiechu przytulił się do jej policzka, pachnąc świeżą wodą kolońską i miętową gumą, wziął torbę i wybiegł poza drzwi. Zamek kliknął, odcinając go od domowego ciepła. Jagoda westchnęła, wsłuchując się w oddalające się kroki na schodach. winda zaryczała, zniżając się w dół.
W mieszkaniu zapadła cisza ta szczególna cisza, która przychodzi, gdy z domu odchodzi hałaśliwy, wypełniający przestrzeń człowiek. Jagoda przeszła do kuchni, nalała sobie ostudzoną kawę. Trzy dni. Można się zająć sobą, przeczytać książkę, której nigdy nie doszła, zrobić maseczkę na twarz. Albo spotkać się z przyjaciółkami.
Mowa o przyjaciółkach Krzysztof przypomniał o Bognie. Bogna była jej najlepszą koleżanką od szkolnych ław. Przeszły razem egzaminy, pierwsze zauroczenia, jej ślub, a dwa lata temu bolesny rozwód. Bogna mieszkała w sąsiedniej dzielnicy, w nowym osiedlu z zadbanymi podwórkami.
Jagoda spojrzała na zegarek. Sobota, godzina dwunasta. Nic szczególnego nie planowała. Może wpaść do Bogny? Zorganizować spotkanie dziewczyn, skoro mąż w drodze? Wyciągnęła telefon, ale odpuściła. Bogna ostatnio narzekała na migreny i zmęczenie w pracy, chciała nadrobić sen w weekend. Lepiej nie dzwonić, a po prostu przejść w tamtą stronę, wstąpić do dużego centrum handlowego przy jej domu, kupić coś przyjemnego i zobaczyć, co się wydarzy.
Jagoda ubrała wygodne buty pogoda była mokra, listopadowa kałuża. Wychodząc na zewnątrz wciągnęła wilgotne powietrze. Miasto tętniło swoją pośpiechną życiem.
Do centrum dotarła autobusem. Przemierzyła sklepy, kupiła nowy szalik miękki, kaszmirowy, w kolorze popielatej róży. Nastrój się poprawił. Wychodząc z galerii, postanowiła skrócić drogę przez podwórka tego samego osiedla, w którym mieszkała Bogna. Po prostu przejdę obok jeżeli zobaczę światło w oknach, może zadzwonię. A jeżeli nie, wrócę do domu.
Podwórko Bogny wyglądało elegancko: szlaban, zadbane rabaty, choćby w listopadzi schludnie przycięte, oraz zatłoczone miejsce parkingowe pełne drogich aut. Jagoda szła powoli, przyglądając się samochodom. Lubiła auta, sama je prowadziła, choć rzadko.
Wzrok przesunął się po rzędzie zaparkowanych pojazdów: czarna BMW, czerwona Mini Cooper, srebrna Toyota Camry Zatrzymała się przy srebrnej Camry. Dokładnie takiej, jaką miał Krzysztof. choćby zadrapanie na tylnym zderzaku, które wcisnął miesiąc temu przy supermarkecie, znajdowało się w tym samym miejscu.
Serce zamrugało, a potem zabiło się gdzieś w gardle.
Nie, to niemożliwe uspokajała się. Camry to popularny model, w mieście ich tysiące. Zadrapanie to przypadek.
Podeszła bliżej, czując, jak ręce stają się zimne. Numer rejestracyjny: trzy siódemki i litery WOR. Krzysztof zawsze się śmiał, mówiąc, iż przynosi szczęście w interesach.
W377WOR. To był jego samochód.
Jagoda stanęła, jakby wbita w ziemię. W głowie szum. Krzysztof twierdził, iż jedzie pociągiem, iż samochód jest zepsuty, iż jedzie do Krakowa. A samochód stał pod wiatą Bogny.
Pierwsza myśl: Może przyjechał do Bogny, coś zostawić? Albo pomóc? Ale wyjechał z domu trzy godziny temu. W trzy godziny mógłby dziesięć razy coś przynieść i odjechać na dworzec.
Jagoda podeszła do auta, dotknęła maski. Była ciepła. Silnik został wyłączony dopiero, co najwyżej, pół godziny temu. Nie mógł więc już być na dworcu. Był tu.
Drżącymi rękami wzięła telefon. Zadzwoniła na numer męża. Dzwonek brzmiał długo, leniwie, każdy dźwięk brzmiał w uszach jak młotek.
Halo, Jagusiu? głos Krzysztofa brzmiał żywo, ale z jakimś szumem w tle. Dlaczego dzwonisz? Co się stało?
Nic, po prostu chciałam sprawdzić, czy już w pociągu? Jak się masz?
Tak, już w pociągu! odpowiedział ochoczo. Ruszyliśmy. Łączność słaba, zaraz zniknę. Wagon stary, hałaśliwy. Chciałem jeszcze zdrzemnąć się. Nie przegap mnie, ok? Wieczorem zadzwonię z hotelu.
Hałaśliwy wagon? zapytała Jagoda, patrząc na ciemne szyby Camry. A wydaje mi się, iż u ciebie jest cicho.
Dopiero ruszyliśmy, koła stukają. Wszystko, Jagodo, bateria się wyczerpuje, pogadajmy później!
Rozłączył się. Jagoda stała pośrodku podwórka, trzymając telefon tak mocno, iż jej palce białeły. Kłamie. Kłamał otwarcie, nie starając się choćby wymyślić wiarygodnego dźwięku na torze.
Spojrzała w górę. Pięciopiętrowy budynek. Okna Bogny. Zasłony były mocno ściągnięte, choć na zewnątrz było jeszcze jasno. zwykle Bogna lubiła dzienny blask, mówiła, iż go rozbudza.
W jej wnętrzu coś pękło. Ta nić zaufania, na której opierało się dziesięć lat małżeństwa i dwadzieścia lat przyjaźni. Została tylko lodowata, dzwoniąca pustka i gniew. Gniew, który domagał się wyrazu.
Mogła odwrócić się i odejść. Zabrać się do domu, spakować jego rzeczy, zmienić zamki. Ale to było za mało. Musiała zobaczyć twarze. Musiała spojrzeć w oczy najlepszej przyjaciółce i kochającemu mężowi.
Jagoda ruszyła zdecydowanie w stronę wejścia. Znała numer domofonu na pamięć, ale nie miała klucza. Wybrała numer mieszkania Bogny.
Dzwonek. Długie sygnały. Nikt nie podchodził. Najwyraźniej nie mieli czasu w domofon.
Czekała. Z wiaty wyjść zaczęła młoda mama z wózkiem. Jagoda przeszła przez drzwi.
Dziękuję rzuciła, wślizgując się do środka.
Winda woziła ją na piąte piętro, jęcząc powoli. Jagoda przyglądała się swojemu odbiciu w lustrze kabiny: blada twarz, ogromne oczy, nowy szalik w kolorze popielatej róży, który teraz wyglądał jak pętla.
Stanęła przed drzwiami numer 54. Nasłuchiwała. Cisza. Naciśnięła dzwonek.
Za drzwiami usłyszała szelest, potem ciche kroki.
Kto tam? głos Bogny był czujny.
Bogno, to ja, Jagoda! krzyknęła radośnie, starając się brzmieć naturalnie. Przeszłam obok i pomyślałam, iż wpadnę! Otwórz, przyniosłam ci ciasto! (Ciasta nie było, ale to nie miało znaczenia).
Za drzwiami nastąpiła długa, ciężka przerwa. Słychać było, jak ktoś szeptał.
Jagodo nie mam na sobie ubrania w końcu odpowiedziała Bogna przez drzwi. Po prostu jestem chora, zaraźliwa. Lepiej nie. Może innym razem?
No nie mów tak! Jagoda nacisnęła dzwonek jeszcze raz, długim tonem. Tylko chwilę! Przyniosłam lekarstwo, mówiłaś, iż migrena cię męczy. Otwórz, nie zatrzymuj przyjaciółki na progu!
Zamek kliknął. Drzwi uchyliły się na kłódkę. W szczelinie ukazało się oblicze Bogny rozczochrane, bez makijażu, z czerwonymi plamami na szyi. Mieszkała w jedwabistym szlafroku, który ledwo zasłaniał piersi.
Jagodo, naprawdę wyglądam okropnie zaczęła.
Bogno, otwieraj! głos Jagody stał się twardy. Albo będę stała tutaj i dzwoniła, aż sąsiedzi zadzwonią na policję.
Bogna przerażona mrugnęła. Kłódka zadrżała i upadła. Drzwi otworzyły się szeroko.
Jagoda weszła do przedpokoju. W nosie uderzył zapach znanego męskiego perfumu tego samego, którym pachniał Krzysztof, kiedy odchodził na dworzec. Do tego aromat kawy i czegoś słodkiego.
Wejdź, skoro już tu jesteś Bogna nerwowo poprawiała szlafrok, blokując drogę do salonu. Naprawdę nie jestem gotowa na gości. Bałagan w domu.
Jagoda przeszła nie zrzucając butów, przetaczając się obok przyjaciółki ramieniem.
Nic, nie jestem inspektorem. Chcę tylko herbaty.
W przedpokoju stały męskie buty. Czarne, lśniące po kąpieli. Te same, w których Krzysztof wyjechał do Krakowa. Na wieszaku wisiała jego kurtka.
A to czyje? wskazała Jagoda na buty. Masz kogoś?
Bogna popłochła.
To to hydraulik! Mój kran cieknie. On właśnie w łazience naprawia.
Hydraulik w butach Ralph Ringer za piętnaście tysięcy? uśmiechnęła się Jagoda. Hydraulicy dziś świetnie zarabiają.
Weszła do salonu. Na stoliku kawowym stały dwa kieliszki z niedopitym winem i talerz z owocami. Na kanapie leżała męska koszula.
Krzysztof! zawołała Jagoda głośno. Wyjdź! Hydraulikowi czas składać raport z delegacji!
Cisza. Tylko Bogna zaczęła szlochać za plecami.
Jagodo, nie proszę, odejdź wyjaśnimy wszystko
Jagoda podeszła do drzwi sypialni. Były zamknięte.
Krzysztof, liczę do trzech. jeżeli nie wyjdziesz, wezmę tę wazon i rozbiję mieszkanie. Jeden.
Jagodo, stop! Bogna chwyciła się za rękę. Nie rób głupstw! On on po prostu przyjechał pomóc!
Pomóc zdjąć szlafrok? Dwa.
Drzwi sypialni otworzyły się. Na progu stał Krzysztof w samych dżinsach, z nagim tors. Wyglądał żałosnie i przestraszony, jak kot złapany przy jedzeniu śmietany.
Jagodo, źle zrozumiałaś zaczął klasyczną wymówkę wszystkich niewiernych.
Jagoda spojrzała na niego. Na człW ostatniej chwili Jagoda zerwała telefon, odwróciła się i wyszła w mgłę, pozostawiając za sobą szklany dźwięk rozbitego wazonu, który nigdy nie istniał.
