Dziennik, 14 maja
Znowu sierść! Spójrz tylko na tę marynarkę, Zosiu! Dopiero wczoraj odebrałem ją z pralni, a dziś wygląda, jakbym nocował w schronisku dla kotów. Ile jeszcze można to wytrzymać?
Głos Marcina przeszedł już z tonu irytacji w charakterystyczną, przenikliwą nutę, którą słyszę za każdym razem, gdy coś nie idzie po jego myśli, zwłaszcza od ostatnich miesięcy. Stałam przy kuchence, smażyłam placuszki, westchnęłam ciężko, wyłączyłam palnik i odwróciłam się do męża. Stał w korytarzu, teatralnie trzymając na wyciągniętych rękach granatową marynarkę, rzeczywiście obsypaną kilkoma białymi włoskami.
Marcinie, po co te nerwy? zapytałam spokojnie, wycierając dłonie w fartuch. Przecież prosiłam, żebyś nie wieszał rzeczy na krześle w salonie. Wiesz, iż Feliks tam lubi spać. Gdybyś chował wszystko do szafy, nie byłoby problemu. Daj, wyczyszczę.
Podeszłam, sięgnęłam po rolkę do ubrań leżała zawsze w przedpokoju, właśnie na takie okazje i raz dwa pozbyłam się sierści. Marynarka znowu była idealnie czysta, ale twarz Marcina nie rozjaśniła się choćby trochę. Przeciwnie odsunął ode mnie marynarkę, jakbym go uraziła, otrząsnął się z niechęcią.
To nie wina szafy, Zosiu! Naprawdę tu się nie da oddychać. Wszędzie twoje zwierzęta. Na kanapę nie usiądź, po dywanie nie przejdź. Wracam do domu, chcę odpocząć, a tu trzeba lawirować między miskami, kuwetą i drapakami. Zrobiłaś z naszego mieszkania mały ZOO!
Przemilczałam, choć w środku czułam znajome ukłucie żalu. Nasze mieszkanie pomyślałam gorzko. Trzypokojowe, wysokie mieszkanie w kamienicy na warszawskiej Pradze, odziedziczyłam po babci na długo przed poznaniem Marcina. On wprowadził się tu pięć lat temu z walizką i laptopem, kiedy wzięliśmy ślub. Wtedy, na etapie randek, zupełnie mu nie przeszkadzał dostojny kot Feliks ani lękliwa Kicia. Sam się rozczulał, głaskał Feliksa i mówił, iż dom z kotami to dom pełen ciepła.
Ale sielanka nie trwała długo. Odkąd oswoił się z życiem razem, coraz bardziej przeszkadzał mu każdy szczegół, a ja byłam coraz dalej od tej wersji Marcina, która przynosiła mi kwiaty i czytała wiersze.
Marcin, mamy tylko dwa koty przypomniałam, nalewając mu kawę. Są z nami od lat, są rodziną.
Rodziną? prychnął, siadając przy stole. To tylko zwierzęta! I jeszcze ile kosztuje ta twoja fanaberia! Widziałem ostatni rachunek tylko za karmę poszło siedemset złotych! Na kocie chrupki! A potem gadasz, iż trzeba odkładać na urlop.
To specjalistyczna karma, Feliks ma chore nerki, dobrze wiesz postawiłam mu filiżankę. I płacę za nią ze swoich pieniędzy. Nie ruszam twoich.
A budżet mamy wspólny! warknął, uderzając dłonią w stół, aż łyżeczka zadzwoniła. jeżeli wydajesz swoje na futrzaki, mnie zostawiasz zakupy dla nas prosta matematyka!
Patrzyłam na niego i nie mogłam poznać tego człowieka, którego kiedyś tak kochałam. Pracę miał ciężką od kiedy jego dział przeorganizowano, cały czas bał się zwolnienia. Ale złość wyładowywał tylko na mnie i na zwierzakach.
W tej chwili Feliks zaszedł do kuchni, cicho stukając pazurkami po starym parkiecie. Nasz dostojny, wiekowy norweski leśny, spojrzał na mnie i przymilnie zamiauczał, prosząc o śniadanie.
Spadaj! wrzasnął Marcin i tupnął nogą.
Kot podskoczył przestraszony, poślizgnął się na panelach i przypadkiem zahaczył pazurem o nogawkę spodni Marcina. Usłyszałam rozdzierający trzask tkaniny.
Zapadła cisza. Marcin patrzył powoli na dziurę w swoich drogich spodniach.
Koniec wycedził tak zimno, iż zamarłam. To była ostatnia kropla.
Zerwał się, przewracając krzesło. Twarz mu poczerwieniała.
Trzy lata znoszę ten cyrk! Sierść w zupie, smród z kuwety, nocne rajdy po mieszkaniu! Ale rozwalanie mi rzeczy?! Stawiam sprawę jasno.
Zastygłam z rękami przy piersi. Feliks, wyczuwając napięcie, zniknął pod kanapą w salonie. Kicia, która dotąd spała pod grzejnikiem, tylko uniosła uszy.
Co masz na myśli? spytałam cicho.
Albo ja, albo te potwory. Masz czas do wieczora. Gdy wrócę, kotów ma tu nie być. Oddaj mamie, wywieź do schroniska, wystaw na ulicę nie dbam o to. Nie będę tu żył ani dnia dłużej z tymi zwierzętami. Jestem mężczyzną, zasługuję na szacunek!
Ty mówisz poważnie? Z powodu spodni?
Nie przez spodnie! Przez twoje podejście! Kochasz te kudłate bardziej ode mnie. Udowodnij, iż się mylę. Wieczorem sprawdzę.
Wyrwał swój plecak, rzucił filiżanką z kawą do zlewu i trzasnął drzwiami tak mocno, iż z hukiem spadł ze ściany kalendarz.
Stałam na środku kuchni. Głowa mi huczała. Podniosłam kalendarz, powiesiłam z powrotem. Usiadłam i rozpłakałam się. choćby nie z rozpaczy, tylko z niemocy i upokorzenia. Jak on mógł? Jak można porzucić bezbronne stworzenia, bo są niewygodne? Feliks ma dwanaście lat, wymaga specjalnej opieki. Kicia boi się własnego cienia, nie przeżyje dnia na zewnątrz.
Spod kanapy wychylił się Feliks. Upewniwszy się, iż hałaśliwy już poszedł, podszedł, wdrapał się łapkami na kolana i zajrzał mi głęboko w oczy. Zaczął głośno mruczeć, kojąco, jak ciężarówka. Zanurzyłam twarz w jego gęstym futrze.
Nigdzie was nie oddam wyszeptałam. Co za bzdura.
Dzień przeszedł mi jak we śnie. Zadzwoniłam do biura, wzięłam wolne tłumacząc się złym samopoczuciem. Nie mogłam skupić się na niczym, kręciłam się po mieszkaniu, podlewałam kwiaty, myśli waliły mi się przez głowę jedna po drugiej.
Wspominałam, jak pół roku temu Marcin kopnął Kicię za to, iż weszła mu pod nogi w ciemnym korytarzu. Powiedział, iż nie zauważył ale ja widziałam, iż jednak tak. Wspominałam, jak zabronił wpuszczać koty do sypialni, jak drapały w nocy w drzwi, nie rozumiejąc nagłej zmiany. Ciągłe wyrzuty o pieniądze, choć sama zarabiam niemało, a mieszkanie i rachunki są na mnie.
Podczas obiadu zrozumiałam coś ważnego. Ten jego szantaż to nie tylko napad złości. To test. Człowiek, który potrafi stawiać wybór między lojalnością wobec niego a odpowiedzialnością za słabszych, nie zasługuje ani na miłość, ani na wsparcie. Dziś przeszkadzają mu koty. Jutro mama. Pojutrze ja sama, jeśli, odpukać, zachoruję.
Była dopiero szesnasta. Marcin przyjdzie o siódmej. Miałam czas.
Poszłam do sypialni, wyjęłam z pawlacza dużą walizkę na kółkach tę samą, z którą dwa lata temu lecieliśmy do Grecji. Zdmuchnęłam kurz, rozsunęłam zamek. Rozpakowywałam rzeczy po kolei, metodycznie: garnitury, koszule, swetry, spodnie. Potem bielizna, skarpetki po bokach.
Przez chwilę zatrzymałam się ze strachu. Czy to nie za ostro? Czy nie powinnam szukać kompromisu? Przecież wszyscy mają wspólne kryzysy Ale przypomniałam sobie jego dzisiejsze spojrzenie zimne, z pogardą. Bezużyteczne pasożyty. Nie. Z egoizmem się nie negocjuje.
Pakowałam rzeczy, kiedy zadzwonił domofon. A jeżeli wrócił wcześniej? Ale to była sąsiadka pani Wiesia z drugiego piętra, często wpada po sól albo na pogaduszki.
Zosiu, kochanie, wszystko u was w porządku? zagadnęła. Słyszałam, twój Marcin wybiegł rano jak burza. Aż szyby się trzęsły.
Wszystko dobrze, pani Wiesiu uspokoiłam ją. Zwyczajnie rozstrzygamy sprawy mieszkaniowe.
Dobrze, dziecko, pamiętaj tu zawsze drzwi stoją otworem i gorąca herbata czeka.
Taktownie wróciła do siebie.
Pakowałam dalej. Jego szczoteczka, maszynka, pianka, perfumy wszystko do kosmetyczki. Buty, kurtki. Przed szóstą w przedpokoju stały dwie walizki i torba sportowa. Mieszkanie wydawało się nagle większe, jakby ktoś wyjął z niego zbędny kształt. A może właśnie wyciął guz.
Zaparzyłam sobie miętową herbatę, nasypałam kotom nowej karmy, usiadłam w ulubionym fotelu. Feliks rozciągnął się pod moimi stopami, Kicia wskoczyła na podłokietnik.
O 19:15 usłyszałam klucz w zamku. Nie drgnęłam. Wiedziałam już, iż Marcin wraca.
I co? usłyszałam jego głos w przedpokoju, pewny siebie, tryumfalny. Wybrałaś adekwatnie? Mam nadzieję, iż te futrzaki już są na śmietniku!
Wszedł do salonu i zamarł.
Siedziałam z herbatą, koty były na miejscu. Feliks otworzył leniwie jedno oko, po czym znowu je przymknął totalnie ignorując obecność hałaśliwego.
Nie rozumiem Marcin zmarszczył czoło, twarz mu pobladła. Co ty robisz? Przecież jasno powiedziałem: ja albo one. Chcesz ryzykować?
Usłyszałam wszystko wyraźnie, Marcinie odpowiedziałam spokojnie, odstawiając filiżankę. Swój wybór już zrobiłam.
I jaki? Czemu te potwory jeszcze tu są?
Bo to ich dom. Twój wybór czeka w korytarzu.
Poszedł zobaczyć, omal nie potknął się o torbę.
Żartujesz sobie? w jego głosie była panika. Spakowałaś mnie? Wyrzucasz mnie przez koty?!
Nie przez koty, tylko przez to, iż postawiłeś mi ultimatum. Miłość to nie szantaż. Miłość szuka rozwiązań. Ty chciałeś pokazać władzę nade mną i potrzebującymi zwierzętami. To nie siła, tylko słabość.
Zwariowałaś! wrzasnął, wymachując rękami. Stara panna z kotami! Nikt cię nie zechce! Ja cię utrzymywałem, znosiłem twoje fanaberie! Jak odejdę, będziesz wyć z samotności i błagać o powrót!
Mieszkanie jest moje, mam pracę i dobrą wypłatę wyliczyłam spokojnie na palcach. Nie muszę sprzątać i prać za dorosłego chłopa. Nikt nie będzie dręczył moich kotów. Nie boję się samotności wreszcie odpocznę.
Udław się tymi sierściuchami! rzucił, zbliżając się o krok. Wtedy Feliks nagle wygiął grzbiet i zawarczał, a sierść aż stanęła mu dęba. Marcin aż się cofnął.
Na zdrowie odpowiedziałam.
Wybiegł do korytarza, szamocząc się z walizkami.
Gdzie mój laptop? krzyknął.
W torbie, boczna kieszeń.
Dokumenty?
Na wierzchu w walizce. Sprawdziłam wszystko choćby twoją ulubioną filiżankę spakowałam.
Moje opanowanie irytowało go jeszcze bardziej. Gdybym płakała, krzyczała, rzucała się czułby się mocny. A tymczasem moja lodowata uprzejmość go zabijała.
Jeszcze chwilę coś bełkotał, ale nie odpowiedziałam. Po chwili trzasnęła drzwiami. Ostatecznie. Kółka od walizek potoczyły się po klatce i ucichły.
Siedziałam w ciszy, nasłuchiwałam. Spodziewałam się bólu albo strachu a poczułam ulgę. Jakbym zsunęła z pleców ołowiany plecak.
Feliks wtulił się nosem w moją dłoń.
Dzielny jesteś, mój obrońco uśmiechnęłam się. Wypędziliśmy złego ducha?
Kicia, nabrawszy odwagi, wskoczyła mi na kolana, zwijając się w kłębek.
Telefon zadzwonił po chwili. Na ekranie wyświetlił się kontakt Mąż. Skrzywiłam się, zablokowałam numer, zaraz potem zmieniając podpis na Marcin Były. Pomyślałam chwilę i wykasowałam numer na zawsze.
Poszłam do kuchni, nalałam sobie kieliszek czerwonego wina, które czekało od świąt, zrobiłam kanapkę z żółtym serem. Było cicho, jak nie pamiętam dawno. Wiedziałam, iż jutro pewnie zacznie się batalia: będzie wydzwaniał, żądał rozmów czy próbował dzielić majątek, choć poza autem na kredyt praktycznie nic wspólnego nie mieliśmy. Ale to problemy na jutro.
Dzisiaj jestem u siebie. W domu, gdzie można zostawić marynarkę na krześle i nie trząść się o kocie włosy, gdzie nikt nie kopnie kota, tylko dlatego, iż jest mu źle.
Zadzwonił dzwonek do drzwi. Serce stanęło mi na chwilę, ale po krótkim, delikatnym sygnale wiedziałam, iż to nie Marcin.
Otworzyłam, a za drzwiami stała pani Wiesia z jeszcze gorącą blachą drożdżowego z kapustą.
Zosiu kochana, upiekłam świeży częstuj się. Słyszałam, jak Marcin stukał walizkami. Pojechał w delegację?
Nie, pani Wiesiu uśmiechnęłam się, biorąc blachę. Wyprowadził się. Na stałe. Zapraszam na herbatę. Mam teraz mnóstwo czasu i w końcu bardzo cicho.
Spędziłyśmy wieczór na pogaduszkach, pijąc herbatę i zajadając ciasto. Koty mruczały, a ja pierwszy raz od pięciu lat byłam naprawdę, szczerze spokojna. Wreszcie zrozumiałam: samotność to nie bycie z kotami, tylko życie z kimś, dla kogo nie istniejesz. A koty następnego dnia zapisałam je do groomera. W końcu same pomogły mi wyczyścić dom z tego, co naprawdę brudziło życie.
Dziękuję, jeżeli przeczytałaś do końca. jeżeli ta opowieść także do Ciebie trafiła, będę wdzięczna za każdy komentarz czy dobre słowo.
