Nasza córka, Jagoda, niedawno wyszła za mąż za chłopaka, który nie pochodzi z zamożnej rodziny, ale jest rozsądny i porządny. Ja i żona nie byliśmy z tego powodu przesadnie szczęśliwi, jednak uszanowaliśmy jej wybór.
Na nową drogę życia podarowałem córce przestronne mieszkanie w Warszawie, żeby młodzi nie musieli wynajmować czegokolwiek i męczyć się z obcymi lokatorami. Oboje bardzo się z tego cieszyli, zwłaszcza rodzice zięcia.
Za każdym razem, kiedy nas odwiedzali, nie szczędzili pochwał dla mieszkania, nieprzerwanie podziwiając nasz prezent. Sama Jagoda zaczęła mi się skarżyć, iż teściowa niemal nie opuszcza ich mieszkania i nie daje jej choćby zadzwonić do przyjaciółki w spokoju. Kilka dni temu teściowa rzuciła choćby pomysł, by córka zameldowała ją oraz całą jej rodzinę w swoim mieszkaniu niby po to, aby mogła zwolnić własne, sprzedać je i dołożyć do większego apartamentu dla wszystkich. Oczywiście nowe mieszkanie miałoby należeć już nie tylko do naszej córki, bo przecież według niej wszystko w rodzinie należy dzielić.
Jagoda, z natury spokojna, odmówiła kulturalnie, bo pomysł wydawał jej się absurdalny. Teściowa jednak nie dawała spokoju zaczęła niemal co dzień dzwonić z tym tematem, a w końcu zaczęła używać szantażu i grozić awanturami. Córce zarzucała brak miłości do męża, straszyła choćby rozwodem i zabraniem mieszkania. Mężowi nie chciała dać się przekonać, choć próbował ją uspokoić.
Na początku nie chcieliśmy się wtrącać, wychodząc z założenia, iż młodzi powinni sami załatwiać swoje sprawy. Jednak kiedy Jagoda zaczęła do nas dzwonić we łzach, nie wytrzymałem i postanowiłem porozmawiać szczerze z teściową.
Jestem człowiekiem raczej stanowczym, więc pojechałem do niej, jasno poprosiłem, żeby zostawiła naszą córkę w spokoju i zagroziłem, iż jeżeli się nie uspokoi, zgłosimy sprawę na policję. Teściowa natychmiast złagodniała, tłumacząc się, iż chyba źle ją zrozumieliśmy i iż chce dla wszystkich jak najlepiej.
Od tego czasu nastał spokój, Jagoda może w końcu cieszyć się nowym życiem i być szczęśliwa z mężem.
