Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć coś, co jeszcze we mnie siedzi od kilku dni.
Siedziałem przy kuchennym stole mojej mamy, dokładnie na tym samym miejscu co zawsze, takim swoim, jakby zaprogramowanym od dzieciństwa. Przede mną głęboki talerz parującego barszczu ten jej klasyk, gęsty, pachnący, lekko kwaśny, z posmakiem młodości i miłości.
Łyżka sama zanosiła zupę do ust, a myśli uciekały gdzieś daleko. Przypominałem sobie, jak bardzo zmieniło się moje życie w ostatnich latach. Stać mnie dziś na śniadania w stylowych warszawskich śniadowniach, lunche w restauracjach z przewodnika Gault&Millau, a kolacje z kuchnią fusion, gdzie szef kuchni czaruje mousse z wędzonej śliwki z pianą z kiszonych ogórków. Ostrygi sprowadzane z Francji, trufle z Włoch, stek z japońskiej wołowiny wagyu wszystko w zasięgu ręki i konta w banku. Ale… żadne cudo świata nie ma startu do mamowego barszczu.
Te wszystkie wymyślne sosy, ekstrawaganckie przyprawy, ceramiczne talerze i skomplikowane kompozycje smaków wydają mi się śmieszne, chwilami wręcz dziecinne przy prostocie i szczerości tego jednego talerza barszczu. Bo w nim, oprócz buraków i czosnku, zawsze jest troska, ciepło rąk i cała historia naszego domu. I wiem jedno mogę objechać wszystkie restauracje w kraju i Europie, spróbować każdego smakołyku, ale na końcu i tak najlepsza kuchnia jest w domu mamy.
W tym zamyśleniu choćby nie zauważyłem, jak do kuchni weszła mama pani Maria. Cichutko postawiła przede mną kubek herbaty, jakby bała się hałasu. Była jakaś nieswoja, coś ją gryzło.
Kubusiu, kiedy Ty jutro wyruszasz?
Podniosłem na nią wzrok, uśmiechnąłem się.
Rano, mamo. Samochód mi padł, więc jadę z Maćkiem.
Popatrzyłem na nią dłużej. Fajnie wygląda zdrowa, wypoczęta, policzki zaróżowione. Kto by jej dał więcej niż czterdzieści lat? A już do pięćdziesięciu dawno temu dobiła.
Do Krakowa jedzie się jakąś godzinkę, dwie, nie martw się dodałem, chcąc ją uspokoić.
Ale wtedy mama spięła się cała, spojrzała w jeden punkt, chwyciła się krawędzi stołu. Czułem, jak cała kuchnia na chwilę zamarła, tylko zegar tykał.
Z Maćkiem wyszeptała. Kubusiu, nie jedź z nim, proszę.
Zmarszczyłem brwi. Mama raczej nie reaguje panicznie zawsze ogarnięta i spokojna. I to mnie zbiło z tropu. Odłożyłem łyżkę, poczułem, jak rośnie we mnie niepokój.
Mamo, choćby nie kojarzysz pewnie, o kim mówię próbowałem zażartować, choć głos lekko mi zadrżał. Serio, będzie dobrze. Maciek to świetny kierowca, ostrożny, auto niemieckie, wszystko ogarnięte i w dodatku numer rejestracyjny na szczęście trzy siódemki!
Mama podeszła do mnie powoli, nie spuszczając wzroku. Jej zimne palce złapały moją dłoń i poczułem wyraźny kontrast z moją ciepłą skórą.
Kubuś, zamów lepiej Ubera. Mam złe przeczucia, nie dam rady spokojnie spać zadrżał jej głos.
Spróbowałem ją rozchmurzyć: A co, jak Uber kupił prawo jazdy przez OLX? Bez przesady! Zobaczysz, zadzwonię do Ciebie od razu po przyjeździe. choćby nie zdążysz się stęsknić.
Ucałowałem ją w policzek. Jej niepokój stał się moim. Uściskałem mocno, żeby dodać jej pewności siebie. Ona odwzajemniła uścisk, jakby chciała zapamiętać, iż tu jestem.
Będzie dobrze, mamo. Obiecuję.
Wyszedłem z domu powoli, spacerowałem po tym samym osiedlu na Woli, co lata temu. Już było ciemnawo, lampy rozlewały złociste kręgi światła po chodnikach. Do swojego mieszkania miałem kilka minut. Szło się dobrze, choć w głowie ciągle wracał obraz zmartwionej mamy.
W domu było cicho, prawie sterylny spokój. Od razu poszedłem do sypialni torba spakowana, wszystko czeka pod drzwiami. Sprawdziłem budzik za dziesięć dziesiąta. Rano wstaję o szóstej, szybka kawa, śniadanie, przejrzeć raz jeszcze prezentację i w drogę.
Po ciemku długo nie mogłem zasnąć syczało miasto pod oknem, a myśli nie chciały się unormować. Kręciłem się, przewracałem z boku na bok, jakby coś mnie ostrzegało ale w końcu odpuściłem i odpłynąłem w sen.
****************
No i słuchaj, ranek zaczął się zupełnie nie tak, jak chciałem. Otwieram oczy słońce wali w twarz, a ja nic nie kojarzę. Patrzę na zegar pięć minut do dziewiątej.
Cholera! cisnęło mi się pod nosem. Zerwałem się z łóżka, cały poirytowany, iż zaspałem. Chwyciłem budzik, rzuciłem go na stolik śmieje się ze mnie wskazówkami. Myślę: czemu Maciek nie dzwonił? Przecież miał po mnie przyjechać!
Sięgam po telefon a on wyłączony. Przysięgam, wieczorem był na ładowaniu! Włączam, walą powiadomienia cała seria wiadomości od Maćka, pierwsza zaraz po ósmej:
Kuba, gdzie Ty jesteś? Stoję 15 minut na dole. Jeszcze chwilę i jadę sam. Długa droga, szkoda czasu.
Kuba, na pewno jedziesz? Oddzwoń.
Jadę. Sorry, nie mogę już czekać.
No i się w tym momencie zawiesiłem. Maciek naprawdę był, czekał, próbował się skontaktować, a ja spałem jak zabity I nagle w głowie znowu zmartwiona twarz mamy z wczoraj wieczorem. Ona przewidziała, iż coś pójdzie nie tak, prosiła, żebym nie jechał. Teraz jest już po wszystkim przegapiłem wyjazd.
Wykręcam się z łóżka, wkurzony. Plan się sypnął, wszystko do góry nogami. Chciałem już dzwonić do Maćka na przeprosiny, dograć nową godzinę, ale wtedy zauważyłem ponad dwadzieścia nieodebranych połączeń od mamy. Jedno po drugim, prawie bez przerw.
Poczułem, jak ściska mnie w środku. Bez zastanowienia złapałem klucze i wybiegłem z mieszkania, nie myśląc o niczym, poza jednym: Niech wszystko będzie dobrze!
Biegłem jak na skrzydłach z powrotem na swoje osiedle, do mamy. Drzwi do mieszkania otwarte, wbiegam i już nie mogę złapać oddechu.
Mamo, wszystko w porządku?! wołam, choć brzmi to bardziej jak krzyk.
Siedzi w pokoju, cała blada, oczy czerwone, zmęczona jak po całonocnym maratonie. Kiedy mnie zobaczyła, patrzyła, jakby nie wierzyła, iż to ja jej Kuba!
Kubusiu to Ty? mruknęła prawie szeptem, podnosząc się powoli z kanapy. Dzięki Ci, Boże
Zamarłem. Nigdy nie widziałem mamy w takim stanie, nigdy nie płakała przy mnie. Nie wiedziałem nawet, od czego zacząć uspokajanie.
Co się stało, mamo? podszedłem bliżej, złapałem ją za ręce zimne, roztrzęsione. Co się dzieje? Wszystko po kolei, proszę.
W tej chwili z telewizora poleciał chłodny głos spikera:
Do groźnego wypadku doszło pod Piotrkowem Trybunalskim. Zderzyły się cztery auta. Niestety, przeżył tylko jeden kierowca
Spojrzałem na ekran. Migotały rozbite auta, porozrzucane graty, migały koguty policji i pogotowia. Patrzyłem jak zahipnotyzowany, aż w końcu zobaczyłem na ekranie białe Audi z numerami na siódemki
Poczułem lodowaty dreszcz. To przecież auto Maćka!
Oświeciło mnie. Mama widziała rano w wiadomościach, rozpoznała auto Maćka, a ja nie odbierałem. Myślała najgorsze. Ścisnęło mnie w środku. Jak bardzo ona się musiała bać.
To ja, mamo, jestem tutaj, nic mi nie jest, żyję powiedziałem najspokojniej, jak potrafiłem. Usadziłem ją na krześle, wbiegłem do kuchni, nalewam jej zimnej wody. Weź, napij się. Tu jestem. Wszystko dobrze.
Mama chwyciła szklankę, nie upiła choćby łyczka, tylko mocno złapała mnie za rękaw. Przytuliła się i zacisnęła ramiona tak mocno, aż poczułem, jak drży.
Tak się bałam, Kubusiu szeptała. Telewizja mówiła tylko o jednym ocalałym, a Ty nie odbierałeś Byłam przekonana, iż to Ty Że już Cię nie zobaczę
Objąłem ją, głaskałem jak wtedy, gdy byłem dzieckiem. Czułem, iż jej napięcie odchodzi, ale wiedziałem, iż po takim strachu musi dojść do siebie.
Wyłączył mi się telefon i nie zadziałał budzik, serio. Zaspałem, nie odbierałem. Ale zobacz: jestem cały, nic mi nie jest, tu, z Tobą wyjaśniałem spokojnie.
Popatrzyłem na jej bladą twarz i pomyślałem, iż trzeba działać. Zadzwoniłem po karetkę.
Pogotowie? Proszę przyjechać jak najszybciej, mama miała ogromny stres, możliwe, iż z sercem. Adres podałem ulicę i numer. Proszę się pospieszyć.
Siedzieliśmy razem w ciszy, czekając na karetkę. W końcu na osiedlu rozbrzmiały sygnały, a ja poczułem ulgę.
Lekarz był za dziesięć minut. Mężczyzna w białym kitlu, z walizeczką techniczną, od razu przeszedł do rzeczy.
Co się dzieje? Zawroty głowy? Mdłości? pytał spokojnym tonem, mierząc ciśnienie.
Mama tylko kiwała głową, nieumiejętnie próbując mówić.
Po kilku minutach podsumował:
Najlepiej zawieźć panią Marię do szpitala na obserwację. Duży stres, a wiek zobowiązuje, żeby być ostrożnym. Najlepiej spędzić dobę pod kontrolą lekarzy.
Jasne, jedziemy prywatnie bez wahania odpowiedziałem. Tam warunki lepsze.
Lekarz tylko skinął głową.
W szpitalu od razu zajęto się mamą. Pielęgniarka zaprosiła do gabinetu, lekarz spokojnie ją przebadał. Wszędzie panował szpitalny gwar ktoś dzwoni, ktoś wchodzi, ale miałem wrażenie, iż dla nas świat na chwilę się zatrzymał.
Zrobimy badania, sprawdzimy wszystko powiedział lekarz po osłuchaniu. Na razie nie wygląda na nic poważnego, ale lekarzom ufać trzeba.
Usiadłem obok mamy i trzymałem ją za rękę. Miała chłodne palce, zmęczone spojrzenie, ale bałem się ją puścić.
Już dobrze, mamo. Tylko trochę się przestraszyłaś. Jutro wrócimy do domu i wszystko znów będzie jak dawniej.
Mama lekko się uśmiechnęła; dalej była blada, ale jej oczy nie były już takie przerażone. Uścisnęła moją dłoń, dając znać, iż już wszystko rozumie.
Wiedziałam, iż coś będzie nie tak wyszeptała. To intuicja matki, nigdy mnie nie zawodziła.
Zapadło mi to w pamięć, bo dotychczas nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo mnie kocha, jak wiele dla mnie poświęciła.
Przepraszam, iż Cię tak wystraszyłem powiedziałem cicho, zawiązał mi się supełek w gardle. Już więcej nie zlekceważę Twoich przeczuc.
Pogłaskała mnie wtedy po policzku, takim znajomym, czułym ruchem. Była spokojniejsza. Najważniejsze, żebyś był zdrowy, reszta nie ma znaczenia.
Poczekaliśmy na badania razem, ściskając sobie dłonie. Dla nas liczyło się tylko, iż możemy być razem, iż przeszliśmy przez ten strach wspólnie.
********************
Nie odstępowałem mamy na krok. W którymś momencie zadzwoniłem do szefa z pracy:
Panie Leszku, nie pojadę na delegację, mama w szpitalu.
Szef nie robił problemu, po ludzku zrozumiał:
Trzymaj się, Kuba. Najważniejsze, żeby z panią Marią było wszystko dobrze. A tamte sprawy załatwimy później.
Byłem wdzięczny. Te dni w szpitalu płynęły wolniej, ale dawały czas na rozmowy i bliskość. Codziennie rano obchód, badania, analizy i sprawy organizacyjne. Mama dochodziła do siebie; coraz częściej się uśmiechała, głos miała pewniejszy.
Przesypiałem noce w twardym fotelu przy łóżku niewygodnie, wiadomo, ale przynajmniej byłem przy niej cały czas. Każdego ranka obserwowałem, jak się budzi, jak na mnie patrzy i uśmiecha się przez łzy.
Pewnego wieczoru, kiedy słońce już zachodziło i zaglądało przez okno plamami złotego światła, mama odezwała się zaskakująco poważnie:
Wiesz, bałam się zawsze, iż odejdziesz, wyrośniesz szybciej, niż się obejrzę.
Spojrzałem na nią zdziwiony, jakbym pierwszy raz zobaczył w niej nie tylko mamę, ale po prostu kobietę, która przez te wszystkie lata żyła z niepewnością w sercu.
Dlaczego, mamo?
Bo zawsze byłeś samodzielny powiedziała z lekko nostalgicznym uśmiechem. Sam wiązałeś buty już w przedszkolu, w podstawówce sam pakowałeś tornister, do matury praktycznie sam się przygotowałeś. Zawsze wszystko sam, a ja czasem czułam, jakbyś trochę odchodził. Z jednej strony dumna byłam jak paw, z drugiej czułam się niepotrzebna.
Słuchałem, a serce miękło mi w środku. Nigdy nie pomyślałem, iż bycie samodzielnym może mamę nie tylko cieszyć, ale też oddalać mnie od niej, przynajmniej w jej oczach.
Złapałem ją za rękę tak delikatnie, jak kiedyś, kiedy ona prowadziła mnie przez park.
Ja nigdzie nie odchodzę, mamo. Zawsze będziesz dla mnie najważniejsza. Po prostu nie wiedziałem, iż tak się czujesz.
Mama pogłaskała moją dłoń i uśmiechnęła się łagodnie:
Teraz już wiesz.
Chwyciłem jej ciepłą dłoń, poczułem znajome drgnięcie małego palca.
Mamo, nigdy Cię nie zostawię. Jesteś dla mnie wszystkim.
Mama uśmiechnęła się przez łzy tym razem to były łzy radości. Gładziła mnie po ręce, jakby chciała mieć pewność, iż naprawdę jestem tuż obok.
Chciałabym, żebyś był szczęśliwy. Załóż rodzinę, znajdź kogoś, komu będziesz mógł zaufać.
Pomyślałem wtedy o Halinie tej dziewczynie, z którą widuję się od jakiegoś czasu. Fajna jest. W pracy, często spędzamy razem popołudnia, dobrze się z nią rozmawia i rozumie mnie jak nikt. Ale zawsze coś mnie powstrzymywało, by wspomnieć o niej mamie bałem się, iż ją to zmartwi.
Mam kogoś Halina. Poznaliśmy się w pracy, jest zupełnie inna niż wszystkie. Chyba zaczyna mi na niej zależeć.
Mama rozpromieniła się, w oczach pojawiła się ciekawość:
Opowiedz mi o niej, synku.
No to opowiedziałem o tym, jaka jest, jak się poznaliśmy, o naszych pierwszych randkach, o tym, jak pomagała mi z ważnym projektem
Myślę, iż do siebie pasujemy dodałem. Ale bałem się Ci o tym mówić, żebyś nie myślała, iż wszystko się zaraz zmieni.
Mama aż się roześmiała:
Ty to głuptas jesteś! Przecież chcę, żebyś był szczęśliwy. O nic więcej nie proszę tylko nie zapominaj, iż masz mamę, która zawsze Cię kocha.
Uśmiechnąłem się szeroko, jakbym zrzucił tonę ciężaru z pleców.
Nigdy nie zapomnę. I dziękuję za wszystko, mamo.
Wiesz taka to była historia. Często powtarzam sobie od tamtej pory, iż nie ma lepszego leku niż matczyna miłość, barszcz i zwykła rozmowa. Wróciłem do domu ze szpitala z uczuciem, jakbym naprawdę zaczął żyć na nowo. Mama też odżyła. I wiesz co? Teraz codziennie rano dzwonimy do siebie, chociażby na minutę. By przypomnieć sobie, jak dużo znaczy zwykłe jestem.
