Jak informuje serwis „Super Express”, niepozorne, dawne szklanki czy kieliszki, które kiedyś stały w każdym polskim domu, dziś osiągają zawrotne ceny. Okazuje się, iż kilka sztuk starego szkła może wystarczyć, by spełnić marzenia o luksusowych wakacjach dla całej rodziny.
Wiele osób wciąż ma je w domach
Kiedyś stały w każdym polskim domu, dziś mogą przynieść prawdziwe fortuny. Szklane wazony, pucharki i kryształowe kieliszki z czasów PRL, które niegdyś służyły głównie jako element codziennego wyposażenia, dziś stały się obiektem pożądania kolekcjonerów.
Za niektóre egzemplarze trzeba zapłacić choćby kilkadziesiąt tysięcy złotych — wystarczy, by sfinansować całej rodzinie wymarzone wakacje. Wartość takich kryształów zależy od kilku czynników: jakości wykonania, wagi, precyzji szlifu oraz pochodzenia z renomowanej huty.
Najcenniejsze są egzemplarze manualnie szlifowane, z wyraźnymi, symetrycznymi wzorami, zachowane w dobrym stanie. Unikatowe modele, jak słynny wazon „Asteroid”, osiągają na aukcjach zawrotne ceny i potwierdzają, iż dawny użytkowy przedmiot zyskał status luksusowej antycznej perełki.
Jak rozpoznać kryształ?
Rozpoznanie wartościowego kryształu z czasów PRL‑u to nie tylko kwestia sentymentu — dzięki kilku prostym testom i obserwacjom można samodzielnie ocenić, czy posiadany przedmiot ma szansę być cennym okazem dla kolekcjonerów. Kluczem jest zrozumienie, czym kryształ (szkło ołowiowe) różni się od zwykłego szkła oraz jakie cechy wpływają na jego wartość na rynku antyków czy aukcji.
Prawdziwy kryształ z PRL‑u jest wykonany ze szkła ołowiowego, czyli materiału, do którego dodawano tlenek ołowiu. Dzięki temu kryształ jest zwykle wyraźnie cięższy i bardziej gęsty niż standardowe szkło — różnicę można poczuć od razu, trzymając naczynie w dłoni.
Jednym z najbardziej znanych i wiarygodnych sposobów sprawdzenia autentyczności kryształu jest prosty test akustyczny. Delikatne stuknięcie palcem lub paznokciem w krawędź lub ściankę powinno wydobyć czysty, długi i melodyjny dźwięk, niemal jak dzwonek. W przypadku zwykłego szkła dźwięk jest zwykle krótki i głuchy.
Kryształ charakteryzuje się wysoką przejrzystością oraz sposobem załamywania światła, które powoduje efekt „migotania” i tęczowych refleksów. Gdy przedmiot jest pod światło, można zauważyć, iż światło rozprasza się w sposób bardziej efektowny niż w klasycznym szkle.
Początek formularza
