Dwa tygodnie na spakowanie manatków i poszukanie nowej kwatery. Córki obrażone po same uszy
Danuta została wdową w młodym wieku. Sama ciągnęła wychowanie dwóch córek Grażyny i Bogny. Mało tego, nikt nigdy nie usłyszał od niej narzekania, choć powodów jej nie brakowało. Dziewczyny wyrosły, zdobyły dobre wykształcenie, a to wszystko dzięki matce. Danuta zasuwała na dwa etaty, żeby było na korepetycje, studia i kanapki do szkoły.
W końcu najstarsza, Grażyna, sprowadziła do domu chłopaka Przemka. Ogłosiła, iż to przyszły mąż, tylko niestety bez własnego kąta. Zaraz potem na świat przyszła malutka Julia, więc trzeba było oddać młodym pokój. Sama Danuta lądowała z Bogną w jednym pomieszczeniu.
Danuta naiwnie wierzyła, iż taki układ potrwa chwilę młoda para odłoży trochę złotówek, kupi mieszkanie na kredyt i wszystko wróci do normy. A gdzie tam! Ani Grażyna, ani Przemek nie rwali się specjalnie do pracy czy wynajmu. Po co? Lodówka zawsze pełna, ciepłe skarpetki wyprane, a ciasto w niedzielę samo ląduje na stole. Oczywiście, mama wszystkich karmiła i troszczyła się, jak należy.
Wdzięczność? Żart! Zamiast tego jedna awantura za drugą. Bogna syczała, iż nie ma zamiaru pucować łazienki po Przemku. Grażyna tłumaczyła, iż przez małe dziecko na sprzątanie nie ma siły. Przemek z kolei ripostował, iż wynoszenie śmieci to nie męska sprawa, po czym godzinami zastygał przed komputerem.
Atmosfera gęstniała do tego stopnia, iż Danuta wracając po pracy do domu, miała ochotę skręcić w stronę Parku Łazienkowskiego i tam zostać. W końcu zaproponowała Grażynie, żeby może przenieśli się do wynajętego M z Przemkiem i Julią, za co usłyszała: Mamo, my odkładamy na wkład własny. Chyba nie sądzisz, iż przy obecnych cenach w Warszawie można gwałtownie uzbierać na mieszkanie?. No i zostali.
Czara goryczy przelała się, gdy Bogna przyszła z chłopakiem Piotrkiem z Gdańska i oznajmiła: Mamo, Piotrek nie ma gdzie się podziać, trochę u nas pomieszka. Danuta rozejrzała się po dwupokojowym M-3 i zapytała z ironią: A gdzie? W kuchni?. Ale Bogna już była przygotowana na kontrę: Mamo, kuchnia faktycznie nie jest zbyt wygodna, ale gdybyś to ty tam spała, mogłabym mieć swój pokój.
W tym momencie Danucie opadły ręce. Uświadomiła sobie, iż jej własne dzieci traktują ją jak mebel. Gdyby mogły i papiery wypełniłyby raz dwa, żeby wysłać ją do Domu Kombatanta.
Powiedziała więc stanowczo: Dwa tygodnie na spakowanie manatków i organizujecie sobie nowe lokum!. Córki obrażone, obraza majestatu! Przysięgły, iż wnuków już matka nie zobaczy, a na starość to i herbaty jej nie zaparzą, tylko same zrobione zostawią. Ale Danuta się nie złamała. Skoro tak ma wyglądać jej przyszłość, to niech już przynajmniej mieszkanie będzie spokojne. Dosyć wygód na cudzy koszt. Czas, by się nauczyły samodzielności.
Za chwilę stuknie jej pięćdziesiątka. Czy dziewczyny się pojawią z życzeniami? Sama nie wie. A ty, jak myślisz: dobrze zrobiła, wyrzucając własne córki z mieszkania? Co byś zrobiła na jej miejscu?
