Marzyła o tańcu.
Muzyka urwała się nagle. Sala zamarła.
Kamila słyszała tylko własny oddech.
Nagle rozległ się jeden klask. Potem ogłuszyła ją burza oklasków.
Widzowie wstali z miejsc. Wielu miało łzy w oczach.
Kamila spojrzała na Antoniego. Pochylił się i pocałował ją.
Na jego ustach został słonawy smak jej łez.
Oklaski cichły. Ludzie opuszczali salę.
Antoni popchnął jej wózek w stronę wyjścia.
— Zmęczona? — zapytał.
— Nie. Jestem szczęśliwa! Dziękuję ci! — zaśmiała się przez łzy.
***
Kamila przygotowywała kolację. Spoglądała na zegar.
Zaraz miał wrócić Marcin. Postawiła czajnik na gazie.
Pokroiła warzywa do sałatki. Znów spojrzała na zegar.
„Spóźnia się. Zadzwonić? Nie. Znów powie, iż wymyślam” — myślała.
„Jak bardzo chcę mu wierzyć. Ale nie mogę już dłużej.”
Palce zacisnęła na nożu, aż zbielały. Nóż upadł na stół.
Wskazówki zegara wlokły się niemiłosiernie. Nie wytrzymała.
Zadzwoniła do męża. Sygnał dzwonił długo, kłuł jak śmiech.
Odrzuciła telefon. Przesunął się po blacie, zatrzymał na skraju.
„Spokojnie. Zaraz przyjdzie” — błagała samą siebie.
Marcin wrócił po północy. Kamila usłyszała zgrzyt klucza.
Zerwała się z łóżka. Pod drzwiami widać było światło.
Otworzyła gwałtownie. Marcin drgnął, ściągając buty.
— Przestraszyłaś mnie. Dlaczego nie śpisz? — zapytał spokojnie.
— Chcę ci spojrzeć w oczy. Obiecałeś, iż się z nią nie zobaczysz.
— Nie zaczynaj. Byłem z kumplami, oglądaliśmy mecz.
— Nie mogę już. Nie mogę czekać i nasłuchiwać kroków.
Objęła ramionami brzuch. Weszła do pokoju zgarbiona.
Zwinęła się na łóżku. Wybuchnęła płaczem.
— Też mam dość twojej zazdrości — powiedział Marcin.
Nie podszedł jej przytulić. Stał z dala od łóżka.
— Nie mogłeś zadzwonić? Telefon się rozładował, tak?
— Piwem od ciebie nie pachnie — dodała, wstając z łóżka.
Poszła do przedpokoju. Wyciągnęła telefon z kieszeni płaszcza.
— Oddaj! — Marcin rzucił się w jej stronę.
Kamila odsunęła telefon i przeczytała wiadomość na ekranie.
— Cukiereczku, już jesteś w domu? Żona urządziła scenę? — przeczytała z udawaną słodyczą.
— I który to kumpel nazywa cię „cukiereczkiem”?
Oddała mu telefon sama. Weszła do pokoju i zaczęła się pakować.
— Napisz jej, iż jesteś wolny. Wracam do mamy.
— Przestań, już noc. Dobra, nie byłem z kumplami… — zaczął Marcin.
Łzy płynęły po twarzy Kamili. Wykrzywiła się z bólu.
— Czego ci brakuje? — spytała cicho, trzymając się za brzuch.
— Ani sekundy dłużej z tobą nie zostanę.
Wzięła torebkę i wyszła. Marcin nie próbował jej zatrzymać.
Na ulicy zamówiła taksówkę. Zadzwoniła do matki.
— Znowu się pokłóciliście? Mówiłam, żeby odejść wcześniej — usłyszała w słuchawce.
— Dobrze, mamo, pogadamy później — przerwała Kamila.
Do matki nigdy nie dojechała. Taksówka mknęła przez pusty Wrocław.
Z bocznej ulicy wypadł SUV. Prowadził go pijany kierowca.
Uderzenie przyszło od strony pasażera, gdzie siedziała Kamila.
Marcin przychodził do szpitala codziennie. Czuł się winny.
Gdyby nie uległ prośbom Eweliny, może nie doszłoby do kłótni.
Lekarze mówili, iż za miesiąc Kamila wstanie. Nie wstała.
Musiała do końca życia poruszać się na wózku.
Marcin został przy niej. Pomagała mu mama Kamili.
Przyzwyczajony do wygód, miał młodą kochankę. gwałtownie zrozumiał, iż zostanie sam.
