Maria przez dwa lata była tylko opiekunką matki swojego męża.
Marię uznawano za szczęściarę. Poślubiła bardzo cenionego mężczyznę Waldemara Nowaka. Wszystkie znajome jej zazdrościły. Waldemar prowadził własną spółkę, miał elegancki, nowoczesny dom na obrzeżach Warszawy, kilka luksusowych aut oraz letniskowy domek na Mazurach. A wszystko to osiągnął mając zaledwie trzydzieści dwa lata.
Sama Maria niedawno ukończyła polonistykę i przez rok pracowała w szkole podstawowej jako nauczycielka. Latem wzięli ślub. Po uroczystości Waldemar przekonał Marię, iż nie warto, by harowała za marne pensje. Kazał jej zostać w domu i przygotować się na przyjęcie dzieci. Maria zgodziła się, nie mając innego pomysłu.
Pierwszy rok ich małżeństwa przypominał bajkę. Razem podróżowali po Europie Berlin, Praga, Paryż, mnóstwo wspólnych zdjęć i pamiątek. Maria otrzymała mnóstwo nowych ubrań, ale nie miała okazji ich nosić. Jej przyjaciółki były zapracowane od rana do wieczora, a weekendy spędzały z rodzinami. Waldemar często bywał na bankietach i spotkaniach biznesowych, ale nigdy nie zabierał Marii ze sobą.
Maria zaczęła się nudzić. Nie mogła zajść w ciążę, a uczucia do Waldemara zaczęły gasnąć. Po zajęciach domowych spacerowała po pokojach w ciszy, myśląc co przyniesie przyszłość. Mijał kolejny rok. Waldemar coraz rzadziej bywał w domu, wracał późnym wieczorem, zmęczony i rozdrażniony. Narzekał, iż firma nie przynosi takich zysków, jak się spodziewał.
Początkowo radził Marii, by ograniczyła wydatki. Później zaczął domagać się szczegółowych rozliczeń za zakupy liczył każdy grosz i powtarzał, iż za połowę sumy spokojnie da się wyżyć. Maria zmartwiła się. Chciała wrócić do pracy, ale w Warszawie nie znalazła posady w swoim zawodzie.
Myślała o kursie dokształcającym, kiedy nagle ciężko zachorowała matka Waldemara. Maria musiała zająć się teściową przez dwa lata. Waldemar sprowadził ją do ich domu. Od tej pory Maria pełniła funkcję pielęgniarki i gosposi, a jej mąż jeszcze rzadziej bywał w domu.
Gdy teściowa zmarła, Waldemar oddalił się od Marii. Niemal przestał z nią rozmawiać. Stał się zamknięty, przygaszony. Nie patrzył jej w oczy, coraz częściej zostawał w pracy do późna, wracał tylko na noc.
Maria nie rozumiała tej zmiany, dopóki przypadkiem nie odwiedziła mieszkania zmarłej teściowej na Mokotowie. Nie była tam od dawna. Za zamkniętymi drzwiami usłyszała płacz niemowlęcia. Była zdziwiona, bo była przekonana, iż mieszkanie jest opuszczone. Nacisnęła dzwonek.
Otworzyła jej młoda kobieta. Maria gwałtownie dowiedziała się, iż Waldemar jeszcze przed chorobą matki założył drugą rodzinę, a potem umieścił ją właśnie w tym mieszkaniu.
Dla Marii to był cios. Rozumiała, iż nie ocali już swojego małżeństwa. Spakowała się i wyjechała do Łodzi, gdzie mieszkała jej ciotka. Prawie nic ze sobą nie zabrała tylko małą torebkę. Nie chciała, by cokolwiek przypominało jej o tym, jak bardzo jej życie odbiegło od marzeń.
Zrozumiałem wtedy, iż nie warto budować szczęścia na cudzych obietnicach, jeżeli samemu nie czuje się spełnienia. Liczy się własna siła i niezależność, bo tylko ona pozwala wyjść z trudnej sytuacji z podniesionym czołem.
