Marek z hukiem odstawia filiżankę na spodek.
Herbata rozlewa się po obrusie, tworząc brązową plamę.
On nie zwraca na to uwagi.
Patrzy na żonę z determinacją, której Jagoda nie widziała przez piętnaście lat.
Jagoda zamiera z ręcznikiem w ręku.
W kuchni słychać tylko lodówkę i zegar nad drzwiami.
Rano rozmawiali o tapetach do przedpokoju.
Teraz pada słowo „rozwód”.
– Marek, naprawdę? – pyta cicho.
– Twoja mama mieszka dwie przystanki od nas. Widujemy się co weekend.
– Jej ciężko samej! – podnosi głos Marek. – A jeżeli nocą atak serca?
– Ma trzy koleżanki w bloku, chodzi do chóru i na nordic walking – odpowiada Jagoda.
Marek wstaje od stołu, głos mu się łamie.
– Nie rozumiesz. Nie mogę spać, wiedząc, iż jest sama.
Jagoda siada ciężko na krześle.
– Rozważmy to logicznie. Mamy dwa pokoje. Gdzie umieścimy Halinę Kowalską?
– Do gabinetu – mówi Marek, jakby to było jasne. – Kajetan niech wynajmie coś, jeżeli chce wygody.
Jagoda czuje, jak złość odbiera jej oddech.
Gabinet to jej miejsce pracy. Pracuje tam jako księgowa.
Syn, choć studiuje w innym mieście, zawsze ma gdzie wrócić.
– Czyli wyrzucasz syna i zabierasz mi pokój, żeby wprowadzić twoją matkę? – pyta Jagoda spokojnie.
– To moja matka! Wychowała mnie! – krzyczy Marek. – Jesteś egoistką.
Wychodzi z kuchni, trzaskając drzwiami.
Kotlet z puree zostaje nietknięty na stole.
Halina Kowalska, 68 lat, wygląda młodziej niż wiele czterdziestolatek.
Głośny głos, nauczycielskie maniery, pewność własnej racji.
„Trudno samej” w jej ustach znaczy „nikogo nie ma, kogo mogłabym pouczać całą noc”.
Jagoda sprząta kuchnię i myśli: albo mama, albo rozwód.
Czy naprawdę zamierza stracić piętnaście lat małżeństwa przez kaprys teściowej?
Halina nie jest poważnie chora. Ma tylko nadciśnienie, kontrolowane lekami.
Noc mija w ciszy. Marek odwraca się do ściany.
Jagoda patrzy w sufit, gdzie tańczą cienie drzew z ulicy.
Pamięta, jak kupowali to mieszkanie. Wkład dali jej rodzice.
Kredyt spłacali razem, choć ona pokrywała więcej.
Marek pracuje jako menedżer w salonie samochodowym. Stabilnie, bez perspektyw.
Rano krzyczy w korytarzu, wiążąc buty:
– Daję ci czas do wieczora. Mama już pakuje rzeczy.
Drzwi walą. Jagoda osuwa się na pufę.
„Mama już pakuje” – to brzmi jak spisek uknuty za jej plecami.
Dzwoni do przyjaciółki Ireny.
– Jagodo, zwariowałaś? – krzyczy Irena. – Teściowa w dwupokojówce? To koniec!
– On grozi rozwodem, Ira.
– Niech grozi! Mieszkać z Haliną to powolna śmierć. Najpierw zabierze gabinet, potem kuchnię.
Jagoda wie, iż Irena ma rację. Ale strach przed rozpadem rodziny jest silniejszy.
Wieczorem Marek wraca z bukietem chryzantem. Zły znak.
– Jagodo, zrozum, mamie będzie lepiej u nas. Obiecała gotować, pomagać.
– Pytałeś ją, co z jej kawalerką? – odpowiada Jagoda.
– Wynajmiemy ją. Pieniądze się przydadzą, na leki, na sanatorium.
Jagoda myśli: to cały biznesplan.
– Dobrze – mówi nagle. – Zgoda, ale z warunkami.
Marek promienieje. – Wiedziałem, iż jesteś złota!
– Dwa tygodnie na próbę. Gabinet zostaje mój. Mama śpi na kanapie w pokoju gościnnym.
– Jakim gościnnym? To przecież gabinet! – protestuje Marek.
– Innych opcji nie ma. Kajetan wraca za miesiąc.
– Dobrze, dobrze – macha ręką. – Jedziemy po mamę.
W sobotę życie Jagody dzieli się na przed i po.
Halina przyjeżdża z przyczepą pełną pudeł, workami, fotelem bujanym i ikoną w ciężkiej ramie.
– No i zamieszkamy, dzieci! – ogłasza głośno. – Jagodo, czemu stoisz jak obca?
Jagoda rozpakowuje torby w milczeniu.
Pierwszy konflikt wybucha po dwóch godzinach.
Drzwi gabinetu otwierają się bez pukania.
– Jagodo, gdzie jest duży garnek? Co to za kurz na monitorze?
– Halino, pracuję. Proszę pukać.
– „Pukać”! Szymek głodny, a ona w ekran się wpatruje.
Jagoda idzie do kuchni. Tam chaos.
Ekspres do kawy zniknął. Słoiki przestawione.
– Gdzie ekspres? – pyta Jagoda.
– Szkodliwy! Przyniosłam cykorię. Ekspres wyrzuciłam na balkon.
Wieczorem Marek chwali kotlety matki.
– Pyszne, mamo! Jagoda gotuje na parze, zdrowo, ale nudno.
– Niech się stara – odpowiada Halina. – A w łazience macie sztywne ręczniki. Przyniosłam swoje.
– To egipska bawełna – mówi Jagoda.
– Nie dyskutuj z matką – ucina Marek.
Tydzień mija pod hasłem „doświadczona gospodarczyni”.
Halina wchodzi wszędzie, krytykuje fryzurę, ubiór, sposób mówienia.
Marek nie zmywa naczyń. Mama posprząta.
Nie wyrzuca śmieci. Mama ogarnie.
Wieczorami narzeka na szefa, a Halina podaje mu bułki.
W środę Jagoda wraca z zakupów.
Biurko stoi pod oknem. Na jego miejscu fotel bujany i telewizor.
– Lepiej! – mówi Halina. – Telewizor przy oknie wygodniej.
– To mój gabinet. Kto pozwolił przestawiać meble?
Halina wzrusza ramionami, jakby nie rozumiała pytania.
Jagoda czuje, iż dwa tygodnie będą najdłuższymi w jej życiu.
Ultimatum padło. Ale walka się dopiero zaczyna.

















