Pewnego osobliwego dnia, Marek, zwyczajny pracownik wiejski, szedł przez las pod Warszawą, zbierając suche gałęzie do pieca kaflowego. W powietrzu czuć było wilgoć i zapach ściółki. Nagle, spośród gęstych krzaków, dobiegły go znajome głosy jakby szeptane, ale wyraźnie poruszone. Skuszony tą tajemnicą, Marek zerknął przez zarośla i zobaczył, jak syn sprzecza się gorączkowo z młodą dziewczyną, której imię wybrzmiało wśród najwyższych brzóz: Jagna.
Jagna żaliła się, a jej słowa płynęły niczym wiatr znad Mazur nie mogła już ukrywać, iż męczy ją ich potajemny związek. Proponowała jeszcze miesiąc cierpliwości, zanim podejmą ważne decyzje. Słowa te uderzyły w serce Marka, rozważającego, jakim tonem wykrzesać rozmowę z synem o tej przedziwnej sytuacji.
Gdy wrócił do swojej drewnianej chaty, rozłupywał drewno i gotował kartofle z koperkiem, czekając niecierpliwie na powrót syna. Ten pojawił się szybciej, niż można by się spodziewać jakby przyciągnęła go siła, której sam nie rozumiał.
Marek, z oczami rozszerzonymi od zaskoczenia i gniewu, wyznał synowi:
W co ty się bawisz, chłopcze? Czemuś o Jagnie przede mną nie mówił? Przecież taka synowa to skarb: pracowita, oszczędna każdy facet o takiej marzy! A ty traktujesz ją podle. Nie pozwolę na to! Ani ona, ani ja nie zasługujemy na brak szacunku!
Syn, wstrząśnięty ojcowskim ogniem, wybiegł w popłochu na zewnątrz, zgarniając kilka papierówek z koszyka i zatrzaskując drzwi z trzaskiem, od którego aż zaszumiały pajęczyny w kątach izby.
Po tej nocy coś dziwnego wniknęło do relacji między synem a Jagną, jakby ktoś nałożył na nie cienką warstwę lodu z Jeziora Wigry. Ostatnie spotkanie zakończyła Jagna odważnym żądaniem, by nie ukrywali dłużej swojego uczucia. Chłopak próbował jeszcze rozmawiać, ale ona żądała już oświadczyn, niczym wiejski taniec, w którym nie ma wyjścia poza ruch po kole.
Zmęczony dramatami, Marek postanowił wziąć sprawy w swoje chłopskie ręce. Z pomocą starej Syrenki podjechał pod dom Jagny, gdzie przy barszczu z grzybami dogadał się w tajemnicy z jej rodzicami postanowili wydać młodych za siebie, bez wiedzy syna. Wytłumaczono Jagni, iż chłopak wyjechał do Lublina po części do Ursusa sąsiada.
Chłopak wrócił do domu, a w kuchni czekała już Jagna, jakby wyrosła z gorzkiej ziemi domowych pieleszy.
Co tu robisz? zapytał, zbity z tropu.
Ja tu mieszkam! odparła z uśmiechem, pełna pewności zakorzenionej w tradycji. Nie zamierzałeś się ze mną żenić?
W ich mazowieckiej wiosce takie sny o przedziwnych, zaaranżowanych małżeństwach bywały bardziej codzienne niż wieczorne nawoływania żab nad stawem.
Początkowo syn miał żal do ojca, ale z czasem dostrzegł, iż lepszej partii niż Jagna nie znalazłaby się choćby w najśmielszych marzeniach sennych. Stali się sobie bliżsi, obowiązki dzielili jak chleb na pół, a euforia przewijała się przez ich dom niczym zapach świeżo pieczonego makowca. W końcu syn uznał, iż ojcowska interwencja była najdziwniejszym, ale i najszczęśliwszym zwrotem w jego życiu, a wszystko to w otulinie mgły sennej, gdzie logika powoli odpływała z poranną rosą.
