Mamo, wychodzę. — W kuchni stanęła Weronika.

— Mamo, wychodzę. — W kuchni stanęła Weronika.

Barbara odwróciła się od kuchenki i przyjrzała się córce uważnie.

— Co? — Weronika westchnęła teatralnie i przewróciła oczami.

— Nic. Dlaczego tak się wystroiłaś o tej porze?

— Umalowałaś się. Randka?

— Mamo, proszę, bez przesłuchania.

— Nie przedłużaj do nocy, dobrze?

— Dobrze — rzuciła niechętnie i zniknęła za drzwiami.

Barbara pokręciła głową.

„Zupełnie dorosła” — pomyślała.

Przykryła patelnię pokrywką i podeszła do lustra w przedpokoju.

Spojrzała na swoje odbicie.

„Gdzie moje siedemnaście lat?”

„Jak gwałtownie czas leci.”

„Myślałam, iż przede mną całe życie.”

„A tu już mniej niż połowa.”

Poprawiła włosy, uśmiechnęła się do siebie.

„Ale co tam. Córka mądra i piękna…”

„Ojej, ziemniaki!”

Klasnęła w dłonie i pobiegła do kuchni.

Chwyciła pokrywkę, prawie ją upuściła.

Syknęła z bólu, dmuchając na palce.

„Nakręciłam się przed lustrem, prawie spaliłam obiad” — pomyślała ze złością na siebie.

Zjadła kolację w samotności.

Potem usiadła przed telewizorem.

Za oknem gwałtownie zapadał zmrok.

Nie zauważyła, kiedy zasnęła.

Obudził ją dźwięk telefonu.

Nie spojrzała na ekran, pewna, iż to Weronika.

Kto inny miałby dzwonić tak późno?

Usłyszała męski głos.

— Czy to mama Weroniki Kowalskiej?

— A kto pyta? — zapytała ostrożnie.

— Szpital Miejski nr 2. Proszę przyjechać, córka miała wypadek.

— Jaki wypadek?

— Potrzebna jest pilna operacja. Jest niepełnoletnia, wymagana jest zgoda…

— Jaka operacja?! — krzyknęła Barbara.

W słuchawce rozległy się krótkie sygnały.

Serce waliło jej jak młotem.

To pomyłka, powtarzała sobie, córka poszła na spacer.

Ale lekarz podał jej imię i nazwisko.

Zamówiła taksówkę, przebrała się szybko, chwyciła torebkę.

Zbiegła po schodach, nie czekając na windę.

Taksówka już stała przed blokiem.

— Proszę jechać szybko… Córka w szpitalu…

Przez całą drogę modliła się o pomyłkę.

Kierowca przyspieszył, ulice migały za oknem.

Wpadła na izbę przyjęć.

Na kozetce siedział chłopak w brudnej kurtce.

Twarz miał w zadrapaniach, plaster nad brwią.

— Gdzie moja córka? Co jej zrobiłeś?! — chwyciła go za kurtkę.

— To nie moja wina! Zza zakrętu wyskoczył samochód…

— Kto uderzył? Dlaczego?! — krzyczała, nic nie rozumiejąc.

— A kto tu hałasuje? — do izby wszedł starszy lekarz z jasnym wąsem.

— Pani to mama Kowalskiej? Proszę podpisać zgodę na operację.

— Jaką operację? Gdzie moja córka?!

— Ma krwiaka śródczaszkowego, ciśnienie rośnie.

— jeżeli nie zatrzymamy krwawienia, ona może nie przeżyć.

— Proszę podpisać tutaj.

Ręce jej się trzęsły, litery rozmywały się przed oczami.

Podpisała dokument i osunęła się na kozetkę.

Lekarz zaraz wyszedł.

— Nie rozumiem… Ona poszła na spacer… — szeptała, kołysząc się.

— Najpierw spacerowaliśmy, potem zaproponowałem przejażdżkę motorowerem.

Barbara odwróciła się gwałtownie w jego stronę.

— To twoja wina! Ty…

Chłopak odsunął się od jej spojrzenia pełnego nienawiści.

— Nie jestem winny! choćby się nie zatrzymał, żeby sprawdzić, czy żyjemy.

— Kamil! Jak się masz? — do izby wszedł wysoki mężczyzna.

Chłopak zerwał się i rzucił w jego stronę.

— To nie moja wina, tato. Nie ścigałem się.

— On na nas wjechał. Gdybym nie skręcił, rozjechałby nas na miazgę.

— Przywiózł nas jakiś kierowca.

— Lekarz mówił, iż gdyby spóźnili się dziesięć minut, Weronika by…

Chłopak wybuchnął płaczem, tuląc się do ojca.

Mężczyzna objął go, gładząc po drżących plecach.

— Wierzę ci. Pamiętasz samochód? Kolor, markę?

— Gdzie to się stało? Obiecuję, iż go znajdę.

— Znajdziecie, pewnie — załkała Barbara.

— Twój syn wyszedł cało, a moja dziewczynka…

— Przez twojego syna…

— Kto to? — zapytał mężczyzna syna.

— Mama Weroniki.

— Opowiedz mi wszystko, co pamiętasz — poprosił ojciec.

— Tak, opowiedz — szepnęła Barbara, zacisnęła pięści i czekała.