Dopóki sprzedamy mieszkanie, zamieszkaj w domu spokojnej starości powiedziała córka
Lucyna wyszła za mąż bardzo późno. Co tu dużo mówić, długo jej się nie wiodło i czterdziestoletnia kobieta traciła już nadzieję, iż spotka, według własnych kryteriów, godnego człowieka.
Czterdziestopięcioletni Edward okazał się nie lada księciem. Przez życie przeszedł już parę razy żeniąc się i doczekał się trójki dzieci, którym zgodnie z zaleceniem sądu oddał swoje mieszkanie.
Dlatego Lucyna po kilku miesiącach tułaczki po wynajmowanych kątach musiała sprowadzić męża do sześćdziesięcioletniej matki, Marii Antoniny.
Edek już od progu skrzywił się i zmarszczył nos, okazując całą swoją postawą, jak bardzo drażni go zapach starego mieszkania.
Czuć tu starzyzną mruknął z dezaprobatą. Dobrze by było przewietrzyć.
Maria Antonina doskonale usłyszała słowa zięcia, ale udała, iż je zignorowała.
Gdzie będziemy mieszkać? westchnął ciężko Edek, któremu wyraźnie nie odpowiadało nowe lokum.
Lucyna natychmiast zaczęła się krzątać, pragnąc dogodzić mężowi, i odprowadziła matkę na bok.
Mamusiu, my z Edkiem zajmiemy twoją sypialnię szepnęła a ty zamieszkasz tymczasem w małym pokoiku.
Tego samego dnia Maria Antonina została bezceremonialnie przesiedlona do innego pomieszczenia, które ledwo nadawało się do życia.
Swoje rzeczy musiała przenosić sama, bo zięć nie raczył jej pomóc.
Od tego czasu dla Marii Antoniny zaczęło się trudne życie. Edek na wszystko narzekał: jedzenie mu nie smakowało, porządki były nie takie, tapeta za jasna.
Jednak najbardziej niecierpliwił go zapach. Twierdził, iż w mieszkaniu czuć starością, od której dostał jakiejś alergii.
Ile razy Lucyna zjawiała się w progu, Edek demonstracyjnie kaszlał.
Tak się żyć nie da! Trzeba coś zrobić! oznajmił wzburzony, zwracając się do Lucyny.
Nie mamy pieniędzy na nowe mieszkanie bezradnie rozłożyła ręce kobieta.
To wyślij gdzieś matkę mruknął mężczyzna krzywiąc się. Nie da się oddychać.
Gdzie mam ją wysłać?
Wymyśl coś! Zresztą, to mieszkanie na nic się już nie zda. Trzeba je sprzedać i kupić nowe! Porozmawiaj z matką!
Co jej powiem? zaniepokojona spytała Lucyna.
Coś wymyślisz! Przecież i tak po jej śmierci mieszkanie będzie twoje. My tylko przyśpieszymy ten proces odparł niewzruszony Edek.
Trochę mi niezręcznie…
Nie rozumiem, kto jest dla ciebie ważniejszy? Ona czy ja? Przypomnę, iż uratowałem cię w wieku czterdziestu lat. Komu poza mną byłaś potrzebna, stara panna? dopytywał Edek, wiedząc, jak uderzyć. Odejdziesz, znowu zostaniesz sama, a wtedy już nikt cię nie zechce.
Lucyna rzuciła podejrzliwe spojrzenie mężowi i poszła do matki, do pokoiku, który teraz jej zastępował mieszkanie.
Mamuś, na pewno nie podoba ci się tu mieszkać? zaczęła ostrożnie.
Może mój pokój już jest wolny? zapytała niepewnie.
Nie, mamy inną propozycję. Przecież i tak chcesz mi zapisać to mieszkanie? zapytała Lucyna z nadzieją w głosie.
Oczywiście.
To nie zwlekajmy! Chcę sprzedać to mieszkanie i kupić coś nowego, w porządnym bloku.
Może lepiej je wyremontować?
Nie, musimy kupić coś większego.
A ja gdzie, córko? drżącym głosem spytała Maria Antonina.
Pobędziesz trochę w domu spokojnej starości Lucyna z ulgą przekazała matce szokującą wiadomość to tylko tymczasowe. Potem na pewno cię zabierzemy.
Na pewno? kobieta spojrzała z nadzieją na córkę.
Oczywiście, sprawy załatwimy, mieszkanie odnowimy i cię odbierzemy Lucyna chwyciła matkę za rękę.
Maria Antonina nie miała innego wyjścia, jak tylko uwierzyć i przepisać mieszkanie.
Gdy papiery były już gotowe, Edek, zacierając ręce, powiedział:
Pakuj rzeczy babci! Zawieziemy ją do domu spokojnej starości.
Tak od razu? zdziwiła się Lucyna, udręczona wyrzutami sumienia.
A na co czekać? choćby jej emerytura mi niepotrzebna. Z niej tylko kłopoty. Twoja matka swoje już przeżyła, niech da nam wreszcie pożyć rzekł Edek, jakby załatwiał sprawy służbowe.
Przecież mieszkania jeszcze nie sprzedaliśmy?
Rób, co mówię, bo zostaniesz sama oznajmił złowrogo.
Dwa dni później rzeczy Marii Antoniny, wraz z nią samą, zapakowano do samochodu i odwieziono do domu spokojnej starości.
Po drodze kobieta ukradkiem ocierała łzy. Serce przeczuwało najgorsze.
Edek nie pojechał z nimi. Tłumaczył się, iż musi wietrzyć mieszkanie po nieproszonym zapachu.
Marię Antoninę przyjęto szybko. Lucyna, żegnając się pośpiesznie, z poczuciem wstydu opuściła budynek.
Córko, wrócisz po mnie? kobieta dopytywała z nadzieją na pożegnanie.
Oczywiście, mamo Lucyna odwróciła spojrzenie.
Wiedziała, iż Edek nie pozwoli jej nigdy zabrać Marii Antoniny do nowego mieszkania.
Gdy przejęli majątek, gwałtownie go sprzedali i nabyli nowe mieszkanie.
Edek postanowił, iż wpisze je na siebie, twierdząc, iż Lucynie nic nie można powierzyć.
Po kilku miesiącach Lucyna poruszyła temat matki. Ale mąż zareagował gwałtownie.
Tylko spróbuj ją jeszcze raz wspomnieć, to cię wyrzucę! warknął Edek, któremu na myśl o Marii Antoninie cierpła skóra.
Lucyna ugryzła się w język. Wiedziała, iż Edek nie żartuje. Temat matki już nie wrócił.
Kilka razy kobieta miała ochotę pojechać do niej do domu spokojnej starości, ale za każdym razem, gdy wyobrażała sobie jej łzy, rezygnowała.
Maria Antonina czekała na córkę codziennie przez pięć lat, pełna nadziei na ich ponowne spotkanie.
Niestety, nie doczekała tego. Nie wytrzymała rozłąki i odeszła.
Lucyna dowiedziała się o tym dopiero po roku, gdy Edek wyrzucił ją z mieszkania i wtedy przypomniała sobie o matce.
Wina przygniotła ją do tego stopnia, iż wyjechała do klasztoru, by odpokutować swoje grzechy.
