Mama w końcu przeszła na emeryturę. Kilka lat już minęło od tego czasu. Zmęczyłam się mawiała. Zdrowie już nie to, praca nerwowa, współpracownicy toksyczni, lata lecą. Chciałabym nareszcie pożyć dla siebie, a nie dla wszystkich wokół.
Nikt się z mamą nie kłócił. Mama zresztą była taka, iż choćby nie przyszłoby nikomu do głowy podważać jej decyzji.
Przeprowadziła się więc na działkę pod Warszawą i zaczęła nowe życie: sadziła lilie i ogórki, paliła papierosy na werandzie, piła kawę czasem z kropelką winiaku, czasem z książką w ręku. Porządkowała, odpoczywała od pracy, wspominała ją z lekkim niepokojem i cieszyła się, iż wnuki już dorosłe i nie trzeba ich na całe wakacje do niej zwozić.
Często też dawała nam, potomkom, fundamentalną radę:
Na emeryturę przechodźcie dopiero jak wnuki skończą studia. To najważniejsze. Ważne, żeby już byli samodzielni i żeby nie zwalili wam się na głowę na starość. Prawnuki to już nie wasza sprawa, wtedy już będziecie zbyt leciwi, niech sobie radzą wasze dzieci albo ich dzieci tak się rzeczy mają.
Na działce mama świetnie urządziła sobie życie: była placówka odbioru paczek, sklep spożywczy, internet, rabata róż pod oknem, świeże powietrze, spokojni sąsiedzi i spokój w duszy. Ale po jakimś czasie zaczęła się trochę nudzić. I wtedy postanowiła dla rozrywki wybetonować kilka metrów swojego dużego podwórka.
Trzeba było przecież uporządkować miejsce parkingowe, bo zdaniem mamy wyglądało to niepoważnie. Zresztą, po co czekać na łaskę przyrody, skoro przyroda już dała nam internet? W internetowych czeluściach odnalazła brygadę Fach-Mix skłonną do wszystkiego za odpowiednią kwotę rzecz jasna.
Nadszedł dzień próby. Pojawia się ekipa pięciu chłopa z brygadzistą, Zbigniewem, na czele. Mama nazywała go po prostu Zbyszek, choć był to rosły facet o dwóch metrach wzrostu. Robota ruszyła, ale coś poszło nie tak. Dwa betoniarki już stoją i czekają na sygnał. Mama obserwuje z boku.
I wtedy Zbyszkowi, jak to się mówi, puściły lejce. Jak tu nie spróbować zarobić na starszej pani? Przecież sama, włada męską ekipą, a na betonie jego zdaniem znać się nie może. Uznał, iż można przykręcić coś i wyciągnąć więcej niż się umówili.
Zbyszek zaczyna wysokim tonem:
Tu się nie da, tam wszystko nierówno, tu kompletnie nie pasuje Trzeba dopłacić dwa razy tyle, bo inaczej zwijamy manatki i szukajcie sobie innych.
Mama wysłuchała. choćby skinęła głową współczująco. Pięćdziesiąt tysięcy złotych, mówicie? A dwadzieścia pięć by nie wystarczyło? No cóż, panowie Wierzę wam. Jak tu nie wierzyć takim poważnym chłopom.
A potem nagle dodaje:
Proponuję zakład.
O co? aż się Zbyszek ożywił.
O te pięćdziesiąt. Założę się, iż poprowadzę twoją brygadę tak, iż zrobicie wszystko perfekcyjnie, nie jak planujecie w jeden dzień, tylko w trzy godziny. jeżeli się nie uda ja płacę pięćdziesiąt. jeżeli się uda ty mi. Pasuje?
Szczerze, na miejscu Zbyszka sto razy bym się zastanowiła. Ale on, choć nie miał wykształcenia, miał ambicję i chciwość na piątkę z plusem. Przybili zakład.
Zbyszek siadł na schodkach z kawą obserwować. A Wanda Zarembowa założyła kalosze i ruszyła do boju.
W pięć minut ustawiła wszystkich chłopaków: raz-dwa wyjaśniła, kto co niesie, gdzie wyrównuje, gdzie nie ma się co ociągać, a gdzie nie wolno popełnić błędu. choćby betoniarzom zrobiła szybki instruktaż: kiedy lać, jak lać, żeby nie chlustać, tylko działać rozważnie. Najważniejsze cały proces poprowadziła tak, iż żaden ruch nie był zbędny, nie było pustych przestojów.
Słowem, mistrzyni betonu.
To, co ekipa chciała robić cały dzień, mama ogarnęła w lekko ponad dwie godziny. Zrobione było wzorowo, nie do podważenia: równo, estetycznie, z rozmysłem.
Z początku Zbyszek się uśmiechał zaraz pewnie się zmęczy. Potem przestał się uśmiechać. W końcu pobladł. Przypomniał sobie zakład. Słowo się rzekło pięćdziesiąt tysięcy!
Zbyszkowi na chwilę zabrakło języka w gębie. I twarz mu stężała, jakby po raz pierwszy zobaczył, iż rzeczywistość nie musi się zgadzać z jego oczekiwaniami.
Proszę pani wydusił. Może mi pani powiedzieć Jak?! Jakim cudem?! Przecież tak się nie da!
Da się odpowiedziała spokojnie Wanda, strząsając pyłek cementowy z rękawic. Wie pan, jak jechaliście tutaj, to minęliście rozjazd? Spory, trzypoziomowy.
No tak, widzieliśmy mruknął Zbyszek.
I pańska brygada po nim jechała?
No tak
To dobrze. Ja go budowałam.
I wtedy, jak mówią, Zbyszek ostatecznie zrozumiał, iż niewinna staruszka to czasem po prostu ktoś, kto przez wiele lat pracował tam, gdzie słabi psychicznie długo nie wytrzymują. A spieranie się z takimi to tylko strata własnych nerwów i pieniędzy.
