— Mama twierdzi, iż Irka jest słaba — powiedział Sławek cicho.
— Że trzeba jej bardziej pomagać, bo nie ma męża. A my niby wszystko mamy poukładane.
Wera odwróciła się gwałtownie.
— Poukładane? Sławku, po ciąży przytyłam piętnaście kilo.
Plecy mi się łamią, kolana trzeszczą.
Lekarz powiedział jasno: jeżeli nie zacznę o siebie dbać, za rok nie uniosę Pawlika.
Potrzebuję siłowni. Dwa razy w tygodniu.
Ty masz zmiany, ciągle inne godziny.
Kogo mam prosić, żeby został z synem?
Twoja mama nie chce choćby słyszeć o wnuku, bo ma już wnuczkę!
Sławek zamilkł. Naprawdę nie wiedział, co powiedzieć.
Wera oparła głowę o zimną szybę.
Patrzyła, jak stary fiat teściowej wyjeżdża z podwórka.
Czerwone światła zgasły za rogiem.
Zegar na ścianie wybił siódmą.
Helena Pietrzak była u nich zaledwie czterdzieści pięć minut.
W salonie Sławek bawił synka ciężarówką.
Mały Pawełek zerkał w stronę drzwi, za którymi zniknęła babcia.
— Pojechała? — Sławek zajrzał do kuchni.
— Odleciała — poprawiła Wera. — Powiedziała, iż marudzi ze zmęczenia.
— Trochę popłakał, jak go brała na ręce.
— Płakał, bo jej nie poznaje. Trzy tygodnie jej nie widzieliśmy!
Wera odwróciła się od okna, wrzuciła kubki do zlewu.
— Daj spokój, Werka — Sławek próbował ją objąć.
Wysunęła się, sięgnęła po gąbkę.
— Mama przyzwyczaiła się do Zosi. Zosia jest starsza, łatwiej z nią.
— Nie łatwiej, Sławek. Ma z nią więcej frajdy.
Zosia to córka Ireny. A Irena to ulubiona córka.
My jesteśmy na doczepkę.
W piątek było podobnie. Helena wpadła „na chwilę”.
Przyniosła Pawłowi tanią grzechotkę, już patrzyła na drzwi.
Sławek wspomniał o budowie w sobotę.
Prosił, żeby mama została kilka godzin z wnukiem.
— Oj, Sławku, nie dam rady! — rozłożyła ręce Helena.
— Z Zosią idziemy do teatru lalek. Potem Irena prosiła o cały weekend.
Biedna dziewczynka, ciągle w pracy, musi się ustatkować.
Irena wychowywała córkę „sama”. To było mocno umowne.
Zosia tygodniami mieszkała u babci.
Babcia znała imiona wszystkich jej lalek.
— Widziałeś jej status? — Wera wskazała na telefon.
Sławek przewinął ekran. Zdjęcia: lody, huśtawka, plastelina.
Podpis: „Moje największe szczęście, moja radość”.
— Cały weekend z nimi. Do nas na dziesięć minut.
— Pawełek ma rok. To też jej wnuk. Czemu go ignoruje?
Sławek przypomniał sobie kran naprawiany w nocy.
Przypomniał pożyczkę na telefon dla Ireny.
Przypomniał majowe weekendy w ogrodzie mamy.
— Spróbuję jeszcze raz — zaproponował niepewnie.
Wera milczała. Wiedziała, jak to się skończy.
Rozmowa odbyła się we wtorek. Sławek włączył głośnomówiący.
— Mamo, Wera musi chodzić na siłownię z polecenia lekarza.
— Jaka tam siłownia? Niech w domu poćwiczy.
— Mogłabyś zostać z Pawłem we wtorek i czwartek?
Cisza, potem odpowiedź:
— Znasz mój grafik. Zosię odbieram z przedszkola, potem balet.
Nie porzucę wnuczka dla zachcianek twojej żony!
— Mamo, Paweł też jest twoim wnukiem. Widujesz go raz w miesiącu!
— Zosia mnie kocha. Paweł jeszcze nie rozumie. Pa!
Sławek odłożył telefon.
— Mój syn musi zasłużyć na jej uwagę?
— Wiedziałam, iż tak będzie — powiedziała Wera.
— Nie chodzi o mnie. Chodzi o Pawła.
Co mu powiem, kiedy zapyta, czemu babcia go nie chce?
Sławek zaczął krążyć po kuchni.
— Pamiętasz remont kuchni dla mamy?
Odkładali na to pół roku.
— Remontu nie będzie. Jutro odwołuję zamówienie.
— Żartujesz? — Wera nie wierzyła.
— Niech prosi Irenę. My zatrudnimy nianię.
Następnego ranka Helena zadzwoniła sama.
— Okap się zepsuł, Zosia pyta o wujka.
— Mamo, nie przyjadę.
— Jak to nie?! Uduszę się!
— Poproś Irenę. Ja zajmuję się Werą i Pawłem.
— Przez fanaberie żony syn zostawia matkę?!
— Nikogo nie zostawiam. Mam swoje priorytety.
— Wszystko dla ciebie zrobiłam! A ty tak ze mną?!
— Remont kuchni anulowałem. Pieniądze pójdą na opiekunkę.
— Jak śmiesz! Zosia to sierota, potrzebuje czułości!
— A Pawełek żyje jak pączek w maśle, tak?
— Moje serce należy do Zosi, ona…
Sławek odłożył słuchawkę. Nie musiał słuchać dalej.
Wera stała w drzwiach, trzymając synka.
— Dobrze zrobiłeś — szepnęła.
Pawełek uśmiechnął się do ojca.
Czasem trzeba wybrać własną rodzinę.
