Mama śmiała się i dojadała lody. A ja ledwo powstrzymywałam łzy, bo nie wiedziałam, czy jeszcze kiedyś spędzimy razem taki dzień.

newsempire24.com 3 dni temu

Mama schowała pół burgera do torebki, po czym oznajmiła, iż na lody absolutnie nie ma już miejsca. Znałam ten ton. Tak samo mówiła, kiedy proponowałam jej drugi kawałek ciasta, a ona już przysuwała talerzyk. Tym razem poprawiła pasek torebki i zapytała niby od niechcenia, czy zdążyłam zamówić. Siedziałyśmy w McDonald’s w Krakowie, kilka minut od dworca. Miałyśmy zaraz wracać, ale po raz pierwszy tego dnia przestałam liczyć, ile czasu nam zostało. Czy pamiętasz ostatnią taką chwilę z mamą, kiedy naprawdę nie chciało ci się wstawać od stołu?

Wczoraj szłyśmy z mamą w stronę Dworca Głównego w Krakowie. Zatrzymałam się przy wejściu do McDonald’s i pociągnęłam ją lekko za rękaw.

– Chodź, mamo, zjemy coś.

– Do restauracji mnie zabierasz? Kasia, co ty znowu wymyśliłaś?

Znalazłam stolik i poprosiłam, żeby na mnie zaczekała.

– A skąd będą wiedzieli, iż tu siedzimy?

– Zaraz przyniosę taki numerek.

Mama obejrzała go z każdej strony, a potem rozpięła torebkę.

– To ile mam ci dać?

– Nic, mamo. Dzisiaj ja stawiam.

Roześmiała się, bo zwykle to ona przemyca mi pieniądze do kieszeni, kiedy wychodzę od niej z obiadu. Kiedy pracownica przyniosła tacę, mama spojrzała na mnie z niedowierzaniem.

– Tyle jedzenia dla dwóch osób? To chyba żart. A widelec do frytek gdzie?

– Nie ma, mamo. Patrz.

Sięgnęłam po frytkę. Mama wzięła jedną, po niej drugą, i zaraz zaczęły znikać z pudełka. Połowę burgera zawinęła w papier i schowała do torebki.

– Na później będzie jak znalazł.

Popiła sokiem pomarańczowym i pokiwała głową.

– Dobra ta mrożona herbata. Tylko cytryny trochę za dużo.

Parsknęłam śmiechem, a ona popatrzyła na mnie znad kubka i też się roześmiała. Wtedy zaproponowałam lody. Po jej stanowczym „nawet o tym nie myśl” i znacznie cichszym „ale już zamówiłaś?” poszłam do kasy. Poprosiłam o polewę truskawkową i czekoladową. Obie na raz.

Kiedy wróciłam, mama odsunęła telefon, żebym mogła postawić przed nią kubeczek. Nabierała po trochu, raz z jednej strony, raz z drugiej. Patrzyłam na jej dłonie i przypomniałam sobie, jak przy kuchennym stole obierała mi jabłka, choć była zmęczona i ledwie zdążyła usiąść po pracy.

– No jedz, bo się roztopi – powiedziała i podała mi łyżeczkę.

Zjadłam trochę, ale zostawiłam jej najwięcej czekolady. Potem wstałyśmy, bo naprawdę trzeba już było iść. Przy wyjściu chwyciła mnie pod rękę i zauważyłam, iż odruchowo zwolniłam, żeby łatwiej jej było dotrzymać mi kroku.

– Fajnie tu było, Kasia – powiedziała jeszcze przed drzwiami.

Przez resztę drogi na dworzec żadna z nas nie puściła ręki drugiej.

Idź do oryginalnego materiału