Mama schowała pół burgera do torebki, po czym oznajmiła, iż na lody absolutnie nie ma już miejsca. Znałam ten ton. Tak samo mówiła, kiedy proponowałam jej drugi kawałek ciasta, a ona już przysuwała talerzyk. Tym razem poprawiła pasek torebki i zapytała niby od niechcenia, czy zdążyłam zamówić. Siedziałyśmy w McDonald’s w Krakowie, kilka minut od dworca. Miałyśmy zaraz wracać, ale po raz pierwszy tego dnia przestałam liczyć, ile czasu nam zostało. Czy pamiętasz ostatnią taką chwilę z mamą, kiedy naprawdę nie chciało ci się wstawać od stołu?
Wczoraj szłyśmy z mamą w stronę Dworca Głównego w Krakowie. Zatrzymałam się przy wejściu do McDonald’s i pociągnęłam ją lekko za rękaw.
– Chodź, mamo, zjemy coś.
– Do restauracji mnie zabierasz? Kasia, co ty znowu wymyśliłaś?
Znalazłam stolik i poprosiłam, żeby na mnie zaczekała.
– A skąd będą wiedzieli, iż tu siedzimy?
– Zaraz przyniosę taki numerek.
Mama obejrzała go z każdej strony, a potem rozpięła torebkę.
– To ile mam ci dać?
– Nic, mamo. Dzisiaj ja stawiam.
Roześmiała się, bo zwykle to ona przemyca mi pieniądze do kieszeni, kiedy wychodzę od niej z obiadu. Kiedy pracownica przyniosła tacę, mama spojrzała na mnie z niedowierzaniem.
– Tyle jedzenia dla dwóch osób? To chyba żart. A widelec do frytek gdzie?
– Nie ma, mamo. Patrz.
Sięgnęłam po frytkę. Mama wzięła jedną, po niej drugą, i zaraz zaczęły znikać z pudełka. Połowę burgera zawinęła w papier i schowała do torebki.
– Na później będzie jak znalazł.
Popiła sokiem pomarańczowym i pokiwała głową.
– Dobra ta mrożona herbata. Tylko cytryny trochę za dużo.
Parsknęłam śmiechem, a ona popatrzyła na mnie znad kubka i też się roześmiała. Wtedy zaproponowałam lody. Po jej stanowczym „nawet o tym nie myśl” i znacznie cichszym „ale już zamówiłaś?” poszłam do kasy. Poprosiłam o polewę truskawkową i czekoladową. Obie na raz.
Kiedy wróciłam, mama odsunęła telefon, żebym mogła postawić przed nią kubeczek. Nabierała po trochu, raz z jednej strony, raz z drugiej. Patrzyłam na jej dłonie i przypomniałam sobie, jak przy kuchennym stole obierała mi jabłka, choć była zmęczona i ledwie zdążyła usiąść po pracy.
– No jedz, bo się roztopi – powiedziała i podała mi łyżeczkę.
Zjadłam trochę, ale zostawiłam jej najwięcej czekolady. Potem wstałyśmy, bo naprawdę trzeba już było iść. Przy wyjściu chwyciła mnie pod rękę i zauważyłam, iż odruchowo zwolniłam, żeby łatwiej jej było dotrzymać mi kroku.
– Fajnie tu było, Kasia – powiedziała jeszcze przed drzwiami.
Przez resztę drogi na dworzec żadna z nas nie puściła ręki drugiej.





![Kraków: Women’s Fashion Day za nami. Czerwony dywan na szachownicy [zdjęcia]](https://ikc.pl/wp-content/uploads/2026/11/womens-fashion-day-krakow-2026-p1361282.jpg)









