Już mam dosyć niańczenia się z twoim synkiem powiedziała synowa i wyjechała nad morze.
U Barbary Kowalskiej był syn.
Porządny, pracowity chłopak. Ale żona trafiła mu się dziwna. Raz nie chciała gotować, raz sprzątać, a ostatnio już w ogóle jakby oszalała.
Wczoraj znowu była awantura.
Maciek mówi do męża nie mogę już tak dalej! Jesteś dorosłym facetem, a zachowujesz się jak dziecko!
Maciek zgłupiał. Przecież nic wielkiego nie wymagał! Chciał tylko, żeby Emilia wybrała mu skarpetki. I wyprasowała koszulę. I przypomniała o zaświadczeniu do przychodni.
Mama zawsze mi pomagała mruknął.
To jedź do mamy! wybuchnęła Emilia.
Następnego dnia spakowała walizkę.
Maciek powiedziała spokojnie jadę do Kołobrzegu. Na miesiąc. Może i na dłużej.
Jak to dłużej?!
Tak właśnie. Mam dość niańczyć dorosłego chłopa.
Maciek chciał zaprotestować, ale Emilia go nie słuchała. Wyjęła telefon, wykręciła numer:
Pani Barbaro? Tu Emilia. jeżeli bez opiekunki sobie nie poradzi, proszę trochę u nas pomieszkać. Zapasowe klucze są pod wycieraczką.
I wyjechała.
Maciek został sam w pustym mieszkaniu i nie wiedział, co ze sobą zrobić. Lodówka pusta. Skarpetki brudne. W zlewie góra naczyń.
Po dwóch dniach zadzwonił do mamy:
Mamo, Emilia oszalała! Wyjechała nie wiadomo gdzie! Co ja teraz mam robić?
Barbara westchnęła. Znowu kłopoty z synową.
Zaraz przyjadę, Maćku. Wszystko ogarniemy.
Po godzinie była na miejscu. Z siatką jedzenia i z matczynym nastawieniem: zaraz wszystko naprawię, wszystko posprzątam.
Ale gdy otworzyła drzwi, aż zaniemówiła.
Bałagan wszędzie. W sypialni stos rzeczy na podłodze. W kuchni zlew pełen brudnych naczyń. W łazience brudna bielizna.
I wtedy Barbara zdała sobie sprawę: jej trzydziestoletni syn naprawdę nie umiał żyć. Ani trochę.
Przez całe życie robiła za niego wszystko. I stworzyła… dużego dziecka.
Mamo jęczał Maciek a co na obiad? Gdzie są moje koszule? Kiedy Emilia wróci?
Barbara bez słowa wzięła się za sprzątanie. Ale cały czas myślała tylko jedno: co ja narobiłam?
Chroniła syna przed codziennością, przed obowiązkami, przed życiem!
I teraz bez kobiet jak bez rąk.
A Emilia? Emilia po prostu uciekła od tego dużego, bezradnego chłopca.
I trudno jej się dziwić.
Trzy dni Barbara spała u syna.
Z każdym dniem coraz mocniej docierało do niej: wychowała dużego dzieciaka.
Maciek rano wstawał i od razu marudził:
Mamo, co na śniadanie? Gdzie moja koszula? Są czyste skarpetki?
Barbara prasowała, gotowała, sprzątała i obserwowała.
Wyobraźcie sobie: trzydziestoletni facet nie umie włączyć pralki! Nie wie, ile kosztuje chleb! choćby herbaty nie potrafi zaparzyć albo się poparzy, albo rozsypie cukier.
Mamo skarżył się wieczorami Emilia oszalała! Przynajmniej udawała, iż kocha. A teraz jakby była kimś obcym!
A ty jak się zachowujesz? zapytała ostrożnie Barbara.
Normalnie! Nie wymagam nic specjalnego. Chcę tylko, żeby żona była żoną, a nie jędzą!
Barbara spojrzała na syna. Boże święty. On naprawdę nie rozumie!
Maćku, a Emilii choć raz pomogłeś?
Jak to? zdziwił się szczerze. Przecież pracuję! Pieniądze przynoszę! To mało?
A w domu?
A co w domu? Pracuję, wracam, chcę odpocząć. A ona ciągle coś chce. To naczynia umyć, to na zakupy iść. Przecież to kobiece zajęcia!
Wtedy Barbara usłyszała własne słowa z dawnych lat:
„Maćku, zostaw, mama sama umyje!” „Nie chodź do sklepu, mama szybciej pójdzie!” „Jesteś chłopcem, masz ważniejsze sprawy!”
I wychowała potwora.
Im dłużej obserwowała syna, tym było gorzej.
Maciek wracał i siadał na kanapie. Czekał na obiad. Czekał na nowiny. Czekał na rozrywkę.
A gdy obiad nie pojawiał się automatycznie, marudził:
Mamo, kiedy będzie jeść? Głodny jestem!
Jak dziecko.
Najgorsze były jego rozmowy o Emilii.
Ciągle skrzywiona narzekał. Ciągle zła. Może do lekarza powinna pójść? Hormony sprawdzić?
Może po prostu jest wykończona? zaproponowała matka.
Czym wykończona? Oboje pracujemy. Ale dom to obowiązek kobiety.
Obowiązek?! wrzasnęła Barbara. Kto ci to wmówił?!
Maciek się spłoszył. Mama nigdy na niego nie krzyczała.
Czwartego dnia Barbara nie wytrzymała.
Maciek siedział na kanapie, przeglądał telefon i co chwila wzdychał niby smutny bez żony. W kuchni sterta naczyń, skarpetki na podłodze, pościel nie ruszona.
Mamo szepnął żałośnie co będzie na obiad?
Barbara stała przy kuchni i gotowała barszcz. Jak zawsze. Przez trzydzieści lat.
Wtedy poczuła: dość.
Maciek powiedziała, wyłączając gaz. Musimy porozmawiać.
Słucham burknął, nie odrywając wzroku od telefonu.
Odłóż telefon. Popatrz na mnie.
W jej głosie było coś, co sprawiło, iż posłuchał.
Synu zaczęła cicho rozumiesz, czemu Emilia od ciebie odeszła?
Trochę jej się przestawiło, wiadomo. Emocje. Odpocznie i wróci.
Nie wróci.
Jak to nie wróci?!
Bo ma dosyć niańczenia się z dużym dzieckiem.
Maciek zerwał się z kanapy:
Mamo! Co ty wygadujesz? Jakim dzieckiem? Pracuję, pieniądze przynoszę!
I co z tego? Barbara wyprostowała się. A w domu co? Ręce ci odpadły? Oczy zgubiłeś?
Maciek zbielał.
Jak możesz tak mówić? Jestem przecież twoim synem!
Właśnie dlatego mówię! Barbara usiadła na stołku, drżącymi rękami.
Mama, chyba coś ci dolega? zapytał przestraszony Maciek.
Dolega roześmiała się gorzko. Chora jestem na miłość. Na ślepą matczyną miłość. Myślałam, iż cię chronię. A tak naprawdę wychowałam egoistę! Powstał trzydziestoletni mężczyzna, który bez kobiety jest bezradny! Myśli, iż wszyscy mu coś muszą!
Ale… Maciek chciał protestować.
Żadnego „ale”! przerwała mu Barbara. Myślisz, iż Emilia ma być twoją drugą mamą? Prać, gotować, sprzątać? Za co?
Przecież pracuję!
Ona też! I jeszcze zajmuje się domem! A ty? Wylegujesz się na kanapie i czekasz na obsługę!
Maćkowi zaszkliły się oczy.
Mamo, wszyscy tak żyją!
Nie wszyscy! krzyknęła Barbara. Normalni facetci też pomagają! Myją naczynia, gotują, wychowują dzieci! A ty? choćby nie wiesz, gdzie leży proszek do prania!
Maciek usiadł, zakrywając twarz dłońmi.
Emilia miała rację powiedziała cicho Barbara. Ma dosyć bycia twoją mamusią. Ja też mam dosyć.
Jak to masz dosyć?
Właśnie tak. Barbara poszła do przedpokoju, wyjęła torebkę. Wracam do siebie. Ty zostajesz. Sam. I spróbuj w końcu być dorosły.
Mamo, co ty! zerwał się Maciek. Jak to sam? Kto będzie gotował? Kto po sprząta?
Ty! krzyknęła matka. Ty! Tak jak wszyscy dorośli!
Ale ja nie umiem!
Nauczysz się! Albo zostaniesz samotnym, infantylnym nieudacznikiem!
Barbara założyła płaszcz.
Nie odchodź, mamo! błagał Maciek. Co ja zrobię sam?
To, co powinieneś robić już dwadzieścia lat temu odpowiedziała. Zacznij żyć samodzielnie.
I wyszła.
A Maciek został sam w brudnym mieszkaniu. Pierwszy raz w życiu kompletnie sam.
Sam na sam z rzeczywistością.
Siedział na kanapie do północy.
W brzuchu burczało. Z naczyń śmierdziało. Skarpetki leżały na podłodze.
O kurde mruknął i pierwszy raz w życiu zabrał się sam za zmywanie.
Poszło mu koślawo. Talerze się ślizgały, ręce piekły od płynu. Ale dał radę.
Potem próbował zrobić jajecznicę. Spalił. Znowu próbował wyszła zjadliwa.
Rano zrozumiał: mama miała rację.
Minął tydzień.
Każdego dnia Maciek uczył się żyć samemu. Prać, gotować, sprzątać. Chodzić do sklepu i orientować się w cenach złotówek. Planując dzień tak, by wszystko zrobić.
Okazało się to naprawdę praca.
Wtedy zrozumiał, jak Emilia miała ciężko.
Halo, Emilia? zadzwonił w sobotę.
Słucham jej głos był chłodny.
Miałaś rację powiedział od razu. Zachowywałem się jak duże dziecko.
Emilia milczała.
Od tygodnia jestem sam. Teraz wiem zająknął się wiem, jak ciężko ci było. Przepraszam.
Emilia długo nic nie mówiła.
Wiesz powiedziała w końcu twoja mama dzwoniła wczoraj. Przeprosiła. Powiedziała, iż źle cię wychowała.
Emilia wróciła po miesiącu.
Do wysprzątanego mieszkania, męża, który sam zrobił kolację i przywitał ją z kwiatami.
Witaj w domu powiedział.
Barbara dzwoniła raz na tydzień. Pytała co słychać, ale do wizyt się nie wtrącała.
I pewnego wieczoru, gdy Maciek mył naczynia po kolacji, a Emilia zaparzała herbatę, powiedziała:
Wiesz, podoba mi się nasze nowe życie.
Mi też odpowiedział, wycierając ręce w ręcznik. Szkoda, iż tak długo do tego dochodziliśmy.
Ale doszliśmy uśmiechnęła się Emilia.
I to była prawda.
