Zdjęcie przyszło na mój telefon we wtorek, dziewiątego września, dwadzieścia po dziesiątej wieczorem. Nadawca: nieznany numer. Kobieta w czarnym płaszczu stojąca przed magazynem przy ulicy Krzywej na Pradze. Mój płaszcz. Moja twarz. Mój chód — ten sam, jakim chodzę, kiedy jestem zła.
Nazywam się Roman Dudek. Mam czterdzieści dwa lata, prowadzę firmę transportową w Warszawie, która na papierze przewozi warzywa, a w rzeczywistości jest czymś, czego nie opisuje się w CV. Trzy miesiące wcześniej kobieta, którą kochałem — Alina Kowalczyk, trzydzieści lat, wtedy pracująca w galerii na Mokotowie — zniknęła, zostawiając telefon w koszu na śmieci na Centralnym i puste konto w PKO.
Ludzie, którzy znają mnie z tej strony, w którą weszła Alina, powiedzieliby, iż szukałem jej jak zwierzyny. Nieprawda. Szukałem jak człowiek, który sprawdza kostnice. Dwanaście dni dzwoniłem do każdego szpitala od Szczecina do Rzeszowa, zanim zrozumiałem, iż nie jest martwa — po prostu się boi.
Znalazłem ją w zapiecku jadłodajni przy Targowej, gdzie podawała kawę pod imieniem Klara. Włosy związane chustką, paznokcie obcięte równo, bez lakieru — tak, jak nigdy nie nosiła przy mnie. Zatrzymała się z dzbankiem w ręku, kawa polała się na stolik, a staruszek przy oknie, skreślający liczby na kuponie Lotto, choćby nie podniósł głowy.
— Cześć, Alina — powiedziałem.
Właściciel, Tadek, zza lady zapytał, czy znam Klarę. Nie odpowiedziałem mu. Patrzyłem, jak Alina próbuje obliczyć w myślach trasę ucieczki — kuchnia, prawdopodobnie wyjście na podwórko, potem na Zamoyskiego, potem metro na Dworcu Wileńskim. Widziałem to w jej oczach, bo sam uczyłem ją takich obliczeń, kiedy jeszcze mi ufała.
Na chodniku, pod szarym niebem typowym dla wrześniowej Warszawy, z zapachem spalin i grillowanych kiełbasek z budki na rogu, powiedziała mi, czego się bała.
— Słyszałam, co mówiłeś o Michale. Że jest „problemem", iż problemy się usuwa.
Michał Sieradzki — ten, który pół roku wcześniej zbliżył się do Aliny w galerii, zanim ja się w niej zbliżyłem. Powiedziałem jej prawdę: Michał żyje, mieszka teraz w Trójmieście, prowadzi nielegalny bukmacherski interes i sypia z mężatką, której mąż ma broń myśliwską i niezłą cierpliwość do granic. Nie zabiłem go. Kazałem go usunąć z jej życia, bo zbierał o mnie informacje, zanim jeszcze poznał Alinę — to nie był przypadek, iż się do niej zbliżył.
Powiedziała mi też drugą rzecz, cięższą od pierwszej:
— Jestem w szesnastym tygodniu.
Wiedziała o tym sześć dni przed ucieczką. Sześć dni, w czasie których postanowiła, iż bezpieczniej będzie zniknąć, niż powiedzieć mi, iż będziemy mieć dziecko.
Chwyciłem dach swojego Audi Q7 — zaparkowanego w zakazie na Targowej, bo policjant z tego rewiru wie, czyj to samochód — bo nagle potrzebowałem czegoś solidnego pod dłonią. Nigdy w życiu nie straciłem równowagi. Straciłem ją na chodniku, trzy metry od budki z zapiekankami.
Ludzie patrzący z zewnątrz widzieliby w tym momencie bandytę odzyskującego kontrolę nad kobietą i dzieckiem, które uważa za swoją własność. Prawda była inna, choć rozumiem, czemu nikt by w to nie uwierzył, widząc mnie z zewnątrz: byłem człowiekiem, który przez dziewięćdziesiąt siedem dni wierzył, iż matka jego dziecka może leżeć w nieoznaczonym grobie, a teraz patrzył na nią żywą i musiał udowodnić, iż jej strach był błędem, nie przewidywaniem.
Pokazałem jej zdjęcia na telefonie — Michała przed hotelem Sheraton z człowiekiem związanym z grupą z Pruszkowa, Michała przyjmującego koperty, Michała fotografującego coś na jej stole w kuchni, kiedy jej nie było. Nie wyjaśniłem jej tego wcześniej, bo myślałem, iż ochrona znaczy osłonięcie przed niebezpieczeństwem, zanim do niej dotrze. Powiedziałem jej to w oczy: byłem w błędzie.
Wtedy przyszło to zdjęcie z magazynu na Krzywej. Kobieta identyczna z Aliną, stojąca przed moim budynkiem dwa dni przed jej zniknięciem — dzień, w którym Alina, jak twierdziła, była w pracy w galerii od dziewiątej do siedemnastej.
To nie była Alina. Wiedziałem to, bo w chwili wykonania tego zdjęcia rozmawiałem z nią telefonicznie o kolorze farby do przedpokoju.
Zabrałem ją do samochodu nie dlatego, iż jest moja do posiadania. Powiedziałem to jej wprost, poprawiając się w połowie zdania, bo pierwsze słowa wyszły źle: „ty i dziecko jesteście moi" zabrzmiało jak rozkaz, a chciałem powiedzieć coś innego. Powiedziałem to, co naprawdę miałem na myśli: iż są moi do stracenia, nie do posiadania.
Lekarka w prywatnej klinice na Mokotowie, do której zabrałem Alinę tego samego popołudnia, powiedziała, iż dziecko jest zdrowe, bije serduszko sto czterdzieści na minutę, a stres matki, choć widoczny, nie zdążył wyrządzić szkody. Alina płakała na fotelu ginekologicznym, nie ze szczęścia — z wyczerpania, które nazbierało się przez trzy miesiące udawania Klary.
Tej samej nocy sprawdziłem fakturę za wejście do magazynu z dnia zdjęcia. Kamera przemysłowa zarejestrowała wejście osoby o kodzie pracowniczym należącym do mojej byłej asystentki, Doroty Wasielewskiej, pracującej u mnie od pięciu lat — kobiety, która miała dostęp do mojego kalendarza, mojego adresu i, jak się okazało, do peruki i płaszcza identycznego z tym, który Alina kupiła w Zarze na Złotych Tarasach.
Dorota przyszła do biura następnego dnia, nieświadoma, iż wiem. Zapytałem ją, dlaczego kazała komuś podrobić zdjęcie Aliny przy magazynie. Zbladła, zanim zdążyła zaprzeczyć. Powiedziała, iż chciała, żebym uwierzył, iż Alina kontaktuje się z moimi konkurentami — bo sama, od lat, czekała, aż zauważę ją inaczej niż jako asystentkę. jeżeli Alina zniknie z podejrzeniami na karku, miejsce przy mnie się zwolni.
Nie podniosłem na nią głosu. Położyłem przed nią dwa dokumenty: wypowiedzenie umowy o pracę ze skutkiem natychmiastowym, bez odprawy, z paragrafem o utracie zaufania, oraz drugi papier — zgodę na dobrowolne wycofanie oskarżenia w zamian za podpisanie zakazu kontaktu z Aliną i ze mną na pięć lat, z klauzulą o grzywnie sto tysięcy złotych w razie złamania zakazu. Dałem jej wybór: podpis albo telefon do prokuratury w sprawie podrobienia dowodu i stalkingu. Podpisała oba dokumenty przy mnie, długopisem, który jej podałem, bez słowa.
Alina stała w drzwiach mojego biura podczas tej rozmowy — nie prosiłem jej, żeby wyszła. Chciałem, żeby zobaczyła, iż to się kończy papierem, podpisem i kwotą, nie groźbą wypowiedzianą w ciemnym zaułku.
Trzy tygodnie później Alina wróciła do pracy w galerii na Mokotowie, nie do mnie, nie pod moim adresem. Wynajęła mieszkanie na Saskiej Kępie za własne pieniądze, bo chciała, jak powiedziała, decydować, kiedy drzwi się zamykają i dla kogo. Przychodzę tam we wtorki i w soboty.
Dziś, we wtorek, otworzyła mi drzwi z telefonem w drugiej ręce — zdjęcie z ostatniego USG, trzynasty tydzień, chciała mi je pokazać, zanim zdjęła płaszcz. Poszedłem za nią do kuchni. Na lodówce, obok zdjęcia USG przypiętego magnesem z Zakopanego — tym, który kupiła sobie jeszcze jako Klara, zbierając napiwki na bilet, którego nigdy nie kupiła — nie było klucza do tego mieszkania na mojej kieszeni, bo o niego nie poprosiłem. Nalała dwie herbaty, jedną bez cukru, dla mnie, i postawiła ją na stole tak, jak stawia się coś dla gościa, który może, ale nie musi, zostać na dłużej.
