Mam 66 lat i od początku stycznia mieszkam z piętnastoletnią dziewczyną, która nie jest moją córką. …

Wiesz, mam już 66 lat i od początku stycznia mieszkam z piętnastoletnią dziewczyną, która nie jest moją córką. To córka mojej sąsiadki, która zmarła na kilka dni przed Sylwestrem. One dwie mieszkały same w kawalerce, niedaleko mojego domu raptem trzy bloki dalej. Mieszkanie malutkie: jedno łóżko, prowizoryczna kuchnia, stolik, który służył i do jedzenia, i do nauki, i do pracy. Nigdy nie widziałam u nich jakiegoś luksusu czy wygody. Miały co najwyżej to, co absolutnie niezbędne.

Mama dziewczyny chorowała przez długie lata, mimo to codziennie chodziła do pracy. Sama sprzedawałam kiedyś kosmetyki z katalogu, chodziłam po domach dostarczać zamówienia. A kiedy nie szło za dobrze, rozkładała swój krótki straganik przed blokiem sprzedawała drożdżówki, owsiankę, kompoty. Córka wracając ze szkoły pomagała jej gotowała, obsługiwała, porządkowała. Nieraz patrzyłam, jak zamykają późno wieczorem, obie zmęczone, licząc drobne monety, czy wystarczy na kolejny dzień. Kobieta była dumna i bardzo pracowita. Nigdy nie chciała prosić o pomoc. Ja czasem kupowałam im trochę jedzenia lub przynosiłam gotowe dania, ale zawsze dyskretnie by nie czuła się z tym źle.

Nigdy nie widziałam ich gości w tym mieszkaniu. Żadnych bliskich, rodziny. Kobieta nie wspominała o rodzeństwie czy rodzicach. Dziewczyna dorastała tak tylko z mamą. Od małego nauczyła się pomagać, nie prosić o nic, radzić sobie z tym, co miała. Teraz, patrząc z perspektywy lat, myślę, iż może powinnam była się bardziej wtrącić, ale wtedy szanowałam granice, które ta kobieta stawiała.

Jej śmierć to było nagle. Jeszcze jednego dnia poszła do pracy, a kilka dni później już jej nie było. Nie było długiego pożegnania, nikt z rodziny się nie pojawił. Dziewczyna została sama w tym mieszkaniu dalej trzeba było płacić czynsz, rachunki, za chwilę zaczynała się szkoła. Pamiętam jej twarz wtedy: chodziła z kąta w kąt, nie wiedząc, co zrobić. Bała się, iż wyląduje na ulicy, nie miała pojęcia, czy ktoś ją znajdzie i zaopiekuje się nią, czy trafi gdzieś, zupełnie obcym ludziom.

Wtedy podjęłam decyzję, iż przyjmę ją do siebie. Bez wielkich słów i oficjalności. Powiedziałam prosto, iż może zamieszkać ze mną. Spakowała swoje rzeczy to naprawdę kilka w torby i przyszła. Zamknęłyśmy wspólnie jej mieszkanie, porozmawiałyśmy z właścicielem i on zrozumiał sytuację.

Teraz mieszka u mnie. Nie traktuję jej jak ciężar, ani jak osobę, której trzeba wszystko podać na tacy. Podzieliłyśmy się obowiązkami domowymi. Ja gotuję, pilnuję zakupów i jedzenia. Ona pomaga mi sprzątać zmywa naczynia, ścieli łóżko, zamiata, ogarnia wspólne pokoje. Każda wie, co należy do jej zadań. Nie ma u nas krzyków, rozkazów. Zawsze rozmawiamy, ustalamy razem.

Opłacam jej wydatki ubrania, zeszyty, przybory szkolne, drugie śniadania. Do szkoły ma dwa przystanki na piechotę.

Finansowo, odkąd u mnie jest, jest mi trudniej. Ale nie czuję przez to ciężaru. Wolę tak, niż myśl, iż byłaby sama, bez wsparcia, z tą samą niepewnością co za życia chorej mamy.

Ona nie ma już nikogo. Ja też nie mam dzieci zamieszkałych ze mną. Dla mnie to oczywiste, iż tak trzeba było postąpić. A Ty, co myślisz o tym, co zrobiłam?