Mam 66 lat i od początku stycznia mieszkam z 15-letnią dziewczyną, która nie jest moją córką. To cór…

Mam 66 lat i od początku stycznia mieszkam z piętnastoletnią dziewczyną, która wcale nie jest moją córką. To córka sąsiadki, pani, która wybrała się do Pana Boga parę dni przed Sylwestrem. Wcześniej mieszkały razem w maleńkim wynajmowanym mieszkanku, trzy domy od mojego. Mieszkanie wielkości średniego kartonu po butach: jedno łóżko dla dwóch, prowizoryczna kuchnia, mały stół służący jednocześnie do jedzenia, nauki i pracy. O luksusach można było zapomnieć miały tylko to, co najważniejsze.

Mama dziewczynki chorowała od lat, ale pracowita była jak mechaniczny królik codziennie biegała do roboty. Ja sprzedawałam produkty z katalogu, roznosiłam zamówienia po mieszkaniach. Kiedy pieniędzy brakowało, urządzała sobie stragan pod blokiem i sprzedawała drożdżówki, owsianki oraz napoje. Dziewczyna po szkole asystowała jej: gotowała, obsługiwała klientów, sprzątała. Niejednokrotnie widziałam, jak wieczorem zamykają stoisko późno i wyczerpane liczą złotówki, żeby zobaczyć, czy starczy na kolejny dzień. Pani była bardzo dumna i pracowita. Nigdy nie prosiła o pomoc. Ja kiedy mogłam kupowałam im coś do jedzenia albo gotowałam i zanosiłam porcję, ale zawsze tak, żeby nie poczuła się gorzej.

Gości w tym mieszkaniu nigdy. Rodziny nie wiedziałam, żeby miała. Nie wspominała o żadnych braciach, siostrach, kuzynach, rodzicach. Dziewczynka wychowana tylko z mamą, od małego nauczyła się pomagać, nie prosić, radzić sobie z tym, co jest. Patrząc z perspektywy czasu, może trzeba było nalegać na większą pomoc, ale wtedy szanowałam granice ustalone przez jej mamę.

Śmierć mamy była nagła. W środę była w pracy, a za parę dni już jej nie było. Nie było długiego pożegnania, nie zjawiła się żadna rodzina. Dziewczynka została sama w tym mieszkaniu czynsz biegł, rachunki czekały, szkoła za chwilę się zaczynała. Pamiętam jej twarz tamtego tygodnia: chodziła tam i z powrotem, nie bardzo wiedząc, co robić, trochę przerażona, iż zostanie na ulicy. Nie wiedziała, czy ktoś się nią zainteresuje, może zabierze, czy może wyśle gdzieś w świat.

Wtedy podjęłam decyzję zaprosić ją do siebie. Nie było zebrania komitetu rodzinnego, nie było wielkich przemówień. Powiedziałam po prostemu możesz zostać u mnie. Spakowała swoje rzeczy w kilka reklamówek miałam wrażenie, iż mieści się w nich całe życie i przyszła. Zamknęłyśmy mieszkanie, dogadałyśmy się z właścicielem i zrozumiał sytuację.

Teraz mieszka ze mną. Nie traktuję jej jak ciężar, ale też nie jak kogoś, komu wszystko trzeba podać na talerzu. Podzieliłyśmy obowiązki: ja gotuję i pilnuję kuchni, ona pomaga z porządkami zmywa naczynia, ścieli łóżko, zamiata, układa wspólne kąty. Każda wie, za co odpowiada. Nie ma wrzasków ani rozkazów. Wszystko ustalamy razem.

Opłacam jej wydatki ubrania, zeszyty, przybory szkolne, śniadania w szkole. Szkoła całe dwa przystanki stąd.

Odkąd jest u mnie, portfel mam cieńszy, finansowo nie jest różowo. Ale wiesz co? Wolę tak, niż myśleć, iż została sama, bez wsparcia, z tą samą niepewnością, co za czasów chorej mamy.

Ona nie ma nikogo. Ja dzieci u mnie nie ma i nie miałam. Osobiście uważam, iż każdy by postąpił podobnie. A wy co sądzicie o tej mojej historii?