Mam 58 lat i naprawdę nie wiem już, co mam zrobić z moją sąsiadką. Mieszka dokładnie naprzeciwko mnie i czasem wydaje mi się, iż jej głównym zajęciem jest śledzenie każdego mojego ruchu. Wie dokładnie, o której godzinie przyjeżdża do mnie dostawca, czy to jedzenie na wynos czy zakupy, ile mam siatek i kto je wnosi do domu. jeżeli kurier spóźni się dwie minuty, na drugi dzień już słyszę komentarze jakby to była sprawa wagi państwowej.
Jej kontrola na tym się nie kończy. Zwraca uwagę, kiedy wyrzucam śmieci, ile worków wynoszę i w który dzień tygodnia. jeżeli w jednym tygodniu wyrzucę dwa worki, a w następnym trzy od razu dostaję uwagę. jeżeli pewnego dnia nie wystawię śmieci, bo po prostu się nie zebrały też to odnotuje. Pewnego razu choćby zapytała mnie wprost, czy wyrzucam jedzenie, bez żadnego skrępowania, tak jakby miała do tego prawo. Stałam i patrzyłam na nią, nie rozumiejąc, w którym momencie moje śmieci stały się sprawą publiczną.
Mój pies to osobny temat. Mały, niegroźny, szczeka tylko, gdy ktoś zbliża się za bardzo do bramy. Każde szczeknięcie jest powodem do narzekań. Potrafiła przyjść do mojego mieszkania i wyliczać mi, iż pies zbyt dużo szczekał podczas mojej nieobecności w pracy. Co najdziwniejsze, zawsze znała dokładną godzinę, ile razy szczekał i z jakiego, jej zdaniem, powodu. Czasem mam wrażenie, iż ona zna rytm mojego domu lepiej ode mnie samej.
Nie omija także mojego męża. jeżeli wróci z pracy później, już na drugi dzień słyszę uwagi w stylu: Wczoraj długo nie mogliście zasnąć, co? lub Twój mąż wrócił prawie o północy. A jak jest wcześniej w domu od razu pyta, czy nie zachorował, czy może został zwolniony. Ona widzi wszystko. Wszystko komentuje. I nie zawsze mówi to wprost do mnie czasami rozgaduje innym sąsiadom, a później te informacje wracają do mnie w zmienionej formie.
Moja szesnastoletnia córka, Jagoda, też jest pod stałą obserwacją. jeżeli wychodzi z przyjaciółmi, sąsiadka liczy, ile osób weszło do domu, a ile wyszło. Gdy ktoś się u nas pojawi, śledzi, kto to był, o której przyszedł i kiedy wyszedł. Raz powiedziała innej sąsiadce, iż ta dziewczyna ciągle gdzieś wychodzi, jakby to była jej własna córka. Musiałam ją skonfrontować, bo potraktowałam to jako wielkie nietaktem.
Najtrudniejsze jest to, iż ona nie jest tu nowa. Mieszka tutaj całe życie, tak jak ja. Dom jest po mojej mamie, niech spoczywa w pokoju, zostawiła go mnie, bo jestem jedynaczką. Nie mam żadnego zamiaru się wyprowadzać. Kocham swój dom, swoją historię, swoją przestrzeń. Problemem nie jest miejsce problemem jest konieczność dzielenia codzienności z osobą, która nie rozumie, czym są granice.
Dzisiaj już nie wiem, jak dalej postępować. Próbowałam ją ignorować, byłam uprzejma, potem stanowcza nic się nie zmienia. Zawsze gdzieś z boku patrzy, komentuje, wyciąga wnioski. Dlatego pytam: jak sobie radzić z taką osobą, by nie stracić własnego spokoju, nie wdając się w otwarty konflikt, ale i nie pozwalając, by ktoś wchodził z butami w nasze życie, jakby należało do niego?
Może mi ktoś podsunie pomysł? Jedno wiem na pewno czasem w życiu trzeba nauczyć się stawiać granice i dbać o własny domowy spokój, bo nikt inny nie zrobi tego za nas. Każdy z nas zasługuje na życie po swojemu, niezależnie od tego, jak blisko mieszka sąsiad.
