Mam pięćdziesiąt osiem lat i coraz częściej budzę się z poczuciem, iż nie rozumiem już świata szczególnie przez moją sąsiadkę, panią Weronikę. Jej okna wychodzą dokładnie naprzeciwko moich, a wygląda na to, iż jej życiowym zadaniem jest liczenie moich kroków między kuchnią a drzwiami. Ona wie nie tylko, kiedy przyjeżdża dostawa zakupów, ale też czy przynoszę siatki z Biedronki czy z targu, ile tych siatek mam w ręku, a choćby czy wnosi je mąż czy córka. o ile kurier się spóźni o kilka minut, już następnego dnia sąsiadka opowiada wszystkim jakby o ogłoszeniu na pierwszej stronie Gazety Wyborczej.
Ale to jeszcze nic jej ciekawość nie zna granic. Pani Weronika skrupulatnie notuje, w który dzień wynoszę śmieci, ile worków i czy są cięższe czy lżejsze niż tydzień temu. jeżeli wyniosę w środę dwa worki, a w przyszłym tygodniu trzy, pada komentarz. Kiedy przez kilka dni nie mam czego wyrzucać również dostaje się to pod lupę. Raz choćby zapytała wprost, czy wyrzucam jedzenie i powiedziała to z takim spokojem, jakby zaglądanie do cudzego kosza na śmieci było przywilejem mieszkańca kamienicy. Patrzyłam na nią, czując, iż właśnie moje resztki obiadowe zaczęły żyć własnym życiem społecznym.
Mój pies mały kundelek Burek jest kolejnym źródłem surrealistycznych problemów. Pies nie rzuca się na ludzi, ale szczeka, jeżeli ktoś podejdzie za blisko furtki, zwłaszcza późnym wieczorem. Każdy jego szczek to dla sąsiadki sprawa wagi państwowej przychodzi pod drzwi i relacjonuje z zegarmistrzowską precyzją: Burek szczekał wczoraj o 14:07, potem o 16:30 i jeszcze dokładnie o 19:53. Twierdzi też, iż wie, czemu pies szczekał, a czasami mam wrażenie, iż lepiej rozumie plan dnia mojego domu niż ja sama.
Ani mój mąż Jacek nie jest wolny od codziennej inwigilacji. jeżeli wróci z pracy kilka minut później, następnego dnia słyszę przez ścianę Wczoraj zgasiliście światło dopiero przed północą albo Czy mąż nie jest przypadkiem chory, iż tak wcześnie wrócił do domu?. Gdyby mogła, pewnie zadzwoniłaby do niego do pracy pytać o godziny wyjścia. Pani Weronika widzi wszystko, komentuje wszystko i chętnie dzieli się swoimi interpretacjami z sąsiadami na klatce często tak, iż wracają do mnie w najbardziej pokrętny sposób.
Moja szesnastoletnia córka Zuzanna od dawna stanowi temat rozmów. jeżeli Zuza wyjdzie z koleżankami na spacer, Weronika pilnie liczy, ile osób było w grupie, o której godzinie wróciły, czy zjadły loda czy tylko poszły do parku. Gdy raz usłyszałam od innej sąsiadki, iż ta pańska dziewczyna to ciągle wychodzi z domu, poczułam się jak w kiepskim śnie, gdzie ktoś ciągle patrzy na mnie zza firanki. Próbowałam konfrontacji, ale to jak walka z dymem nic się nie zmienia, tylko jeszcze bardziej rozmywa się granica między abstrakcją a rzeczywistością.
Co najdziwniejsze nie chodzi o nową lokatorkę. Weronika mieszka tu całe życie, tak samo jak ja. Dom dostałam po mamie, świętej pamięci, i nie zamierzam go opuszczać kocham te ściany, historię, ogród. Problem nie jest domem, tylko tym, iż od lat dzielę go z kobietą, która nie zna słowa: granicę.
Dziś już nie potrafię znaleźć rozwiązania. Ignorowałam, byłam miła, ironiczna, potem ostra nic nie skutkuje. Pani Weronika trwa niczym upiorny zegar: patrzy, analizuje, opowiada. I pytam siebie każdej nocy: jak poradzić sobie z takim sąsiadem, zachowując resztki spokoju, nie wywołując wojny, a także nie pozwalając, by ktoś wchodził w moje życie z butami, jakby było wspólną klatką schodową?
Macie radę na taki przypadek?
