Mam pięćdziesiąt osiem lat i coraz trudniej mi zrozumieć, co począć z moją sąsiadką. Mieszka dokładnie naprzeciwko, jakby jej głównym zajęciem było nieustanne czuwanie nad każdym moim ruchem. Zawsze wie, o której godzinie przyjeżdża kurier z zakupami, czy to zamówienie z baru mlecznego, czy zwykły sklep, ile reklamówek przynoszą i kto je odbiera. Gdy kurier się spóźni o dwie minuty, już następnego dnia słyszę jakiś komentarz jakby to była wiadomość dnia w głównym wydaniu Teleexpressu.
Kontrola się na tym nie kończy. Wie dokładnie, kiedy wynoszę śmieci, ile worków, w który dzień. jeżeli w jednym tygodniu wyniosę dwa worki, a w kolejnym trzy, już pada uwaga co za bałagan!. jeżeli raz nie wyniosę śmieci, bo nie ma co wynosić też jest to zauważone i zanotowane gdzieś w jej niewidzialnym kajecie. Zdarzyło się nawet, iż zapytała wprost, czy wyrzucam jedzenie zupełnie bez wstydu, jakby to był jej obowiązek. Patrzyłam na nią oniemiała, próbując odgadnąć, w którym momencie moje odpadki stały się lokalną sprawą całej ulicy, jakby Krakowskie Przedmieście zamieniło się w arenę śmieciowych rozgrywek.
Moje małe kundelko, Frania, to kolejny temat rzekę. Nie jest ani duża, ani niebezpieczna, ale szczeka, gdy ktoś zbliży się do furtki. Każdy szczek to dla sąsiadki powód do awantury. Przychodziła choćby dzwonić do drzwi, żeby mi powiedzieć, iż pies szczekał za długo, kiedy byłam w pracy. Najdziwniejsze, iż zawsze wie, o której godzinie, ile razy i dlaczego według niej Frania się odezwała. Czasem mam wrażenie, iż zna rytm mojego domu lepiej ode mnie, iż przeczuwa każdy dźwięk i ruch pod dachem mojego mieszkania, jakby śniła go nocami.
Mój mąż także nie jest pominięty. jeżeli wróci później z pracy, następnego dnia słyszę: Wczoraj długo paliliście światło albo Twój mąż wrócił prawie o północy. Gdy wróci wcześniej zaczyna pytać, czy nie jest chory albo czy mu nie podziękowali w pracy. Wszystko widzi, wszystko komentuje. Często przy tym nie mówi tego wprost mi przekazuje wieści innym sąsiadom, a potem informacja powraca wirującymi echem i przybiera nieznane mi kształty.
Mojej szesnastoletniej córce, której na imię Dobromiła, także nie odpuszcza. jeżeli wychodzi z przyjaciółmi, sąsiadka liczy ile osób wchodzi, a ile wychodzi. Gdy ktoś nas odwiedzi, obserwuje przez firankę, kto przyszedł, o której wszedł i kiedy wyszedł. Raz powiedziała do innej sąsiadki, iż to dziewczę za często wychodzi jakby była jej własną córką. Musiałam postawić sprawę jasno, bo poczułam, iż to już przekracza wszelkie granice.
Najtrudniejsze w tym wszystkim, iż nie mówimy o osobie, która niedawno się tu sprowadziła. Mieszka tu całe życie tak jak ja. Dom dostałam po mamie, niech spoczywa w pokoju, bo jestem jedynaczką. Ani myślę się wyprowadzać. Kocham ten dom, jego historię, przestrzeń. Problem wcale nie tkwi w miejscu on tkwi w konieczności współistnienia z kimś, kto nie zna znaczenia słowa granica.
Dzisiaj znów czuję się bezradna. Byłam miła, obojętna, potem stanowcza nic nie działa. Ona zawsze tam jest patrzy, komentuje, wyciąga wnioski. Dlatego pytam: jak żyć z taką sąsiadką, zachować spokój, nie wywołać wojny domowej, ale i nie pozwolić nikomu włazić w moje życie z brudnymi buciorami, jakby każdy kolejny dzień był jej osobistym serialem?
Macie radę?
