Mam trzydzieści lat i kilka miesięcy temu zakończyłam związek, który trwał osiem lat. Zero dramatycznych rozstań, zero zdrad, żadnych krzyków czy trzaskania drzwiami. Po prostu któregoś dnia usiadłam naprzeciwko niego i uświadomiłam sobie coś bardzo nieprzyjemnego: w jego życiu byłam kobietą w trakcie realizacji. Najgorsze, iż on pewnie choćby nie był tego świadomy.
Przez te wszystkie lata byliśmy po prostu parą. Nigdy razem nie zamieszkaliśmy. Ja mieszkałam z rodzicami w Warszawie, on ze swoimi w Łodzi. Ja mam fach, pracuję w korporacji, on prowadził własną knajpkę. Oboje samodzielni każde ze swoim harmonogramem, obowiązkami i pieniędzmi. Złotówki nam się zgadzały, nie było żadnych finansowych powodów, by tkwić w tym stanie zawieszenia. Po prostu ta decyzja by zrobić kolejny krok była wiecznie odkładana na potem.
Latami sugerowałam, żebyśmy wreszcie razem zamieszkali. choćby nie wspominałam o wielkim weselu czy rozbuchanych planach rodem z filmów o ślubach. Powtarzałam cały czas, iż papier nie jest dla mnie żadnym wyznacznikiem, a już na pewno nie jest niezbędny do szczęścia. Nasza relacja wydawała mi się solidna i myślałam, iż teraz po prostu możemy dzielić przestrzeń, życie, codzienność. On za to zawsze miał wymówkę: iż później, iż nie czas, iż teraz knajpa, iż lepiej zaczekać.
Tymczasem coraz bardziej popadaliśmy w wygodną rutynę dobrze naoliwionej maszyny. Spotykaliśmy się w określone dni, dzwoniliśmy do siebie mniej więcej o stałych porach, chodziliśmy do tych samych miejsc. Znałam jego rodzinę, dom, troski i marzenia. On znał moje. Całość w granicach komfortu, bezpiecznie, zero ryzyka, żadnej prawdziwej zmiany. Byliśmy tematycznie udani, ale po prostu zastygli.
W pewnym momencie spadło na mnie jedno, bolesne olśnienie: ja się rozwijam, a nasz związek nie zrobił ani kroku naprzód. Coraz częściej łapałam się na myśli, iż jeżeli tak dalej pójdzie, to dobrnę do czterdziestki i zostanę najstarszą narzeczoną na dzielnicy. Wciąż bez wspólnego mieszkania, bez planów na serio, bez wspólnych zobowiązań poza tym, iż się spotykamy i czasem razem oglądamy Netfliksa. Nie dlatego, iż on jest złym człowiekiem, po prostu nie chciał tego samego co ja.
Decyzja, by odejść, nie była impulsywna. Męczyłam się z nią dobrych kilka miesięcy. Kiedy wreszcie powiedziałam mu wprost, nie było awantury, tylko cisza jak makiem zasiał. On kompletnie nie ogarniał, o co mi chodzi. Powiedział, iż przecież nam dobrze, iż niczego nam nie brakuje. I wtedy już wiedziałam: jemu to wystarczało, a mnie już nie.
Potem przyszła tęsknota. Bo chociaż to ja odeszłam, to stara przyzwyczajenia przez cały czas grają w duszy. Brakowało mi tych rzeczy, które wcale nie były miłością, tylko… komfortem i rutyną. Tego bezpiecznego znanego.
Nie spodziewałam się za to reakcji innych ludzi. Myślałam, iż skrytykują, iż stwierdzą nie przesadzaj, iż ośmiu lat ot tak się nie wyrzuca do kosza. Tymczasem wiele osób powiedziało zupełnie coś przeciwnego: iż najwyższy czas, iż dobrze zrobiłam, iż nie mogłam stać w miejscu. Że swoje już odczekałam.
I tak, do dziś jeszcze przez to przechodzę. Nie szukam nikogo nowego, nie pędzę. Po polsku powoli, ale jednak do przodu.
