Mam 27 lat i mieszkam w domu, w którym ciągle przepraszam, iż w ogóle istnieję. Najgorsze jest to, iż mój mąż nazywa to “normalnością”. Mam 27 lat i od dwóch lat jestem żoną. Nie mamy dzieci — nie dlatego, iż nie marzę, ale bo na początku powiedziałam sobie: najpierw musimy mieć prawdziwy dom. Spokój. Szacunek. Wewnętrzny pokój. A nasz dom od dawna przestał być miejscem pokoju. I nie z powodu pieniędzy, pracy, chorób czy prawdziwych tragedii. Ale przez jedną kobietę. Matkę mojego męża. Na początku myślałam, iż jest po prostu surowa. Kontrolująca. Jedną z tych polskich mam, które zawsze mają swoje zdanie i lubią się wtrącać. Starałam się być miła, dobrze wychowana. Przełykałam. Mówiłam sobie: jest jego matką… z czasem się uspokoi… zaakceptuje mnie… potrzeba czasu. Ale czas tylko ją rozzuchwalał. Pierwszy raz upokorzyła mnie niby żartem. — Oj wy, młode żony… tak się domagacie szacunku. Uśmiechnęłam się, żeby nie było niezręcznie. Potem pojawiła się “pomoc”. Przychodziła niby zostawić słoiki, przynieść jedzenie, zapytać jak się mamy. Ale zawsze robiła to samo. Oglądała. Sprawdzała. Dotykała. — Dlaczego tu jest tak? — Kto ci kazał to postawić w tym miejscu? — Ja nigdy bym tak nie… I najgorsze było to, iż nie mówiła tego tylko do mnie. Mówiła to przy moim mężu. A on nic. Nie reagował. jeżeli się odezwę, od razu mówił: — Daj spokój, nie histeryzuj. Zaczęłam się czuć jak wariatka. Jakbym przesadzała. Jakbym to ja była “problemem”. Potem przyszły wizyty bez zapowiedzi. Dzwonek. Klucz. I ona w środku. Zawsze z tą samą frazą: — Ja tu nie jestem obca. Tu czuję się jak u siebie. Pierwsze dwa razy przełknęłam. Trzeci raz spokojnie poprosiłam: — Proszę, uprzedzajcie mnie. Bywam zmęczona, czasem śpię, czasem pracuję. Spojrzała, jakbym była bezczelna. — Ty mi będziesz mówić, kiedy mogę przyjść do syna? Jeszcze tego samego wieczoru mój mąż urządził mi awanturę. — Jak mogłaś ją tak urazić? Nie wierzyłam. — Nie uraziłam. Po prostu postawiłam granicę. On powiedział: — W moim domu nie będziesz wyrzucać mojej matki. W moim domu. Nie w naszym. W jego. Od tamtej pory zaczęłam się wycofywać. Nie chodziłam swobodnie po mieszkaniu, bo może zadzwoni dzwonek. Nie puszczałam muzyki. Nie śmiałam się głośno. Bałam się gotować, by nie usłyszeć “znowu to?”. Bałam się sprzątać, by nie usłyszeć “tu jest brudno”. I najgorsze — zaczęłam ciągle przepraszać. — Przepraszam. — To się nie powtórzy. — Nie chciałam. — Źle powiedziałam. — Nie o to mi chodziło. Kobieta w wieku 27 lat… przeprasza, iż oddycha. W zeszłym tygodniu przyszła, gdy mój mąż był w pracy. Byłam w domowych ubraniach. Włosy spięte. Przeziębiona. Otworzyła drzwi i weszła bez dzwonienia. — Jak ty wyglądasz… — powiedziała. — Czy tego właśnie zasługuje mój syn? Nie odpowiedziałam. Weszła do kuchni, otworzyła lodówkę. — Nic sensownego tu nie ma. Potem otworzyła szafkę. — Dlaczego te kubki są tutaj? Zaczęła przenosić, narzekać, układać po swojemu. Ja tylko stałam. W pewnym momencie odwróciła się: — Powiem ci coś, zapamiętaj to. jeżeli chcesz zostać żoną… musisz znać swoje miejsce. Nie być ponad synem. Wtedy poczułam, iż coś we mnie pękło. Nie płakałam. Nie krzyczałam. Po prostu wiedziałam, iż doszłam do ściany. Kiedy mój mąż wrócił, ona siedziała na kanapie jak królowa. Cicho powiedziałam: — Musimy porozmawiać. Tak dalej być nie może. Nie spojrzał na mnie. — Nie teraz. — Nie, właśnie teraz. Westchnął: — Co znowu? — Nie czuję się dobrze we własnym domu. Ona przychodzi bez zapowiedzi. Upokarza mnie. Traktuje jak służącą. Roześmiał się. — Służącą? Nie przesadzaj. — To nie przesada. Wtedy odezwała się z kanapy: — jeżeli ona nie potrafi wytrzymać, nie nadaje się na żonę. I wtedy stało się najstraszniejsze. On nie powiedział ani słowa w mojej obronie. Usiadł obok niej. Powtórzył tylko: — Nie rób dramatu. Spojrzałam na niego i po raz pierwszy zobaczyłam go wyraźnie. On nie stał pomiędzy dwiema kobietami. On był po jednej stronie. Po tej, która mu wygodna. Spojrzałam na matkę. Potem na niego. Powiedziałam tylko: — Dobrze. Nie kłóciłam się. Nie płakałam. Nie tłumaczyłam się. Po prostu wstałam i poszłam do sypialni. Spakowałam ubrania do jednej torby. Wzięłam dokumenty. Wychodząc do korytarza, on podskoczył. — Co robisz?! — Wychodzę. — Zwariowałaś! — Nie. Właśnie się obudziłam. Jego matka uśmiechnęła się, jakby wygrała. — Gdzie pójdziesz? I tak wrócisz! Spojrzałam spokojnie. — Nie. Wy chcecie dom, gdzie możecie rządzić. Ja potrzebuję domu, w którym mogę oddychać. Złapał za torbę. — Nie możesz odejść przez moją matkę. Spojrzałam mu w oczy. — Nie odchodzę przez nią. Zamarł. — To przez kogo? — Przez ciebie. Wybrałeś ją. Zostawiłeś mnie samą. Wyszłam. I wiecie, co poczułam na dworze? Chłód, tak. Ale też ulgę. Po raz pierwszy od miesięcy nie musiałam nikogo przepraszać, iż żyję. ❓ Co byście zrobili na moim miejscu — zostalibyście i “trwali dla dobra małżeństwa”, czy odchodzilibyście od razu, gdy mąż milczy, gdy cię poniżają?