Małżeństwo z rozsądku — Panie Sergiuszu, mogę z panem porozmawiać? — w drzwiach gabinetu pojawiła się jasnowłosa głowa Irki. Wiecznie kapryśna i zbyt głośna dziewczyna dziś była podejrzanie uprzejma i spokojna. — Czego znowu chcesz? — mężczyzna oderwał się od komputera i spod oka spojrzał na pasierbicę. — Mam do pana istotną prośbę — Irena nie czekała na zaproszenie do gabinetu. Zdecydowanym krokiem przekroczyła próg, zamknęła drzwi i usiadła naprzeciwko zdezorientowanego mężczyzny. — I tak nie podwyższę ci pensji! — powiedział stanowczo Sergiusz, jakby już wiedział, po co tu przyszła. — choćby nie pytaj! Kompletnie nie radzisz sobie z obowiązkami. Ciągle się spóźniasz i przekraczasz terminy, przez co zawodzisz mnie i innych — ojczym nie raz rozmawiał już z Irką o jej nieodpowiedzialności. Nie podobało mu się, iż Irka stale kłóciła się ze współpracownikami i knuła przeciwko tym, z którymi nie umiała się dogadać. Od kilku miesięcy szef firmy chciał pozbyć się kłopotliwej dziewczyny, ale nie miał serca tego zrobić. Irka była córką jego ukochanej żony. Z Anią Sergiusz poznał się piętnaście lat temu, gwałtownie się pobrali i żyli szczęśliwie, dopóki u Ani nie wykryto nowotworu. Kobieta zmarła dwa lata temu, a mężczyzna miał dziś słabość do roztrzepanej pasierbicy łudząco przypominającej jego ukochaną żonę. — O podwyżce już dawno wszystko wiem — prychnęła Irena. — Przyszłam z zupełnie innego powodu. — A z jakiego niby? — uniósł brew Sergiusz, pochylając się z zaciekawieniem do przodu. — Pan dobrze wie, jak ciężko mi było po śmierci mamy. Była dla mnie jedyną osobą, która mnie kochała i wspierała… — I dlatego stale ją dręczyłaś, prawda? — zmarszczył brwi mężczyzna. Doskonale pamiętał ich relację. Jego żona naprawdę kochała córkę, ale Irka od małego była nie do okiełznania, przez co matka się o nią nieustannie zamartwiała. — Po co mi to opowiadasz? Nie próbuj grać mi na litości. Przejdź do rzeczy. Mam masę roboty. — Panie Sergiuszu… — Irka wierciła się na krześle, nie mogąc się zdecydować, jak przejść do swojej prośby. — Czy mógłby mi pan pomóc finansowo? Chcę spróbować sił w biznesie, ale potrzebuję pieniędzy na kurs. — Nie — uciął mężczyzna. — Z twoim podejściem do pracy szanse na biznes są takie, jak na dokończenie studiów. Powtarzam ci setny raz: czas dorosnąć! A ty wciąż jesteś jak zbuntowana nastolatka. — Obiecuję, iż jeżeli pan mi pomoże ze startem, zmienię się, przysięgam! Też mam już dość tej niepewności. Chcę normalnie żyć, pracować, zrobić karierę, wyjść za mąż, mieć dzieci… — Hm — Sergiusz przeciągle wciągnął powietrze nosem i spojrzał na pasierbicę innym wzrokiem. — Masz już kogoś? Jakiś adorator się znalazł? — Nie mam nikogo — machnęła ręką Irka. — Gdybym miała, by mnie tu nie było. Z kimś łatwiej urządzić sobie życie. — Masz rację… Ale partnerzy też różni bywają — powiedziawszy to, zaczął stukać palcami w blat, jakby chciał coś jeszcze powiedzieć, ale nie potrafił się zdecydować. — Wiesz co, mam dla ciebie pewną propozycję, dzięki której mogłabyś naprawdę spokojnie żyć. — Jaką propozycję? — Irka aż się wyprostowała, czując napięcie. Nie miała pojęcia, do czego zmierza ojczym. — Zgadzam się dać ci pieniądze, ale pod jednym warunkiem — Sergiusz uśmiechnął się tajemniczo, opierając się wygodnie w fotelu. — Pod jakim warunkiem? — dziewczyna wyraźnie się zaniepokoiła. choćby w najgorszym śnie nie pomyślałaby o czymś takim. — Wyjdź za mnie za mąż, wtedy dostaniesz wszystko, o czym marzysz — powiedział spokojnie, splatając dłonie i patrząc jej prosto w oczy. — Za pana? Za mąż?! — najpierw była w szoku, potem uznała to za żart i roześmiała się głośno. — No, gratuluję poczucia humoru, panie Sergiuszu! Tak żartować z pasierbicą! — Skąd wiesz, iż żartuję? — nie spodobała mu się jej reakcja. Spojrzał surowo, a Irka natychmiast zrozumiała, iż mówi poważnie. — Choć dzieli nas spora różnica wieku, oboje jesteśmy dorośli i moglibyśmy być razem szczęśliwi. — Szczęśliwi?! Mógłby mi pan ojcem być! Dlaczego akurat ja? — wybuchła Irka. Sergiusz skończył właśnie czterdzieści pięć lat. Był zadbany i wyglądał młodo, ale dla niej jego propozycja była nie do przyjęcia. Nie rozumiała, czemu miałby wybrać akurat ją, skoro wokół niego było tyle innych porządnych kobiet. — Pewnie wiesz, iż chcę rozwinąć biznes i podpisać poważny kontrakt z dużą firmą? — Sergiusz wyczytał pytanie z jej twarzy. — Jeden z warunków kontraktu to to, iż muszę być żonaty. Takie zasady — partnerzy oczekują, iż rodzinny człowiek wzbudza większe zaufanie. — Ale czemu ja? Nie może pan znaleźć innej? — Po pierwsze znamy się wiele lat i wiesz, jak kochałem twoją mamę. Po drugie mam pewność, iż nie rozpowiesz byle komu, iż to fikcyjny związek. Po trzecie wiem, iż potrzebujesz pieniędzy. Wyjdziesz za mnie — biznes będzie twój — zawsze mówił poważnie i teraz rozmawiał z Irką jak z partnerem. — Chodzi o fikcyjne małżeństwo? Bez żadnych uczuć? — Stricte fikcyjne. No więc, zgadzasz się? — Muszę się zastanowić. — Zastanów się — powiedział, wskazując jej drzwi. Po wyjściu Irki przez chwilę pożałował swojej propozycji. Dobrze znał jej charakter — równie łatwo, jak zgodzi się podpisać papiery, tak samo mogłaby przed samą ceremonią zniknąć. Ale sprawa była przesądzona. Nigdy nie myślała o nim jak o mężczyźnie, ani też nie traktowała jak ojca. choćby jej oficjalnie nie przysposobił. Zawsze unikali dłuższych rozmów. Po tej rozmowie coś się jednak w niej zmieniło. Zaczęła patrzeć na Sergiusza inaczej: był atrakcyjny i charyzmatyczny. A przede wszystkim — bogaty. Wreszcie zgodziła się na propozycję. Ustalili, iż będą żyć osobno — tylko ślub i papier. Po ceremonii Sergiusz dotrzymał słowa: podarował jej mieszkanie, dał kapitał na biznes, opłacił kursy i utrzymywał ją w pełni. Irka też wywiązywała się z umowy: towarzyszyła mu na oficjalnych spotkaniach, udając szczęśliwą żonę. Zaraz po ślubie zerwała z beztroskim stylem. Zmieniła się i z czasem patrzyła na Sergiusza coraz cieplejszym wzrokiem. Był mądry, troskliwy, szczodry. Każda wspólna podróż przekonywała ją, iż dobrze się przy nim czuje. Dopiero teraz zrozumiała, za co kochała go jej mama. Przez rok ani razu nie żałowała decyzji. Po roku, już jako małżeństwo bez wspólnego domu, postanowili się rozwieść. Kontrakt został podpisany, farsa rodzinna była już zbędna. Ale w tym czasie wszystko się zmieniło. Sergiusz nie patrzył już na Irkę jak na kapryśną dziewczynę, a ona zdążyła się do niego przywiązać. — Dziękuję ci, myślę, iż teraz już dasz sobie radę sama — powiedział mężczyzna. — Tak jak obiecałem, masz wolność. — Jesteś pewien, iż chcesz rozwodu? — spytała nagle Irka przed wejściem do urzędu. — A ty nie? — Nie chcę — odparła szczerze. — Ja też nie — uśmiechnął się Sergiusz, przyciągając ją do siebie. — Ale jeżeli zostaniesz moją żoną, to już naprawdę. — Zgadzam się. Do urzędu nie weszli. Zdecydowali razem, iż nie rozstaną się już nigdy.