MAŁŻEŃSTWO Z ROZSĄDKU — Panie Sergiuszu, czy mogę z panem porozmawiać? — w drzwiach gabinetu pojawiła się jasnowłosa głowa Iriny. Zawsze kapryśna i zbyt głośna dziewczyna tym razem była podejrzanie uprzejma i spokojna. — Czego chcesz? — mężczyzna oderwał się od komputera i spojrzał spod byka na pasierbicę. — Mam do pana wielką prośbę — Irina nie czekała, aż ojczym ją zaprosi. Bezczelnie przekroczyła próg, zamknęła za sobą drzwi i usiadła naprzeciwko niczego nie rozumiejącego mężczyzny. — Nie podwyższę ci pensji! — powiedział stanowczo Sergiusz, jakby już wiedział, po co Irina przyszła. — choćby nie proś! W ogóle nie radzisz sobie z obowiązkami. Ciągle się spóźniasz i nie dotrzymujesz terminów, przez co zawodzisz mnie i innych — nie raz ojczym rozmawiał z pasierbicą o jej nieodpowiedzialności. Nie podobało mu się, iż Irina ciągle kłóci się ze współpracownikami i knuje intrygi przeciwko koleżankom, z którymi nie potrafi współpracować. Od kilku miesięcy szef firmy chciał zwolnić krnąbrną dziewczynę, ale nie miał dość odwagi. Irina była córką jego ukochanej kobiety. Z Anastazją Sergiusz poznał się piętnaście lat temu. Wzięli ślub i żyli szczęśliwie, dopóki u Nastki nie wykryto nowotworu. Kobieta zmarła dwa lata temu i teraz mężczyzna żałował zbuntowanej pasierbicy, która bardzo przypominała mu z wyglądu żonę. — Co do wypłaty już wszystko zrozumiałam — prychnęła Irina. — Przyjechałam tu z zupełnie innej sprawy. — Z jakiej? — uniósł brew mężczyzna i zainteresował się rozmową. — Panie Sergiuszu — powiedziała Irina żałośnie — wie pan, jak ciężko było mi po śmierci mamy? Ona była jedyną osobą, która mnie kochała i zawsze wspierała… — I dlatego cię ciągle denerwowała, tak? — skrzywił się mężczyzna. Dobrze pamiętał, jak wyglądały relacje Anastazji i Iriny. Jego żona rzeczywiście kochała córkę, ale dziewczyna była nie do opanowania i matka stale musiała się o nią martwić. — Po co mi to wszystko mówisz? Dlaczego grasz na moim współczuciu? Przejdź do rzeczy, mam dużo pracy. — Panie Sergiuszu — wierciła się na krześle Irina, nie mogąc zebrać się na odwagę — czy jest szansa, iż pomoże mi pan finansowo? Chcę spróbować swoich sił w biznesie, ale potrzebuję pieniędzy na kursy. — Nie — uciął mężczyzna. — Z twoim podejściem do pracy nie tylko nie założysz firmy, ale choćby szkoły nie skończysz. Tysiąc razy ci mówiłem: Irina, pora dorosnąć! Jesteś taka sama jak kiedyś, trudna nastolatka. — Obiecuję, iż jeżeli pomoże pan mi wystartować ze swoim biznesem, zmienię się. Przysięgam! Już mam dość tej byle jakości. Chcę żyć jak normalna dziewczyna. Pracować, zrobić karierę, wyjść za mąż, urodzić dzieci… — Hm — Sergiusz podniósł brwi i nieufnie spojrzał na pasierbicę. Nerwowo pociągnął nosem. — Masz kogoś? Jakiś adorator? — Nie mam nikogo — machnęła ręką Irina. — Gdybym miała, nie siedziałabym tutaj. Z partnerem zawsze łatwiej ułożyć sobie życie. — W tym masz rację… Ale partnerzy bywają różni — mężczyzna zaczął wybijać palcami rytm na blacie, jakby chciał coś powiedzieć, ale się wahał. — Wiesz co? Mam dla ciebie propozycję, dzięki której będziesz mogła dobrze żyć. — Propozycję? — powtórzyła zdumiona Irina, nie rozumiejąc, do czego zmierza ojczym. — Dam ci pieniądze, ale pod jednym warunkiem — Sergiusz tajemniczo się uśmiechnął i oparł wygodnie na oparciu krzesła. — Jakim? — dziewczyna zesztywniała. W najgorszych snach nie spodziewała się, o co poprosi ojczym. — Wyjdź za mnie za mąż, a dostaniesz wszystko, o czym marzysz — oznajmił w końcu mężczyzna, splótł dłonie i spojrzał na Irinę jak na biznesową partnerkę. — Za pana?! — Irina była najpierw w szoku, potem uznała, iż to żart i głośno się roześmiała. — Ale pan ma żarty, panie Sergiuszu! Nie wypada tak żartować z pasierbicą! — Skąd wiesz, iż żartuję? — zirytował się mężczyzna. Popatrzył na Irinę z powagą, jakiej ta nigdy wcześniej u niego nie widziała. — Mimo dużej różnicy wieku, oboje jesteśmy dorośli i możemy być szczęśliwi. — Szczęśliwi?! Pan mi ojca mógłby zastąpić! Po co panu taka jak ja? — wybuchła Irina. Sergiusz miał czterdzieści pięć lat. Wyglądał młodo i elegancko, ale dziewczyna nie potrafiła brać go na poważnie jako kandydata na męża. Zwłaszcza iż miał wokół siebie wiele innych poważnych kobiet. — Wiesz, iż chcę rozwijać firmę i podpisać kontrakt z dużą spółką? — Sergiusz dostrzegł niemy znak zapytania na twarzy dziewczyny i postanowił od razu wyjaśnić motywy. — Warunkiem kontraktu jest, żebym był żonaty. Takie zasady. Partnerzy uważają, iż człowiek z rodziną wzbudza większe zaufanie. — Ale dlaczego ja? Może niech pan poślubi inną? — Po pierwsze, znamy się od lat i wiesz, jak kochałem twoją mamę. Po drugie, ufam ci, iż nie rozpowiesz wszystkim, iż nasze małżeństwo to fikcja. Po trzecie, wiem, iż potrzebujesz pieniędzy. Wyjdziesz za mnie — dam ci własny biznes — mówił do Iriny poważnie, jak do kontrahenta. — Chodzi o fikcyjny ślub? Żadnych relacji? — Irina zmieniła ton. — Wyłącznie fikcja. To co — zgadzasz się? — zapytał mężczyzna surowo. — Muszę się zastanowić. — Pomyśl — powiedział Sergiusz i wskazał drzwi. Gdy zamknął drzwi za pasierbicą, przez chwilę żałował tej awantury. Znał charakter Iriny — dziewczyna mogła łatwo zgodzić się zostać żoną, ale równie dobrze uciec tuż przed ślubem. Jednak było już za późno na wycofanie. Irina nigdy nie postrzegała ojczyma jako mężczyzny, ale i ojcem go nie uważała; choćby nie został jej oficjalnym opiekunem. Zawsze się unikali. Po tej rozmowie spojrzała na niego inaczej. Był atrakcyjny i charyzmatyczny. I przede wszystkim bogaty. Ostatecznie Irina się zgodziła. Ustalili, iż będą małżeństwem tylko na papierze. Po ślubie Sergiusz natychmiast spełnił wszystkie obietnice: dał jej mieszkanie, środki na firmę, opłacił kursy i utrzymywał ją. Irina również dotrzymała słowa. Zawsze pojawiała się u jego boku na spotkaniach biznesowych i udawała szczęśliwą. niedługo po ślubie porzuciła szalony styl życia. Spoważniała, inaczej patrzyła na Sergiusza. Zaczął wydawać się jej mądry, troskliwy i hojny. Polubiła spędzać z nim czas i coraz mniej chciała go opuszczać. Dopiero teraz zrozumiała, za co jej matka go kochała. ©Gwiazdy Stelli Chiarri Irina przez rok nie żałowała swojej decyzji. Po roku małżonkowie, żyjąc osobno, postanowili się rozwieść. Biznesmen już zdobył wymarzony kontrakt, nie potrzebował dalszej fikcji. Ale ich relacja się zmieniła. Sergiusz patrzył na Irinę inaczej, a ona powoli przyzwyczajała się do niego. — Dziękuję, myślę, iż poradzisz sobie dalej sama — powiedział Sergiusz. — Tak jak obiecałem, daję ci wolność. — Na pewno chcesz rozwodu? — zapytała Irina, stojąc z mężem pod urzędem stanu cywilnego. — A ty nie? — biznesmen spojrzał na żonę i zobaczył w jej oczach żal. — Nie chcę — odpowiedziała szczerze Irina. — Ja też nie — uśmiechnął się Sergiusz i poważnie spojrzał na żonę. — Ale jeżeli zostaniesz moją żoną, to już naprawdę. — Zgadzam się. Do urzędu już nie weszli. Rozwodu nie było.