Maksym chował w sobie żal, iż zbyt pochopnie się rozwiódł. Mądrzy Polacy czynią kochanki świętem − a…

Wspominam, jakby to było wczoraj, choć minęło już tyle lat Gorzki żal, który skrywał w sobie Maksymilian, zrodził się z pośpiechu, z decyzji o rozwodzie. Mądry mężczyzna potrafi zamienić kochankę w święto, a on zamienił ją w żonę.

Radosny nastrój pana Maksymiliana Gałeckiego prysł natychmiast, gdy zaparkował swój stary polonez, otworzył drzwi i wszedł do klatki schodowej. W domu czekała go przewidywalność: kapcie zawsze w tym samym miejscu, zapach zupy, czystość, świeże kwiaty w wazonie.

Nie wzruszało go to: żona była od lat w domu, bo co innego robić starszej kobiecie całymi dniami? Piec pierogi, dziergać skarpetki Ze skarpetkami nieco przesadziłem, ale chodzi o sedno sprawy.

Helena, żona Maksymiliana, wyszła z kuchni, jak zwykle z pogodnym wyrazem twarzy:

Zmęczyłeś się? Upiekłam pierogi z kapustą i jabłkami, jak lubisz…

Zamilkła pod ciężkim spojrzeniem męża. Stała w starym, domowym ubraniu z chustką na głowie zawsze tak gotowała.

To była jej zawodowa rutyna całe życie pracowała jako kucharka. Lekki makijaż pod oczami, błyszczyk na ustach, nawyk, który teraz wydawał się Maksymilianowi zbyt krzykliwy. Po co tak malować się na starość?

Może nie powinien był być tak szorstki, ale wykrztusił:

W twoim wieku makijaż to przesada. Nie pasuje ci.

Usta Heleny zadrżały, ale nie odpowiedziała i nie podała mu kolacji. Może lepiej. Pierogi pod ściereczką, herbata zaparzona poradzi sobie sam.

Po wieczornej kąpieli i kolacji zaczął znów czuć odrobinę dobroci do żony, choć myśli kręciły się wokół wydarzeń dnia. W miękkim szlafroku usiadł w swoim fotelu i udawał, iż czyta. Przypomniały mu się słowa nowej pracownicy:

Jest pan całkiem atrakcyjnym mężczyzną i bardzo interesującym.

Maksymilian miał już 56 lat i był szefem działu prawnego dużej spółki. Pod jego pieczą był świeży absolwent prawa i trzy kobiety po czterdziestce. Jedna odeszła na urlop macierzyński, a na jej miejsce zatrudniono Anetę.

W czasie załatwiania formalności był w delegacji i dopiero dziś ją poznał.

Zaprosił ją do gabinetu, żeby się przedstawić. Wraz z nią wszedł delikatny zapach francuskich perfum i poczucie młodości. Jasne włosy, błękitne oczy wpatrujące się śmiało. Pełne usta, pieprzyk na policzku. Czy naprawdę 30 lat? Dałby jej góra 25.

Rozwiedziona, matka ośmioletniego syna. Sam nie wiedział czemu, ale pomyślał: No dobrze!

Podczas rozmowy z nową pracownicą, trochę zażartował, iż teraz będzie miała starszego szefa. Aneta zatrzepotała zalotnie rzęsami i odpowiedziała, co wywołało w nim emocje, które teraz wspominał.

Żona, obrażona, ale już spokojniejsza, zjawiła się przy fotelu z wieczorną herbatą z rumiankiem. Skrzywił się: Zawsze nie w porę.

Mimo wszystko wypił z lekką przyjemnością. Zaczął myśleć, czym teraz zajmuje się młoda, ładna Aneta? Serce zabolało starym uczuciem zazdrością.
****

Aneta po pracy weszła do supermarketu ser, chleb, dla siebie kefir. W domu pojawiła się bez uśmiechu. Automatycznie objęła syna Wacława który wybiegał ku niej z pokoju.

Ojciec majsterkował na balkonie, matka gotowała zupę w kuchni. Odłożywszy zakupy, Aneta od razu oświadczyła, iż boli ją głowa i nie chce rozmawiać. W rzeczywistości czuła melancholię.

Po rozstaniu z ojcem Wacława wciąż bezskutecznie próbowała zostać cudzą najważniejszą kobietą. Każdy, kto był wart uwagi, okazywał się już żonaty i szukał tylko luźnego związku.

Ostatni, z którym pracowała, wydawał się zakochany bez pamięci. Przez dwa lata było gorąco, wynajął jej choćby mieszkanie (dla własnej wygody), ale gdy zrobiło się poważniej, zażądał nie tylko rozstania, ale i odejścia z pracy.

Znalazł jej inną posadę. I tak Aneta znów mieszkała z rodzicami i synem. Matka współczuła jej jak kobieta, ojciec uważał, iż dziecko powinno wychowywać się u matki, nie tylko przy dziadkach.

Helena, żona Maksymiliana, od dawna dostrzegała, iż mąż przeżywa kryzys wieku. Wszystko jest, a najważniejszego wciąż brakuje. Bała się myśleć, czym to najważniejsze może być dla niego. Starała się łagodzić sytuację. Gotowała ulubione potrawy, dbała o siebie, nie narzucała się rozmowami, choć bardzo jej tego brakowało.

Zajmowała się wnukiem, ogródkiem, starała się angażować męża. Ale Maksymilian posępniał.

Może dlatego, iż oboje pragnęli zmian, romans Maksymiliana i Anety rozwinął się błyskawicznie. Już dwa tygodnie po tym, jak pojawiła się w firmie, zaprosił ją na obiad i odwiózł do domu.

Dotknął jej ręki, ona spojrzała rumiana.

Nie chcę się rozstawać. Pojedziemy do mnie na działkę? spytał chrapliwie. Aneta skinęła głową i samochód ruszył z piskiem opon.

W piątki kończył pracę wcześniej niż zwykle, ale żona otrzymała sms dopiero o dziewiątej wieczorem: Porozmawiamy jutro.

Nawet nie zdawał sobie sprawy, jak trafnie określił bezsens tej nieuniknionej rozmowy. Helena wiedziała, iż niemożliwe jest płonąć miłością po 32 latach małżeństwa.

Ale mąż był tak bliski, iż stracić go to jak utracić cząstkę siebie. Niech się złości, burczy i szaleje po swojemu, ale dobrze, iż siedzi w swoim fotelu, je kolację, oddycha obok niej.

Helena, szukając słów, które mogłyby ocalić jej życie (a raczej tylko jej), nie spała całą noc.

Z rozpaczy wyciągnęła stary album ślubny byli tam młodzi, piękni, z przyszłością przed sobą. Przecież tylu chciało mieć ją dla siebie! Mąż powinien o tym pamiętać. Wydało jej się, iż wróci, zobaczy te fragmenty szczęścia i zrozumie, iż nie wszystko trzeba wyrzucać na śmietnik.

Ale wrócił dopiero w niedzielę i ona pojęła: to koniec. Przed nią stał już inny Maksymilian. Energia aż kipiała z niego; wstydu i nieporadności nie było w nim ani krzty.

On nie bał się zmian wręcz ich pragnął. Wszystko miał przemyślane. Mówił tonem nie znoszącym sprzeciwu.

Helena od tej chwili mogła uważać siebie za wolną. Papierami rozwodowymi miał zająć się on. Syn z rodziną miał przeprowadzić się do niej zgodnie z prawem, bo dwupokojowe mieszkanie, w którym mieszkała rodzina syna, należało do Maksymiliana dostał je w spadku.

Przeprowadzka do trzypokojowego mieszkania matki nie pogorszy komfortu, a jej będzie się miała kim się zająć. Samochód oczywiście zostaje dla niego. Co do działki zachowuje prawo do wypoczynku tam.

Helena była świadoma swojej żałosnej pozycji, próbowała mówić, prosić, wołać o pamięć i zdrowie, choćby własne To tylko rozgniewało Maksymiliana. Podszedł blisko i szepnął z krzykiem:

Nie wciągaj mnie w swoją starość!

Nie byłoby rozsądne twierdzić, iż Aneta pokochała Maksymiliana i zgodziła się zostać żoną z miłości już w noc na działce.

Status mężatki bardzo jej się podobał, a jeszcze mocniej cieszyło ją to, iż poprzedni kochanek przegrał w tej rywalizacji.

Miała dość mieszkania u ojca, z jego surowym spojrzeniem. Pragnęła stabilności. To wszystko mógł jej dać Maksymilian. Nie najgorszy wybór, uznawała.

Choć w szóstej dekadzie życia, nie wyglądał jak dziadek był wysportowany i młody duchem. Szef, człowiek rozumny i sympatyczny. W łóżku nie był egoistą. Ważne było również, iż nie groziła jej już wynajęta kawalerka, bieda czy kradzieże. Tylko same plusy? No cóż, miała wątpliwości co do wieku.

Po roku zaczęło narastać w niej rozczarowanie. przez cały czas czuła się młoda, spragniona wrażeń koncertów, wycieczek do aquaparku, plaży w odważnym stroju, spotkań z przyjaciółkami.

Łatwo łączyła to wszystko z domem i rodziną. choćby syn, mieszkając już z nią, nie przeszkadzał jej żyć aktywnie.

Maksymilian jednak gasł. Doświadczony i sprawny jako prawnik, w domu był zwyczajnie zmęczony, pragnął ciszy, szanowania swoich przyzwyczajeń. Goście, teatr, plaża tak, ale z umiarem.

Nie miał nic przeciwko intymności, ale zaraz po spać, choćby o dziewiątej wieczorem.

I trzeba było uważać na jego słaby żołądek, który nie tolerował smażonego, kiełbas czy gotowych dań. Była żona go rozpieściła.

Czasem choćby tęsknił do jej gotowanych na parze potraw. Aneta gotowała, myśląc głównie o synu, nie rozumiejąc, jak od zwykłego kotleta ze schabu może boleć brzuch.

Nie znała listy jego leków, uznawała, iż dorosły mężczyzna sam może to ogarnąć. Z czasem część życia zaczęła płynąć bez niego.

Częściej zabierała ze sobą syna, była blisko z koleżankami. Paradoksalnie, jego wiek podkręcał jej chęć cieszenia się życiem.

Już nie pracowali razem dyrekcja uznała to za nieetyczne i Aneta przeszła do kancelarii notarialnej. Poczuła ulgę, iż nie musi codziennie widywać męża przypominającego surowego ojca.

Szanowała Maksymiliana. Czy to za mało czy wystarczająco do trwałego szczęścia pary?

Zbliżały się 60. urodziny Maksymiliana marzyła o wielkiej uroczystości. On jednak zarezerwował stolik w znanej sobie, małej restauracji. Zdawał się znudzony, ale to naturalne w jego wieku. Aneta nie rozpaczała.

W gościach byli tylko koledzy z pracy. Rodzinne pary, z którymi kiedyś spędzał czas z Heleną, nie zostały zaproszone nie wypadało. Rodzina daleko, a po ślubie z młodą Anetą nie było już zrozumienia.

Syn odwrócił się od ojca, zerwał kontakt. Ale czy ojciec nie ma prawa do własnego życia? Liczył, iż zarządzanie własnym losem będzie wyglądać inaczej.

Rok z Anetą był jak miesiąc miodowy. Kiedyś lubił kurować się z nią w towarzystwie, pochwalał jej rozsądne wydatki, spotkania z koleżankami i jej fitnessowe pasje.

Wytrzymywał koncerty, szalone filmy. W tym rozmachu podarował Anetcie i jej synowi połowę mieszkania, a potem przeniósł własność części działki, którą miał z byłą żoną.

Aneta, za jego plecami, poprosiła Helenę o oddanie swej części. Groziła, iż sprzeda swój udział byle komu.

Za pieniądze Maksymiliana wykupiła całość i przypisała działkę sobie. Argumentowała, iż blisko rzeka, las. Dobre miejsce dla dziecka. Całe lato rodzice Anety z wnukiem spędzali na działce. Ogólnie to było na plus Maksymilian nie przepadał za synem żony, był głośny, energiczny, a on nie po to się żenił, by wychowywać cudze dziecko.

Była rodzina poczuła się urażona. Sprzedali swoją trzypokojową i rozjechali się. Syn z rodziną znalazł dwupokojowe, Helena zamieszkała w kawalerce. Jak żyli Maksymilian nie pytał.

I nadszedł ten dzień sześćdziesiątka. Tyle osób życzyło mu zdrowia, szczęścia, miłości. A on nie czuł już tego dreszczyku. Od lat dominowało niezadowolenie.

Młodą żonę kochał bez wątpienia, ale nie nadążał za nią. Nie potrafił jej sobie podporządkować, ona uśmiechała się i żyła po swojemu. Niczego złego mu nie robiła czuł to, a jednak drażniło.

Ech, gdyby tak przelać duszę Heleny w ciało Anety by podchodziła z rumiankową herbatą, przykrywała kocem, jeżeli przysnął Chętnie spacerowałby z nią po parku, szeptał wieczorami w kuchni, ale Aneta nie wytrzymywała długich rozmów. Powoli zaczynała nudzić się w łóżku. Męczyło go to, a nerwy przeszkadzały.

Maksymilian skrycie żałował pośpiechu z rozwodem. Mądrzy mężczyźni robią ze swoich kochanek święto, a on uczynił z niej żonę!

Anetka, z temperamentem, wytrzyma minimum 10 lat w roli rozbrykanej klaczy, ale po czterdziestce przez cały czas będzie znacznie młodsza. To przepaść, która tylko będzie się pogłębiać. jeżeli szczęście dopisze, odejdzie w jednej chwili. jeżeli nie…

Myśli te bębniły mu w skroniach, serce waliło. Szukał wzrokiem Anety ta była wśród tańczących. Piękna, z błyszczącymi oczami. Szczęście, budzić się obok niej Ale i melancholia.

Wykorzystał moment, wymknął się z restauracji. Chciał pooddychać, przewietrzyć smutek. Ale dopadli go koledzy, goście. Niewiedząc, co zrobić z rosnącą w nim udręką, rzucił się do czekającej przy krawężniku taksówki. Poprosił o szybki kurs, trasę miał ustalić później.

Chciał tylko poczuć, iż znów jest ważny. Że wchodząc, ktoś go wyczekuje. Gdzie czas z nim jest cenny, można być słabym, nie wstydząc się wieku.

Zadzwonił do syna i niemal błagalnie poprosił o nowy adres matki. Usłyszał wyraźnie niechętne, ale był uparty powtarzał, iż to sprawa życia i śmierci.

Wspomniał, iż ma dziś urodziny. Syn zmiękł i dodał, iż mama może nie być sama. Żadnego faceta po prostu kolega.

Mama mówiła, iż uczyli się razem. Na nazwisko ma chyba Bułkowski.

Bułkiewicz poprawił Maksymilian, czując zazdrość. Tak, był w niej kiedyś zakochany. Wtedy podobała się wielu. Piękna, z charakterem.

Miała wyjść za Bułkiewicza, ale on, Maksymilian, wygrał. Dawno to było, ale tak jakby wczoraj ważniejsze niż nowe życie z Anetą.

Syn zapytał:

Po co ci to, tato?

Maksymilian wzdrygnął się, słysząc zapomniane tato. Odpowiedział szczerze:

Nie wiem, synu.

Syn podał nowy adres. Taksówka zatrzymała się. Maksymilian wysiadł, nie chciał rozmawiać z Heleną przy obcych. Spojrzał na zegarek prawie dziewiąta, ale ona sowa, mogła jeszcze nie spać.

Wybrał numer domofonu.

Odezwał się jednak nie były żona, ale męski, przytłumiony głos. Powiedział, iż Helena jest zajęta.

Co z nią? Zdrowa? zaniepokoił się Maksymilian. Głos zażądał przedstawienia się.

Jestem jej mężem, a pan pewnie Bułkiewicz? rzucił.

Mężczyzna odparł, iż byłym, więc nie ma prawa niepokoić Heleny. Nie tłumaczył, iż kąpie się w wannie.

Co, dawna miłość nie rdzewieje? rzucił Maksymilian z zazdrością. Bułkiewicz odparł krótko:

Nie, ona staje się srebrna.

Drzwi nie zostały otwarte…