— Co to ma być, znowu bez parmezanu? — głos Marcina z kuchni brzmiał, jakby właśnie dostał wypowiedzenie z pracy, a nie talerz penne.
Agata odłożyła telefon na blacie, otarła ręce o ścierkę wisząca na klamce piekarnika i weszła do kuchni z salonu, gdzie przed chwilą sprawdzała grafik zmian w przychodni. Marcin siedział przy stole, ręce skrzyżowane, a przed nim parował talerz zwykłego makaronu z sosem pomidorowym. W rogu kuchni, na parapecie, stało pudło po nowych goglach VR — błyszczące, duże, jeszcze z folią na kawałku kartonu.
— Ser trzeba kupić, Marcinie. W Biedronce go za darmo nie dają — odpowiedziała spokojnie, opierając się o blat. — Mój budżet na wspólne wydatki w tym miesiącu się skończył. Czynsz za to mieszkanie na Gagarina, prąd, środki czystości, podstawowe zakupy — to wszystko zjadło moją część. Teraz twoja kolej, żeby otworzyć portfel.
Marcin prychnął i odsunął talerz.
— Ja swoich pieniędzy do kanalizacji nie wyleję — oświadczył z taką pewnością, jakby cytował encyklopedię. — Utrzymanie domu to od wieków obowiązek kobiety. A ja zbieram na wyjazd. Z chłopakami jedziemy w sierpniu do Zakopanego, wynajem quadów w górach, wiesz ile to kosztuje?
Nie było w jej oczach ani krzty żalu. Tylko chłodna, niemal kliniczna ciekawość wobec tego dziwnego stworzenia, które przez pomyłkę losu nazywała mężem. Trzydziestoletni mężczyzna, który naprawdę wierzył, iż jedzenie materializuje się w lodówce dzięki kobiecej magii, a jego własna pensja to nietykalny fundusz rozrywkowy.
Podeszła do stołu, zabrała talerz Marcinowi sprzed nosa i przełożyła makaron do pudełka na lunch.
— Darmowa stołówka zamknięta, kochanie. od dzisiaj każdy je zgodnie z tym, ile wkłada do budżetu.
— Ty gdzie moje jedzenie zabierasz? — poderwał się z krzesła.
— To mój obiad na jutro, biorę do pracy.
— A ty se możesz zjeść te swoje plany na Zakopane. Mówią, iż świeże górskie powietrze świetnie zaspokaja głód.
Wyszła z kuchni, zostawiając go samego z pustym stołem i migającym routerem na szafce. Płakać, histeryzować — to nie był jej styl. Łzy to tylko woda, a woda w ich mieście kosztuje grosze.
Agata była praktyczna. Jak coś się psuje, trzeba albo to naprawić, albo wymienić. Ale najpierw trzeba zdiagnozować, co adekwatnie się zepsuło.
Diagnoza zajęła jej trzy tygodnie. Przez ten czas Marcin jadł kanapki z szynką kupowane za swoje, nie odkładał złotówki na wspólne konto i codziennie wieczorem oglądał na forum ceny wynajmu quadów w Zakopanem. Agata liczyła co innego — ile pracowała, ile on, i dlaczego od ośmiu lat ta proporcja zawsze wychodziła na jej niekorzyść.
Pracowała jako rejestratorka w przychodni rejonowej na Mokotowie, osiem godzin dziennie, a po godzinach brała zlecenia jako korepetytorka z angielskiego, bo pensja w przychodni ledwo starczała na połowę czynszu. Marcin od dwóch lat był "między projektami" — tak to nazywał, kiedy ktoś pytał. Siedział na grach, raz na kwartał robił coś dla znajomego za grosze i uważał się za głowę rodziny, bo to on wymyślił hasło do wifi.
W piątek wieczorem, kiedy Marcin wrócił z pracy taty — pomagał mu przy remoncie garażu za stówkę — zastał drzwi zamknięte na nowy zamek. Dzwonił, walił pięścią, telefon do niej nie przechodził.
Otworzyła sąsiadka, pani Krystyna z naprzeciwka, która trzymała u siebie zapasowy klucz na wypadek zalania.
— Agata powiedziała, żebym ci to przekazała — podała mu koperta i zamknęła drzwi do swojego mieszkania, zanim zdążył coś powiedzieć.
W kopercie była kopia umowy najmu — tej samej, którą płacił co miesiąc, choć na papierze zawsze figurowała tylko ona, bo to ona podpisywała ją trzy lata temu, gdy się tu wprowadzali, a jego nazwisko tam nigdy nie dopisali, "bo przecież i tak jesteśmy razem, co to zmienia". Teraz zmieniało wszystko. Do kopii dołączony był krótki wydruk z konta bankowego — zestawienie, kto w ciągu ostatnich ośmiu lat wpłacał na wspólne wydatki i w jakiej proporcji. Liczby mówiły same za siebie: siedemdziesiąt dwa procent z jej strony.
Na dole kartki odręcznie dopisała jedno zdanie: "Od dziś płacisz za swój pokój u mamy, tak jak ja płacę za swój tutaj."
Zadzwonił do matki tego samego wieczoru, żeby się poskarżyć, iż żona wyrzuciła go z domu bez żadnego powodu, iż to jakaś przesada, iż przecież on też się stara. Pani Halina, jego matka, otworzyła mu drzwi z miną, która nie obiecywała nic dobrego — bo Agata zadzwoniła do niej dzień wcześniej i opowiedziała wszystko, łącznie z goglami VR za tysiąc osiemset złotych kupionymi w miesiącu, gdy nie było czym zapłacić za ogrzewanie.
— Synu, ja mam sześćdziesiąt trzy lata i jedną emeryturę. Pokój możesz mieć, ale płacisz pięćset miesięcznie, jak każdy lokator, i gotujesz sobie sam. Ja parmezanu też za darmo nie rozdaję.
Stał w progu domu, w którym wyrósł, z torbą przez ramię, i po raz pierwszy w życiu nie miał nic do powiedzenia.
Agata zmieniła zamek, przepisała konto wspólne na swoje jedynie imię i następnego dnia w przerwie obiadowej kupiła sobie kawałek parmezanu — za dwadzieścia trzy złote, bo w końcu to ona teraz decydowała, co trafia do koszyka.
















