Pamiętam, iż moja stara Zofia podlewała kwiaty przy oknie w kamienicy przy Krakowskim Przedmieściu, gdy nagle wbiegła do pokoju jej córka, trzydziestoletnia Ludmiła. Mamo, jesteś sama? dopytała, nie dając sobie spokoju. A co, nie przywitać się najpierw i zapytać, jak się czuję? odpowiedziała Zofia, z lekkim uśmiechem. Ojej, cześć, mamo, jak się masz? Jestem taka […]
