Zabiera się dzieci z domów dziecka, a ja postanowiłam zabrać moją babcię z domu opieki.
Żaden z moich znajomych ani sąsiadów nie popierał tego, co zrobiłam. Wszyscy pokazywali mnie palcami i mówili: Czasy są trudne, a ty jeszcze kogoś takiego w domu trzymasz?!. Ale mam pewność, a choćby wiem, iż robię dobrze.
Kiedyś nasza rodzina składała się z czterech osób: ja, moje dwie córki oraz moja mama. Niestety, mama zmarła osiem miesięcy temu i zostałyśmy w trójkę. Przez te miesiące zauważyłyśmy z dziewczynkami, iż mamy w sobie jeszcze dużo energii i czasu, by komuś pomóc. Mam dobrego kolegę jeszcze z liceum, który zamiast ustatkować się i założyć rodzinę, w wieku 30 lat po prostu się upił na śmierć. Najbardziej przykre było to, iż przepijał emeryturę swojej mamy. Gdy przestała mu ją dawać, oddał ją do domu opieki, sprzedał jej mieszkanie, a resztę przepił.
Znam tę kobietę od dzieciństwa, ona mnie także bardzo dobrze zna. Raz w miesiącu odwiedzałam ją z moimi córkami i przywoziłyśmy jej różne smakołyki. Gdy powiedziałam córkom o moim pomyśle, bardzo się ucieszyły, a młodsza, Jagoda, która ma teraz cztery i pół roku, aż krzyczała z radości: Będziemy mieć znów babcię!
Nie da się opisać szczęścia tej kobiety, gdy zaproponowałam jej wspólne mieszkanie! Płakała ze wzruszenia tak długo, iż musiałam ją uspokajać. Teraz już prawie dwa miesiące mieszkamy razem z naszą babcią. Wszyscy ją kochamy, a ona nas.
Nie możemy się tylko nadziwić, skąd babcia, mimo iż jest już po siedemdziesiątce, ma tyle energii! Codziennie wstaje o szóstej rano i budzi nas zapach świeżo smażonych naleśników lub racuchów.
