Ludzie mają teraz wypasione rzeczy.
Lodówki, które same z tobą rozmawiają.
Samochody, które zaczynają pikać, jak tylko westchniesz za głośno.
Sprzęt ogrodowy droższy od kaucji za moje pierwsze mieszkanie.
A ja?
Mam starą kosiarkę z obdrapaną farbą, upartym sznurkiem i sercem twardym jak karkonoski kozioł.
Wpadła w moje ręce tak, jak większość narzędzi do przetrwaniaprzez przypadek i z czystej potrzeby.
Moja była żona, Zofia, kupiła ją kiedyś za grosze na sąsiedzkim pchlim targu. To było jeszcze wtedy, gdy życie było nasze, gdy wierzyliśmy w na zawsze i płaciliśmy rachunki na czas. Po rozwodzie podzieliliśmy, co się dało.
To ona odjechała z tymi wielkimi rzeczami, takimi, które na zdjęciach wyglądają imponująco.
Ja zostałem z tym, co naprawdę pozwalało żyć dalej.
Parę podstawowych sprzętów kuchennych.
Odkurzacz, który brzmiał, jakby oddawał ducha.
I kosiarkabo trawnik nie pyta, ile mam na koncie.
Nie zatrzymałem jej z sentymentu.
Zatrzymałem, bo po prostu nie było mnie stać na nową.
A potem czas zrobił swoje.
Z życia Zofii kilka już zostało, niczym zeschłe liście rozwiewane wiatrem: złe decyzje, coraz głośniejsze wymówki, dziwaczne przekonania. O wszystkim dowiadywałem się przez znajomych, którzy zawsze mówili ostrożnym tonem, jakby bali się coś stłuc.
Straciła te swoje duże rzeczy.
To, co ją wyróżniało.
To, co sprawiało, iż wyglądała na silną.
A ja miałem kosiarkę.
Lata mijały jeden po drugim.
Jedenaście lat ja byłem tym, który czuwał nad wszystkim.
Jedenaście lat nauki, jak sobie radzić bez drugiej pary rąk.
Jedenaście lat bycia kimś, kto naprawia, wymyśla, ogarnia.
Ale wiecie co? Nie mam żadnej zabudowanej szopy.
Żadnego przytulnego garażu.
Żadnego “porządnego miejsca” na sprzęt.
Więc co roku kosiarka stoi na dworze, tam, gdzie zima może ją gryźć do woli.
Polska zima nie żartuje.
To taki mróz, iż plastik pęka, a metal boli.
Wiatr robi się groźny, śnieg przytłacza.
Co roku spodziewam się najgorszego.
Każdej wiosny wychodzę do niej jak do starej znajomej, która może mnie już nie poznać.
Otrzepuję ją z ziemi.
Wyciągam z niej martwe liście, które utknęły w miejscach, gdzie liście nie powinny być.
Sprawdzam paliwo jak pielęgniarz puls.
Parę razy przyciskam tę gumową bańkę takie serduszko, które zasysa benzynę do silnika.
Wydaje cichy dźwięk.
Małą obietnicę.
Potem zaczyna się rytuał.
Staję, moje stopynumer 42, daleko mi do mechanika, ale musi wystarczyć.
Ściskam rączkę.
Szarpie za sznurek.
Nic.
Szarpie drugi raz.
Cisza.
Za trzecim razem mruczę pod nosem coś dramatycznego, jakbym chciał ubłagać starych słowiańskich bogów:
Proszę, nie dziś. Nie teraz.
Bo jeżeli nie odpali, to nie jest tylko niewygoda.
To nowy wydatek.
Nowy problem.
Nowe przypomnienie, iż życie czasem potrafi przywalić znienacka.
I wtedyjakby była obrażona, iż w nią zwątpiłem
ożywa z hukiem.
Niegrzecznie.
Niecierpliwie.
Ryczy i warczy:
Jestem tu. No to lecimy.
Co wiosna.
Już jedenaście lat.
Po deszczu, śniegu, lodzie, błocie, upale, po wszystkim, co niebo rzuci na niąona wstaje i robi swoje.
I za każdym razem czuję, jak w piersiach narasta ta dziwna, czuła wdzięczność.
Nie dlatego, iż to kosiarka.
Bo to dowód.
Dowód, iż coś może być stare i niedoskonałe, a jednak wciąż trwa.
Dowód, iż wytrwałość nie zawsze jest ładna.
Dowód, iż żeby przetrwać, nie potrzeba błyskutylko uporu.
O cichych zwycięstwach nikt nie gada.
Ludzie wolą te wielkie historie:
Nowe auto, nowe mieszkanie, nowe życie.
A czasem prawdziwy sukces jest mniejszy:
Maszyna, która nie chce umrzeć.
Facet, który nie pozwala, żeby wszystko się rozpadło.
Trawnik, który jest skoszony, bo ktośjaznów zdecydował się nie odpuszczać.
Mam pięćdziesiąt lat.
Kręgosłup coraz częściej się buntuje.
Cierpliwość krótka jak polskie lato.
Budżet trzeba liczyć do każdej złotówki.
Ale kiedy kosiarka odpala, stoję tam z rozczochranymi włosami, ręce na uchwycie, i słucham jej ryku, jakby mi kibicowała.
Ona nie zna mojej historii.
Ale jej częścią jest od dawna.
I powiem jedno:
Kocham swoją kosiarkę.
Nie dlatego, iż jest fajna.
Bo jest wierna.
A w czasach, kiedy wszystko się sypie, wierność to prawdziwy cud. Może kiedyś w końcu odmówi posłuszeństwa. Może rozsypie się na cztery śruby. Albo po prostu zgaśnie na środku trawnika i już nie wstanie. Wtedy nie będę płakał. Otrzepię dłonie. Pogłaszczę ją ostatni raz, tak jak pogłaszcza się wiernego psa, któremu zabrakło sił.
Ale zanim to nastąpi, będziemy kosić razem dalej. Ona trochę pokraczna, zardzewiała, z uporem starej maszyny; ja uparcie nie do złamania, choć nieco sfatygowany. Ktoś patrzący z boku powie: Facet z rupieciem, i nie dostrzeże zwykłego cudu iż coś, co tyle razy miało prawo się poddać, po prostu działa, bo ktoś się o to troszczy.
A ja, za każdym razem gdy odpalam tę kosiarkę i prowadząc ją przez trawnik zostawiam za sobą prostą, zieloną ścieżkę, myślę sobie: choćby jeżeli świat kręci się coraz szybciej, choćby jeżeli ledwo nadążam, póki zostaje trochę woli, trochę smaru, trochę uporu można przejść przez życie, robiąc swoje.
Nie trzeba mieć rzeczy, które robią wrażenie. Wystarczy mieć coś, na czym naprawdę można polegać. I kogoś, kto się tego nie wstydzi.
