Ludka, czyś ty na stare lata oszalała! Wnuki już do szkoły chodzą, a ty o ślubie myślisz? usłyszałem od siostry, kiedy powiedziałem jej, iż zamierzam się ożenić.
Ale po co zwlekać? Za tydzień z Tolkiem będziemy mieli ślub cywilny, trzeba siostrę o tym poinformować tak sobie myślałem. Wiadomo, na uroczystość nie przyjedzie, mieszkamy na dwóch końcach Polski. Zresztą w wieku sześćdziesięciu lat nie zamierzamy urządzać hucznego wesela z „Gorzko, gorzko!” w roli głównej. W cichości urzędu pobierzemy się i spokojnie posiedzimy we dwoje.
Moglibyśmy w ogóle nie brać ślubu, ale Tolek bardzo nalega. Jest gentlemanem z krwi i kości: drzwi na klatkę otwiera przede mną, podaje mi rękę, kiedy wysiadam z auta, pomaga płaszcz założyć. Nie, on nie wyobraża sobie wspólnego życia bez małżeńskiego papierka. Powiedział wprost: „Co ja, chłopak jakiś? Trzeba poważnych relacji”. A dla mnie Tolek to faktycznie chłopak, mimo siwych włosów. W pracy go szanują, zwracają się per pan Tolek, z dystansem, a kiedy spotyka mnie, to jakby lat czterdzieści mu ubywało. Chwyta mnie za rękę i kręci pośrodku ulicy. Cieszę się, ale i wstydzę. Mówię: „Ludzie patrzą, będą się śmiać”. A on na to: „Jacy ludzie? Dla mnie nikt inny nie istnieje, tylko ty!”. I faktycznie, gdy jesteśmy razem, czuję, jakby na całym świecie byli tylko my.
Ale jeszcze została mi siostra, której muszę wszystko opowiedzieć. Bałem się jej reakcji, w końcu to jej wsparcia najbardziej potrzebowałem. W końcu zebrałem się i zadzwoniłem.
Ludka przeciągnęła osłupiałym głosem, gdy powiedziałem, iż się ożenię. Minął ledwie rok od pogrzebu Witka, a ty już sobie następcę znalazłaś!
Wiedziałem, iż ją zaskoczę, ale nie spodziewałem się, iż będzie chodzić o pamięć po moim zmarłym mężu.
Tereniu, pamiętam o tym przerywam jej ale kto ustala te zasady? Podaj mi konkretny czas ile trzeba czekać, by znowu mieć prawo do szczęścia?
Zastanowiła się.
No dla przyzwoitości z pięć lat by wypadało.
Czyli mam powiedzieć Tolkowi: przepraszam, wróć za pięć lat, a póki co będę w żałobie?
Teresa zamilkła.
Cóż to da? kontynuuję. Myślisz, iż po pięciu latach nie znajdzie się ktoś, kto będzie gadał? Ale akurat na opinii innych mi nie zależy twoje zdanie jest dla mnie ważne. jeżeli bardzo się upierasz, odwołam to.
Słuchaj, nie chcę być czarnym charakterem, żenijcie się, kiedy chcecie! Ale nie rozumiem cię i nie popieram. Zawsze miałeś swój rozum, ale nie wierzyłam, iż na starość całkiem powariujesz. Miej sumienie, poczekaj jeszcze rok! spróbowała jeszcze.
Ale ja się nie poddawałem.
A jeżeli nam z Tolem został tylko ten rok życia, co wtedy?
Usłyszałem tylko jej pociąganie nosem.
Rób, co chcesz. Rozumiem, iż każdy chce szczęścia, ale przecież całe życie byłeś szczęśliwy
Zaśmiałem się.
Terenia, serio w to wierzysz? Ty naprawdę uważałaś, iż tyle lat żyłem szczęśliwie? choćby ja w to wierzyłem! Ale dopiero teraz wiem, jak to jest żyć po swojemu nie dla czyjegoś dobra, a dla własnej radości!
Witek był dobrym człowiekiem. Wychowaliśmy dwie córki, doczekaliśmy się pięciu wnuków. Mąż zawsze powtarzał, iż najważniejsza jest rodzina. Nigdy się z tym nie spierałem. Najpierw harowaliśmy na naszą rodzinę, potem na rodziny dzieci, jeszcze potem na wnuków. Teraz patrzę na swoje życie to był nieprzerwany wyścig za stabilizacją, bez chwili wytchnienia. Gdy najstarsza córka wyszła za mąż, mieliśmy już działkę, ale Witek uparł się powiększyć gospodarstwo, żeby dla wnuków mieć domowe mięso.
Wynajęliśmy hektar ziemi i zaprzęgliśmy się w kierat na lata. Zwierzęta, pole ciągle jakieś obowiązki. Do łóżka nie kładliśmy się przed północą, o piątej rano już na nogach. Całymi miesiącami siedzieliśmy na działce, do miasta zajeżdżaliśmy tylko załatwić pilne sprawy. Dzwoniłem czasem do koleżanek, a one chwaliły się: jedna z wnuczką właśnie wróciła z morza, druga z mężem w teatrze A ja nie miałem choćby kiedy do sklepu pojechać!
Bywało, iż parę dni siedzieliśmy bez chleba, bo wszystko kręciło się wokół zwierząt. Jedyną nagrodą było poczucie, iż dzieci i wnuki mają wszystko. Starsza córka zmieniła samochód dzięki domowemu mięsu, młodsza zrobiła remont za warzywa i owoce. Wtedy wydawało się, iż warto się tak zaharowywać. Raz odwiedziła mnie koleżanka z pracy i mówi nagle:
Ludka, najpierw cię nie poznałam. Myślałam, iż tu wdychasz świeże powietrze i odpoczywasz, a ty jesteś ledwo żywa! Po co się tak męczysz?
Dzieciom trzeba pomagać odpowiadałem.
Dzieci są dorosłe. Usamodzielnią się, a ty zacznij żyć dla siebie.
Wtedy nie rozumiałem, co to znaczy „żyć dla siebie”. Dziś już wiem: spać tyle, ile się chce, iść spokojnie na zakupy, do kina, na basen czy na narty. I nikt od tego nie cierpi! Dzieci żyją jak dawniej, wnuki nie chodzą głodne. Ale przede wszystkim potrafię teraz docenić drobiazgi. Kiedyś, grabiąc liście, złościłem się, iż tyle brudu; dzisiaj cieszę się, podrzucając je nogą w parku jak dziecko. Polubiłem choćby deszcz bo już nie muszę w nim ganiać kóz po podwórku, tylko mogę patrzeć na krople przez okno kawiarni. Doceniam śnieg, chmurki i zachody słońca. I to właśnie Tolek otworzył mi oczy.
Śmierć Witka była dla mnie szokiem. Zawał, wszystko stało się nagle nie zdążyła przyjechać karetka. Dzieci natychmiast sprzedały gospodarstwo, działkę, sprowadziły mnie do miasta. Chodziłem po mieszkaniu zagubiony, nie wiedząc, co robić.
Aż pojawił się Tolek. Był sąsiadem, znajomym mojego zięcia, pomagał w przeprowadzce. Potem przyznał, iż na początku mnie żałował byłem przygaszony, zagubiony. Stwierdził, iż trzeba mnie „obudzić”. Wyciągnął mnie na spacer do parku. Usiadł na ławce, kupił lody, potem zaproponował spacer nad staw i karmienie kaczek. Przez lata miałem na działce własne kaczki, ale nigdy nie miałem czasu, żeby tak po prostu na nie popatrzeć. A one są przecież takie zabawne! Jak nurkują za kawałkiem chleba!
Aż trudno uwierzyć, iż można stać i patrzeć na kaczki powiedziałem mu. Swoje karmiłem, sprzątałem, gotowałem, a tu mogę po prostu podziwiać.
Tolek uśmiechnął się, złapał mnie za rękę: Jeszcze ci tyle rzeczy pokażę! Zobaczysz, jak to jest zacząć żyć na nowo!
Miał rację. Codziennie odkrywałem coś nowego świat stał się inny, jakby jaśniejszy. I nagle zrozumiałem, jak bardzo potrzebuję Tolka jego obecności, głosu, śmiechu. Pewnego poranka obudziłem się z myślą, iż nie chcę już bez niego żyć.
Moje córki jednak nie przyjęły tego łatwo! Mówiły, iż zdradzam pamięć ojca. Bolało, czułem się jak winny. Dzieci Tolka wręcz przeciwnie, ucieszyły się, iż tata będzie miał opiekę i towarzyszkę. Pozostało tylko powiedzieć o wszystkim siostrze i z tym zwlekałem najdłużej.
I kiedy macie ślub? spytała Teresa po dłuższej rozmowie.
W piątek.
Co mogę powiedzieć No cóż, szczęścia na stare lata odparła i się rozłączyła.
W piątek z Tolkiem kupiliśmy produkty na kolację, ubraliśmy się odświętnie, zamówiliśmy taksówkę i ruszyliśmy do urzędu stanu cywilnego w Krakowie. Wysiadamy, a tam niespodzianka: córki, zięciowie, wnuki, dzieci Tolka z rodzinami i, najważniejsze, moja siostra! Teresa ze łzami i uśmiechem wręcza mi naręcze białych róż.
Terenia! Ty aż z Gdańska przyjechałaś?
Musiałam zobaczyć, komu cię oddaję! śmieje się.
Okazało się, iż przez ostatnie dni wszyscy się zorganizowali, zadzwonili do siebie i zamówili stolik w kawiarni.
Niedawno z Tolkiem świętowaliśmy pierwszą rocznicę ślubu. Wszyscy już się przyzwyczaili, a ja wciąż nie mogę uwierzyć, iż mam tyle szczęścia aż się boję zapeszyć.
Dopiero teraz wiem, iż nigdy nie jest za późno, by zacząć żyć naprawdę. Dobrze mieć odwagę pozwolić sobie na własne szczęście.
