Lucynka, cześć! Przyjmij gościa – powiedziała siostra, wpychając walizkę do przedpokoju nogą.

– Lucynka, cześć! Przyjmij gościa – powiedziała siostra, wpychając walizkę do przedpokoju nogą.

Była sobota, bliżej południa. Lucyna niczym się nie martwiła.

Wtedy zadzwonił dzwonek.

Dwa razy. Potem trzy. Potem długo i niecierpliwie.

Andrzej, siedząc przed telewizorem, mruknął:

– Ktoś się uparł.

Za drzwiami stała Nina, młodsza siostra. Dwie walizki, torba na ramię i mina pełna triumfu.

– Lucynka, cześć! Przyjmij gościa – powiedziała i wturlała pierwszą walizkę do przedpokoju.

Lucyna odsunęła się bez myślenia. Czterdzieści lat siostrzanej bliskości uczy odruchów.

– Na długo przyjechałaś? – zapytała, widząc drugą walizkę.

Nina zdjęła kurtkę i powiesiła ją obok płaszcza Lucyny. Rozejrzała się po mieszkaniu jak po własnym.

– Na stałe. Przeprowadzam się. Macie trzy pokoje, jesteście we dwoje. Jeden jest zbędny.

Lucyna spojrzała na siostrę w milczeniu.

Andrzej delikatnie podgłośnił telewizor.

– Nina, czekaj, mówisz serio?

– Oczywiście – odpowiedziała Nina, zaglądając do pokoi. – Ten będzie idealny. Cisza i okno na podwórko.

To był pokój gościnny ze starą kanapą i maszyną do szycia.

– Nina, nic nie ustalałyśmy – powiedziała Lucyna.

– A co tu ustalać? Jesteśmy rodziną. Mama nas tak uczyła.

Lucyna pomyślała, iż mamy lepiej teraz nie wspominać.

Telewizor mówił o pogodzie na cały tydzień. Andrzej wyglądał, jakby chciał poznać prognozę wyjątkowo dokładnie.

Nina już rozpakowywała walizkę.

Przesunęła łóżko, bo nie znosiła przeciągów. Maszynę do szycia zepchnęła w kąt.

– Po co ci to? Szyjesz coś? Nie? No to widzisz.

Lucyna milczała.

Wieczorem na korytarzu stanęły puchate kapcie z pomponami. Eleganckie buty Lucyny wyglądały przy nich skromnie.

Podczas kolacji Andrzej jadł w milczeniu, patrząc w zupę.

– Barszcz pierwsza klasa – powiedział.

– Normalny barszcz – skwitowała Nina. – Macie wiatrak? W pokoju duszno.

Andrzej spojrzał na Ninę, potem na żonę.

– Poszukamy – odpowiedział.

Lucyna westchnęła w duchu bardzo głęboko.

Trzeciego dnia Nina zabrała się za lodówkę.

– Kefir ci się przeterminował.

– Wiem, nie zdążyłam wyrzucić.

– Trzy kostki masła naraz? Zajmują miejsce.

– To moja lodówka.

– No i co z tego? Nie jestem obca.

Lucyna słyszała to zdanie codziennie. Miała ochotę odpowiedzieć szczerze, ale nie odpowiadała.

Nina zadomowiła się całkowicie.

Wiedziała, kiedy Andrzej wychodzi na zajęcia, i wtedy przychodziła z herbatą rozmawiać. O sąsiadach, pogodzie, polityce.

Lucyna kiwała głową i myślała, iż jej życie zaczyna przypominać serial.

Rano Nina wstawała pierwsza.

O szóstej już brzęczały garnki.

– Andrzej, jajecznicę? Lucynka, z pomidorem? Znalazłam ser, trochę twardy, ale starłam!

Andrzej szedł do kuchni zaspany, ale posłuszny. Jadł. Dziękował.

Lucyna stała w progu w szlafroku.

Karmi mojego męża w moim domu, pomyślała.

I wtedy coś w niej się zmieniło.

Zaparzyła kawę i zadzwoniła do córki.

– Ola, masz chwilę?

– Jasne, mamo. Co się stało?

– Przyjedź, muszę pogadać.

Ola przyjechała w niedzielę z sernikiem.

– Mów – powiedziała, przytulając matkę.

Lucyna opowiedziała wszystko. O walizkach, kapciach, serze, jajecznicach.

Ola słuchała, podnosząc brwi.

– A ona płaci za coś?

– Zapowiada, iż będzie.

– Zapowiada czy płaci?

Lucyna zamilkła.

– Zapowiada.

Wtedy z pokoju wyszła Nina, uśmiechnięta szeroko.

– Olcia! Cudownie! Lucynka, gdzie cukier?

– W szafce.

– Mogę wziąć?

– Bierz.

Nina wsypała cukier do kawy i spróbowała zadowolona.

Ola patrzyła spokojnie, jakby już wiedziała, co powie.

– Ciociu, kiedy sprzedałaś mieszkanie?

Nina zamarła.

– Skąd wiesz?

– Ciocia Halina wspomniała.

Nina spojrzała na Lucynę. Lucyna patrzyła w okno.

– No i co z tego? – powiedziała Nina urażona. – Mam pieniądze, szukam nowego mieszkania. Rynek taki, iż nie warto teraz kupować. Pomieszkam, odłożę, zobaczę.

– Jak długo to „trochę”? – zapytała Ola.

– Może rok. Może dwa.

Lucyna odwróciła się od okna.

– Nina, dostałaś pieniądze za mieszkanie i wprowadziłaś się do mnie, żeby nie wydawać?

– Lucynka, no co ty…

– Dobrze rozumiem?

– Jesteśmy rodziną – rzuciła Nina, jak zawsze.

Ale to już nie działało.

– Ola z rodziną się tu wprowadza. Zaprosiłam ich na sobotę.

Nina spojrzała na Olę. Ola patrzyła w kubek, milcząc znacząco.

– Kiedy ty…

– Zdążyłam – powiedziała Lucyna.

To nie była prawda. Ola miała swoje mieszkanie.

Ale Lucyna patrzyła na siostrę z takim spokojem, jakiego Nina nigdy u niej nie widziała.

Nina wstała. Poprawiła szlafrok.

– Jasne – powiedziała krótko.

Spakowała walizki tego samego dnia.