Lśniąca łapa anioła Ira ostrożnie cofała się krok po kroku, nie spuszczając wzroku z ogromnego psa,…

Zapiski z mojego życia: Kudłaty anioł

Zrobiłam dziś kilka kroków wstecz, cały czas nie spuszczając wzroku z wielkiego psa, który spokojnie siedział na środku chodnika na mojej warszawskiej ulicy.

Dobry piesek, dobry powtarzałam cicho, niemal szeptem, próbując nie wykonywać gwałtownych ruchów.

Wyglądał imponująco potężne ciało, okryte gęstą, miejscami skołtunioną sierścią. Jego ciemne, czujne oczy bacznie śledziły każdy mój krok, a uszy co chwila drgały, wychwytując najdrobniejszy szmer. Poczułam w sobie ściskający strach, aż do kolan przebiegł mi dreszcz, choć bardzo się pilnowałam, by nie dać tego po sobie poznać. Psy zawsze wzbudzały we mnie lęk choćby te malutkie, które ludzie tulą w tramwaju czy na spacerach. Ten strach towarzyszy mi od dawna, jeszcze z dzieciństwa.

Miałam cztery lata, gdy pojechaliśmy do babci na wieś pod Lublinem. Sąsiad hodował psy byłam wtedy niesłychanie ciekawskim dzieckiem, wszystko chciałam dotknąć, zobaczyć, zbadać. Nic więc dziwnego, iż nie mogłam się oprzeć maleńkiemu szczeniakowi, który zawitał na nasz ogródek. Gdy dorośli byli zajęci, podniosłam szczeniaka na ręce i zmierzałam już z nim do domu, gdy nagle na mojej drodze pojawiła się ogromna suka matka szczeniaka. Zatrzymała mnie, szczerząc kły. Nie rzuciła się, tylko warczała głęboko, ale to wystarczyło, by mnie sparaliżować. Ten moment na zawsze wrył mi się w pamięć strach, bezsilność, zimny, lodowaty lęk, który ścisnął mnie od środka.

Minęły lata, ale ten strach nie zniknął. I nagle dziś na mojej drodze znowu ktoś wielki pesz, nie zamierzający zejść mi z drogi. Postanowiłam nie ryzykować lepiej go ominąć. Odeszłam spokojnie w bok, starając się nie przyspieszać, choć co chwilę oglądałam się za siebie. Pies ruszył za mną. Nie zbliżał się zanadto, trzymał bezpieczny dystans, ale też nie zostawał w tyle.

Mądra bestia szepnęłam pod nosem, rzucając nieśmiałe spojrzenie w jego stronę. Trzyma się z tyłu, jakby wyczuwał mój strach. Co on ode mnie chce? Gdzie jest właściciel? myśli plątały mi się w głowie, ale nie było odpowiedzi.

Gdy zobaczyłam swoją klatkę schodową na Żoliborzu, przyspieszyłam kroku. Wbiegłam po schodach, przyłożyłam kartę do domofonu, otworzyłam drzwi. Odwróciłam się jeszcze przez ramię pies ciągle siedział na chodniku, nie ruszył się za mną, tylko patrzył, jak zamykają się drzwi, a ja znikam z jego pola widzenia.

Odłożyłam siatkę na półkę w przedpokoju, zdjęłam buty i na chwilę zatrzymałam się, wsłuchując w ciszę. Tylko daleki szum miasta docierał zza okien. Miałam wielką ochotę upewnić się, iż pies już nie czeka pod domem, więc pognałam do okna. Przez szybę widziałam znajomą, kudłatą sylwetkę. Pies uniósł łeb, wolno zamachał ogonem i ruszył spokojnie przed siebie wreszcie odetchnęłam z ulgą.

Tak zaczęła się nasza codzienność. Każdego wieczoru, gdy wracałam z pracy w agencji reklamowej, pies wyrastał jak spod ziemi i szedł za mną aż do klatki. Na początku utrzymywał spory dystans dziesięć metrów, potem powoli zaczął podchodzić bliżej: pięć, trzy metry, aż pewnego dnia szedł już niemal przy mnie.

Mój lęk nie znikł od razu, ale codzienna obecność psa powoli go oswajała. Dawniej każdy jego ruch wywoływał u mnie skok ciśnienia, dziś raczej tylko uważnie patrzę, czy nie wykazuje oznak agresji ale on po prostu szedł spokojnie u mojej boku.

Z czasem przyjrzałam mu się dokładniej. Leniwy chód, zrelaksowane uszy, a ciemne, bystre oczy tylko z ciekawością śledziły otoczenie. Przez ułamek sekundy poczułam iż obecność tego psa daje mi dziwne poczucie bezpieczeństwa. W końcu postanowiłam nadać mu imię. Zastanawiałam się krótko ta psia obecność wydawała mi się niemal magiczna.

Boruta wymówiłam na głos. To słowiańskie, staropolskie imię wydało mi się idealne. Na moje zawołanie pies zaraz obrócił łeb, jakby wiedział, iż teraz tak się nazywa. Uśmiechnęłam się wtedy serdecznie reagował jak najwierniejszy przyjaciel.

Praca w reklamie wykańcza czasem czułam, iż jestem już zupełnie bez energii, myśli mieszały mi się od kolejnych zleceń, maili, telefonów. Codzienny powrót przestał być po prostu powrotem do domu. Boruta uczynił te chwile wyjątkowymi: jego obecność mnie uspokajała. Nie szczekał, nie narzucał się po prostu był obok.

Czasem zwalniałam krok, pozwalając mu się zbliżyć, innym razem odwracałam się i rzucałam mu krótkie, niepewne spojrzenie. On odpowiadał spokojnym, akceptującym spojrzeniem, jakby chciał powiedzieć: „jestem, możesz mi ufać”. Z każdym takim spojrzeniem czułam, iż dawny, dziecięcy paniczny strach kruszy się i powoli wypełnia go coś łagodniejszego.

Któregoś wrześniowego wieczoru zostałam w agencji dłużej akurat trzeba było gwałtownie poprawić prezentację dla dużego klienta. Gdy zamykałam kończące się zadania, na zegarku była już prawie dwudziesta. gwałtownie ruszyłam w stronę domu. Powietrze pachniało jesienią, parki szumiały, ale mnie bardziej niż piękno otoczenia niepokoiło coś innego Boruty nigdzie nie było.

Zazwyczaj już po skręcie w moją ulicę pojawiał się z którejś strony jego obecność stała się niemal zwyczajem. Bez niego było dziwnie pusto i nieswojo. Ogarnął mnie niepokój może coś mu się stało? Może wreszcie odnalazł się właściciel? A może po prostu znudziło go czekanie na mnie?

Starałam się odpędzić złe myśli, idąc szybciej, wypatrując go wśród cieni drzew. Zapadał zmierzch, lampy uliczne jeszcze się nie świeciły, cienie stawały się coraz mroczniejsze, ogniem stawało się każde drzewo. Nigdy nie lubiłam wtedy chodzić sama każdy dźwięk wydawał się podejrzany.

Już miałam skręcić na swoją uliczkę, gdy z podwórka wyszedł jakiś mężczyzna.

Hej, ślicznotko! odezwał się głosem, który od razu zwiastował kłopoty.

Przełknęłam ślinę i choć nie chciałam po sobie poznać strachu, przyspieszyłam. Słyszałam jego kroki za sobą.

A gdzie to tak pędzisz, co? Uciekasz? był już tuż-tuż.

Nagle poczułam mocny uchwyt na przedramieniu. Próbowałam się wyrwać, ale ściskał mnie jeszcze mocniej.

Gadź ze mną grzecznie. Nie lubię, jak mnie ktoś ignoruje syknął. Odczułam gwałtowny atak paniki, ale starałam się nie dać temu ujścia.

Puść mnie, albo zacznę krzyczeć! mój głos zadźwięczał, choć ledwo się nie załamał.

Ścisnął mnie mocniej.

Spróbuj w odpowiedzi zobaczyłam błysk metalu. Nóż. Świat wokół się zatrzymał tylko ten błyszczący nóż i silny uścisk. Nie wiedziałam, co zrobić uciekać, gdy miał broń? Krzyczeć mogłabym dostać cios. Starałam się myśleć jasno, ale ręce mi drżały, a na ramieniu czułam już silny ból.

I wtedy rozległ się nagle głośny, donośny szczek. Mężczyzna puścił mnie natychmiast i odskoczył. Już po chwili leżał na ziemi, a nad nim stanął Boruta.

Zostaw mnie, psie! krzyknął przeraźliwie, próbując wyrwać rękę, którą Boruta mocno chwycił w zęby.

Nóż upadł. Kopnęłam go w krzaki z całych sił, by już nie mógł po niego sięgnąć.

Puść go, Boruta. Ale nie pozwól mu uciec głos mi drżał, ale próbowałam panować nad sytuacją. Zaraz wezwę policję. Może to nie pierwsza taka sytuacja

Boruta posłusznie wypuścił mężczyznę, ale nie odsunął się ani na krok. Siedział tuż obok, czujnie obserwując każdy ruch bandyty. Gdy ten próbował wstać, Boruta warczał, szczerząc kły.

Po kilku minutach przyjechała policja. Zwinęli napastnika, założyli mu kajdanki i zabrali. Dopiero wtedy Boruta podszedł do mnie. Siedziałam na chodniku z kolanami przyciśniętymi do piersi, nie mogąc się ruszyć. On położył potężny łeb na moich kolanach i westchnął. W tym geście było tyle czułości, iż łzy same popłynęły mi po policzkach. Pogłaskałam go drżącymi dłońmi.

Dziękuję, Boruta Dziękuję, iż byłeś

Od tego wieczora wszystko się zmieniło. Nie wyobrażałam już sobie życia bez Boruty. Zabierałam go do mieszkania, do mojego dwuipółpokojowego lokum na Żoliborzu. Czekał pod drzwiami, obserwował każdy mój krok, zawsze był obok. Stał się nie tylko domownikiem, ale i moim najlepszym przyjacielem i ochroniarzem.

Choć wciąż czasem drżałam przy nagłych hałasach, już nigdy nie czułam się samotna. Miałam przy sobie kogoś, kto udowodnił, jak wiele znaczę w jego psim świecie.

***

Początki Boruty u mnie nie były najłatwiejsze. Do mieszkania wszedł z wahaniem, ostrożnie, z uchem przygładzonym do łba, węszył na każdym kroku. Mieszanka zapachów środki czystości, nowe meble, jedzenie dezorientowały go, więc z rezerwą obchodził każdy kąt. Pozwalałam mu, nie naginałam do swoich zasad, nie zmuszałam, aby od razu kładł się na nowo kupionym legowisku. Po prostu byłam i mówiłam spokojnym głosem.

Z czasem przestał się bać. Polubił zakątek przy drzwiach, potem przeniósł się pod okno w pokoju stamtąd obserwował ulicę, ludzi, samochody i zabawy światła na asfalcie. To go relaksowało.

Dbałam o niego: kupiłam miękkie legowisko, metalową miskę, kilka zabawek piłkę, gryzak, pluszowego zająca. Na początku był wobec nich nieufny, ale powoli zaczął się bawić, ostrożnie brał je w zęby, potem już coraz śmielej turlał piłkę.

Gdy wracałam z pracy, wypatrywał mnie, nasłuchiwał moich kroków na klatce schodowej, potem radośnie merdał ogonem i przytulał się do mnie.

Wieczorami chodziłyśmy do parku na spacer. Boruta szedł dostojnie obok, wąchał krzaki, obserwował ptaki. Spacery stały się moim ulubionym rytuałem. Przestałam już bać się psów, a obecność Boruty dawała mi takie poczucie siły i spokoju, jakiego nigdy do tej pory nie czułam.

Był moim cieniem i wsparciem. Po trudnym dniu siadałam na kanapie, a on układał się przy mnie, kładąc łeb na kolanach. Czułam, iż łączy nas coś głębokiego i nierozerwalnego.

Pewnego ranka zauważyłam, iż Boruta nie czuje się najlepiej. Zamiast podbiegnięcia do drzwi, minął mnie ospale i wrócił na swoje miejsce. Od razu się zaniepokoiłam i zadzwoniłam do weterynarza. Lekarz zjawił się szybko.

To lekka infekcja, pewnie po ulicznym jadle powiedział. Potrzebna kuracja i specjalna karma, za tydzień będzie jak nowy.

Posłusznie stosowałam się do zaleceń: gotowałam lekkostrawne jedzenie, chowałam leki w plasterki sera, pilnowałam, by miał świeżą wodę. Boruta po zjedzeniu posiłku lizał mi rękę i patrzył, jakby mówił: „będzie dobrze”.

Z każdym dniem wracał do formy. Po tygodniu znów szalał po mieszkaniu i radośnie mnie witał. Ulżyło mi, gdy widziałam, jak odzyskuje energię to był mój wierny Boruta.

Nasze życie nabrało swojego rytmu. Nauczyłam się, co mu służy, zaczęłam gotować proste posiłki, a w rozkładzie dnia znalazły się spacery, zabawy i wspólne leniwe wieczory. Zapisaliśmy się też na szkolenie: Boruta okazał się wyjątkowo pojętny, a trener ciągle chwalił nas za zgranie. Duma rosła we mnie, gdy po powrocie ćwiczyliśmy komendy siad, waruj, do mnie.

W weekendy chodziłyśmy do parku, by mógł pobiegać i powęszyć za nowościami. Siedziałam na ławce, patrząc, jak gania za piłką albo poznaje inne psy. Czułam, iż jestem na swoim miejscu, a dom mam nie tylko w pokoju, ale i w sercu.

Aż pewnego wieczoru, po ciężkim dniu, gdy już myślałam jedynie o herbacie, zobaczyłam pod blokiem nieznajomego mężczyznę. Stał przy ścianie i przypatrywał mi się uważnie.

Dobry wieczór powiedział z lekkim uśmiechem. Pani pewnie Kinga?

Zatrzymałam się ostrożnie.

Tak. A pan?

Marek. Ja jestem właścicielem psa.

Zamarłam. Przez chwilę analizowałam w głowie jego słowa.

Ale dlaczego mieszkał na ulicy?

Marek spuścił wzrok.

To skomplikowane westchnął. Pracowałem w Norwegii, zostawiłem psa u znajomego. Okazało się, iż nie radzi sobie z takim energicznym zwierzakiem, wypuścił go po prostu na ulicę. Kiedy wróciłem, szukałem go bez skutku, rozwieszałem ogłoszenia, pytałem sąsiadów. A potem zobaczyłem go z panią, dosłownie przed chwilą. Spokojny, szczęśliwy Chciałem się po prostu przekonać z kim jest i czy mu dobrze.

Spojrzałam na niego i zrozumiałam, iż to nie jest mężczyzna zły czy nieodpowiedzialny, ale życie czasem bywa wyboiste.

Więc chce pan go zabrać?

Marek zawahał się.

Myślałem o tym powiedział szczerze ale widać, iż u pani jest szczęśliwy. To będzie najlepsze rozwiązanie. Nazwała go pani Boruta? Ładne imię. Proszę się nim opiekować.

Skinęłam głową, czując ulgę i wzruszenie. Patrzyłam za odchodzącym Markiem, a potem weszłam do klatki. Za drzwiami już słychać było radosne szczekanie mój Boruta czekał na mnie. I wiedziałam, iż jestem w domu.