Losy na szpitalnym łóżku – „Proszę, zajmij się nim, bo ja choćby z łyżki boję się go karmić!” – kobieta rzuciła reklamówkę na łóżko, gdzie leżał jej chory mąż. – Niech się pani tak nie martwi! Mąż wyzdrowieje, trzeba mu tylko troskliwej opieki. Pomogę panu Dymitrowi stanąć na nogi – jako pielęgniarka musiałam nie po raz pierwszy uspokajać żonę pacjenta z gruźlicą. Dymitra przywieźli w ciężkim stanie, ale rokowania były dobre. Pacjent chciał żyć, a to połowa sukcesu. Szkoda, iż jego żona, Alina, nie wierzyła w medycynę. Wydawało mi się, iż już z góry skreśliła męża. Zdradzę, iż ich syn, Kuba, wiele lat później także zachoruje na gruźlicę w otwartej formie. Alina od razu postawi na nim krzyżyk. Ale Kuba wyzdrowieje. Dymitr, choć miał ciężką diagnozę, cały czas żartował i starał się jak najszybciej opuścić oddział gruźliczy. W tej wsi, gdzie mieszkał z rodziną, nie było odpowiedniej placówki, więc żona nie zaglądała do niego prawie wcale. Żal mi się robiło tego młodego faceta – zaniedbany, porzucony, w starych ubraniach. – Dymek, nie będzie ci przykro, jeżeli przyniosę ci trochę rzeczy? choćby kapci nie masz, przecież w butach chodzisz. Przyjmiesz ode mnie paczkę? – próbowałam rozładować atmosferę żartem. – Od pani, pani Wioleto, to choćby truciznę jak lek przyjmę. Ale nie trzeba, daj mi tylko wyzdrowieć, a potem… – Dymitr delikatnie ujął moją dłoń. Ostrożnie ją zabrałam i wyszłam z sali. Serce waliło mi jak oszalałe. Zakochałam się? Nie chcę burzyć czyjegoś małżeństwa… Nie wyjdzie z tego nic dobrego… Ale serca nie da się przekonać. Coraz częściej zaglądałam do sali Dymka, długo z nim rozmawiałam, szczególnie na nocnych dyżurach. Przeszliśmy na „ty” niepostrzeżenie. Dymitr ma pięcioletniego syna. – Mój Kuba to wykapana mama. Wiesz, Wiolu, kochałem Alinę bardzo. Życie pod nogi jej kładłem. Ale ona kocha tylko siebie. Nic się z tym nie da zrobić. Jej egoizm zjada wszystko, jak żrący kwas. choćby teraz ty się mną opiekujesz, a nie własna żona – westchnął ciężko. – Ale wiesz, do szpitala daleko, nie zawsze się chce jeździć – próbuję tłumaczyć Alinę. – Daj spokój! Jak się kochało, to i do więzienia by miejsce kupiła. A do kochanka to śmiga przez pół Polski – Dymitr już się denerwował. – Dobranoc, Dymku. Nie robisz nic pochopnie, wszystko się ułoży – powiedziałam i zgasiłam światło. Dymek bardzo cierpiał. Był bezradny w łóżku, a żona w tym czasie dobrze się bawiła gdzie indziej. Może nie śmiertelnie, ale dla mrówki i rosa to powódź. Po tygodniu usłyszałam wrzawę w sali Dymka. – Żebyś mi tu więcej nie wracała, szmato! Wynocha! – wrzeszczał na wystraszoną Alinę. Wybiegła jak z procy. – Co się stało? – zapytałam zdziwiona. Dymitr odwrócił się do ściany, cały się trząsł pod kołdrą. Musiałam go uspokoić zastrzykiem. Minął miesiąc – Alina nie odwiedziła go ani razu. – Dymek, może zadzwonić do żony? – Dzięki, Wiolu, nie trzeba. Rozwodzimy się. – Przez chorobę? Bzdura, przecież wracasz do zdrowia – byłam zaskoczona. – Pamiętasz, jak ją wygoniłem? Przyjechała tylko po to, żeby powiedzieć mi o swoim kochanku. Chciała go wprowadzić do naszego domu – dach przecieka, a ona twierdzi, iż jej męskie ręce potrzebne. – Straszne! – tylko tyle zdołałam powiedzieć. Niedługo potem Alina przyjechała z jakimś mężczyzną. Dymitr nie widział go, ale ja przez okno wszystko obserwowałam. Alina po godzinie wybiegła z oddziału, poleciała do niego, przytuliła, coś zażartowała i razem odeszli. – Dymku, wychodzisz – oznajmiłam. – Wiolu, chciałem cię zapytać… a zresztą, nieważne… – Dymek, zgadzam się. O to chciałeś zapytać, prawda? Nie mylę się? – odważyłam się. Dymitr wyznał: – Wioleto, nie mam już domu. Mogę zamieszkać u ciebie? Z Aliną wszystko jasne, ona wychodzi za mąż. – Dymek, mam dziecko. jeżeli zaakceptujesz moją córkę, zbudujemy dobrą rodzinę – musiałam być szczera. – Dziecko nie przeszkadza. Już ją kocham – spojrzał mi w oczy i roztopiłam się jak śnieżynka. Od tego czasu minęło już wiele lat i zim. Mamy z Dymkiem dwoje wspólnych dzieci. Udało nam się stworzyć ciepły dom. Kuba, syn Dymitra, często nas odwiedza z rodziną. Moja córka z poprzedniego związku mieszka za granicą. Szczerze mówiąc, żadnego ślubu nie było – po prostu „potknęłam się” w młodości. Tak jak uwierzyłam kiedyś młodemu chłopakowi w obietnice wiecznej miłości. Zaplanował dla nas wspólne szczęście, ale melodia się nie zagrała. Nie wyszło. Nie żałuję. A Alina? Wychodziła jeszcze za mąż, miała syna z przypadkowym mężczyzną. Chłopiec całe życie zmagał się z chorobą psychiczną. Alina nie okazywała mu żadnego ciepła. Wyrósł na samotnika. Gdy Alina zmarła, oddano go do domu pomocy społecznej. A my z Dymkiem jesteśmy już staruszkami, ale kochamy się jeszcze mocniej niż w młodości. Idziemy razem przez życie, ceniąc każdy dzień, każdy uśmiech, każde wspólne tchnienie…