List nie dotarł do adresata Babcia długo siedziała przy oknie, choć za oknem kilka się działo. Na podwórku gwałtownie zapadała ciemność, pod oknem leniwie mrugała latarnia; po śniegu ciągnęły się rzadkie ślady psów i ludzi, w oddali rozległ się szelest łopaty, którą odgarniała śnieg pani dozorczyni, a potem wszystko znowu ucichło. Na parapecie leżały okulary w cienkich oprawkach i stary telefon z popękaną folią na ekranie. Telefon czasem cichutko wibrował, gdy na rodzinnym czacie pojawiały się zdjęcia lub nagrania głosowe, ale dziś milczał. W mieszkaniu panowała cisza. Zegar tykał zbyt głośno, odliczając sekundy. Podniosła się, poszła do kuchni i zapaliła światło. Żarówka pod sufitem rzuciła matowożółty krąg. Na stole stała miska z przestygłymi pierogami, przykrytymi talerzem. Ugotowała je w dzień, tak na wszelki wypadek, gdyby ktoś wpadł. Nikt nie przyszedł. Usiadła przy stole, wzięła pieroga, nadgryzła i od razu odłożyła. Ciasto przez cały dzień zrobiło się gumowate. Można zjeść, ale bez radości. Zaparzyła sobie herbatę w starym emaliowanym czajniku, posłuchała, jak woda leje się do szklanki, i niespodziewanie choćby dla siebie westchnęła na głos. Westchnienie było ciężkie, jakby coś wyrwało się z piersi i usiadło obok na stołku. Czemu narzekam, pomyślała. – Wszyscy żyją, dzięki Bogu. Dach nad głową mam. A jednak… A jednak w głowie pojawiały się urywki ostatnich rozmów. Głos córki, napięty jak struna: – Mamo, ja już nie mogę z nim tak. Znowu… I głos zięcia, trochę kpiący: – Skarży ci się, tak? Powiedz jej, iż w życiu nie zawsze jest po jej myśli. I wnuk, Szymek, rzucający w telefonie krótkie „aha”, kiedy pyta, jak tam u niego w szkole. Te „aha” bolały najbardziej. Kiedyś potrafił godzinami opowiadać o klasie, przyjaciołach. Dorósł, trudno. Ale mimo wszystko. Nie kłócili się przy babci głośno, nie trzaskali drzwiami. Między słowami była jakaś niewidzialna ścianka. Drobne uszczypliwości, przemilczenia, żale, których nikt nie przyznaje. I ona, pomiędzy córką a zięciem, starając się nikogo nie zranić. Często wydawało jej się, iż wszystko przez nią: źle wychowała, źle doradziła, za mało, albo za dużo się odezwała. Łyk herbaty poparzony język przywołał wspomnienie, jak dawniej razem z Szymkiem pisali list do Świętego Mikołaja. Niezgrabnym pismem kreślił: „Przynieś, proszę, klocki i żeby mama z tatą się nie kłócili”. Wtedy jeszcze śmiała się, głaskała po głowie i obiecywała, iż Mikołaj wszystko usłyszy. Teraz zrobiło jej się wstyd na wspomnienie tej rozmowy, choć przecież nic nie obiecywała na wyrost. Mama z tatą kłócili się nadal. Tylko nauczyli się robić to ciszej. Odsunęła szklankę, przetarła stół serwetką, chociaż i tak był czysty. Potem przeszła do pokoju i zapaliła lampkę biurkową. Światło padło na stary stół, przy którym już prawie niczego nie pisała manualnie. Coraz więcej w telefonie: wiadomości, emotikony, głosówki. Ale długopis tkwił w kubku, obok leżał zeszyt w kratkę. Patrzyła chwilę, aż przemknęło jej przez głowę: A gdyby tak… Myśl była niedorzeczna, dziecinna – ale od razu zrobiło się cieplej w środku. Napisać list. Prawdziwy, na papierze. Nie po prezent. Po prostu poprosić. Nie ludzi, których każdy z czymś się liczy, ale Kogoś, kto teoretycznie nie musi niczego. Roześmiała się cicho z samej siebie. Stara kobieta, a pisze list do bajkowego dziadka. A ręka sama sięgnęła po zeszyt. Usiadła, poprawiła okulary, wzięła długopis. Na pierwszej stronie były jakieś stare notatki, przekartkowała na czystą. Zawahała się chwilę, potem napisała: „Drogi Święty Mikołaju”. Ręka zadrżała. Było jej głupio, jakby ktoś patrzył zza pleców. Obejrzała się na pusty pokój, na łóżko starannie pościelone, na szafę z zamkniętymi drzwiami. Nikogo. – No i trudno – mruknęła do siebie i pisała dalej: „Wiem, iż jesteś dla dzieci, a ja jestem już starsza. Ale nie poproszę o kurtkę, telewizor czy inne rzeczy. Mam wszystko, co mi przysługuje. Chciałabym tylko jedno: proszę cię, żeby w mojej rodzinie był spokój. Żeby córka z zięciem się nie kłócili, żeby wnuk nie milczał przy mnie jak obcy. Żebyśmy mogli razem usiąść przy stole i nie bać się, iż ktoś coś powie nie tak. Wiem, iż ludzie są sobie winni, iż ty niczemu nie jesteś winien. Ale może możesz choć trochę pomóc. Pewnie nie powinnam cię o to prosić, a jednak proszę. jeżeli potrafisz, spraw, żebyśmy siebie słyszeli. Z poważaniem, babcia Zofia”. Przeczytała raz jeszcze. Słowa wydawały się naiwne, koślawe jak dziecięce rysunki. Ale nie wykreśliła żadnego. Było jakby lżej, jakby coś powiedziała w pustkę – i ta pustka odpowiedziała ciszą. Papier szeleścił w palcach. Ostrożnie złożyła kartkę na pół, jeszcze raz. Posiedziała chwilę z listem w dłoniach, nie wiedząc, co dalej. Gdzie go dać? Przez okno wyrzucić? Do skrzynki? Głupio. Poszła do przedpokoju po torebkę. Przypomniała sobie, iż jutro i tak ma wyjść do sklepu i na pocztę, zapłacić rachunki. – No to wrzucę tam, gdzie teraz są skrzynki na listy do Mikołaja – postanowiła. Teraz wszędzie takie stoją. Od razu zrobiło się łatwiej. Skoro nie tylko ona pisze… Schowała list do kieszonki torebki, obok dowodu i rachunków, i zgasiła światło. W mieszkaniu tykał zegar. Położyła się, długo nie mogła zasnąć, słuchając ciszy. Wreszcie się udało. Rano wyszła wcześniej, by zdążyć przed południem. Na dworze było ślisko, śnieg skrzypiał pod butami. Przy wejściu spotkała sąsiadkę z pieskiem, skinęły sobie głową, wymieniły kilka zdań, i Zofia poszła dalej, ściskając w ręce pasek torebki. Na poczcie było tłoczno. Ustawiła się w kolejce, wyjęła rachunki i złożony list. Skrzynki na listy do Mikołaja nie było. Tylko zwykłe, te na ścianie, i lada z kartkami i znaczkami. Zgłupiała. – No i wymyśliłaś, Zosiu. – Można by wrzucić do kosza, ale ręka nie chciała. Wsunęła z powrotem do kieszonki, opłaciła rachunki i wyszła. Przy poczcie był kiosk z zabawkami i ozdobami. Wisiała nad nim kartonowa skrzynka z naklejką: „Listy do Świętego Mikołaja”. Ale skrzynka była już pusta i sprzedawczyni właśnie odklejała ją taśmą. – Już po terminie, – powiedziała na widok spojrzenia Zofii. – Wczoraj był ostatni dzień. Teraz już za późno, nie zdążą. Zofia kiwnęła głową – nigdzie jej się adekwatnie nie spieszyło. Podziękowała, choć nie było za co, i poszła do domu. List pozostał w torebce, mała ciepła kulka, której nieprzyjemnie pamiętać, ale szkoda wyrzucić. W mieszkaniu zdjęła buty w korytarzu, odwiesiła płaszcz, postawiła torebkę na stołku, żeby później rozpakować zakupy. Telefon w kieszeni płaszcza cicho zapikał. Wyjęła – wiadomość od córki. „Mamo, hej. Przyjedziemy do ciebie w weekend, okej? Szymek coś do szkoły pytał, mówił, iż masz stare książki.” Poczuła, jak w środku coś jej ścisnęło, a zaraz popuściło. A więc przyjadą. A więc nie jest tak źle. Odpisała: „Oczywiście, zapraszam. Czekam na Was.” Potem przełożyła zakupy, nastawiła rosół. List został w kieszeni torebki, zapomnianej na stołku. W sobotę późnym popołudniem na korytarzu rozległy się kroki, trzasnęły drzwi wejściowe. Zofia spojrzała przez wizjer: znajome sylwetki. Córka z torbą, zięć z pudłem, Szymek z plecakiem przewieszonym przez ramię. Podrósł już prawie do framugi, chudy, w ciemnej kurtce, spod czapki wystawały mu włosy. – Cześć, babciu, – powiedział, wchodząc pierwszy, niezręcznie całując ją w policzek. – Wchodźcie, wchodźcie, – zawołała, ustępując miejsca. – Rozbierajcie się, kapcie są przygotowane. W przedpokoju zrobiło się ciasno i gwarno. Pachniało ulicą, śniegiem i czymś słodkim z torby trzymanej przez córkę. Zięć narzekał, iż w klatce znowu nieposprzątane, Szymek zdejmując buty zahaczał plecakiem o wieszak. – Mamo, tylko na chwilę, – rzuciła córka, stawiając torbę obok. – Jutro do jego rodziców, przecież wiesz. – Wiem, wiem, – pokiwała Zofia głową. – Chodźcie do kuchni, rosół gotowy. Usiedli przy stole, jakby niepewnie. Zięć bliżej okna, córka obok niego, Szymek naprzeciw Zofii. Zupę nalewali w milczeniu, tylko łyżki brzęczały o talerze. Potem powoli zaczęli rozmawiać o pracy, korkach, cenach. Wszystko spokojnie, ale pod spodem czuć było napięcie, jak prąd pod gładką wodą. – Szymek, miałeś coś ze szkoły, – przypomniała córka, gdy talerze opustoszały. – A, tak, – Szymek jakby się ocknął. – Babciu, masz jakieś książki o wojnie? Nauczyciel mówił, żeby coś jeszcze poczytać. – Mam, pewnie, – ucieszyła się. – Cała seria na półce. Chodź, pokażę. Przeszli razem do pokoju. Zofia zapaliła lampkę, sięgnęła na górną półkę, gdzie stały stare tomy. – O, tu masz o partyzantach, tu wspomnienia, tu o Powstaniu Warszawskim… Co byś chciał konkretnie? – Nie wiem, – wzruszył ramionami. – Coś, żeby nie było nudno. Stał obok, lekko schylony – nagle zobaczyła w nim tego małego chłopca, który siadał na kolanach i pytał o wszystko. Teraz milczał, ale w oczach tliło się zainteresowanie. – Weź tę, – podała mu książkę z wyblakłą okładką. – Bardzo żywo napisana. Sama czytałam jeszcze jako dziewczyna. Otworzył, obejrzał. – Dzięki, babciu. Jeszcze chwilę rozmawiali o szkole, o nauczycielu historii, który według Szymka „spoko, ale czasem przesadza”. Zofia kiwnęła głową, dopytywała. Czuła się szczęśliwa, iż znów coś opowiada. Potem zajrzała córka: – Szymek, za pół godziny wychodzimy, zbieraj się już powoli. – Jasne, – schował książkę do plecaka i poszedł do korytarza. Kiedy wychodzili, w przedpokoju znów zrobiło się tłoczno. Torby, kurtki, szaliki, „zadzwoń”, „nie zapomnij”, „wyślę ci potem”. Zofia odprowadziła ich do drzwi, postała, aż windą zjechali na dół i wróciła do mieszkania. Zaraz zapadła cisza. Poszła do kuchni, zaczęła sprzątać. Torebka stała przy ścianie, przez cały czas z listem. Ręką sięgnęła do kieszonki, wyczuła złożony arkusz. Przez moment chciała wyciągnąć i podrzeć, ale tylko głębiej schowała i zamknęła zamek. Nie wiedziała, iż w przedpokoju, gdy szła po książki, Szymek zdejmując plecak przypadkowo kopnął torebkę. Ta lekko się rozchyliła i biała kartka wychynęła z kieszonki. Poprawiając zamek, zobaczył napis „Drogi Święty Mikołaju” i zamarł. Nie wyciągnął wtedy listu. Byli dorośli, panował pośpiech. Ale ta kartka zapadła mu mocno w pamięć. Wieczorem, już w domu, gdy wyjmował książkę z plecaka, przypomniał sobie. Myśl, iż babcia, dorosła kobieta, pisze listy do Świętego Mikołaja, wydała się śmieszna, potem dziwna, a ostatecznie jakaś smutna. Po kilku dniach, wracając ze szkoły, napisał babci: „Babciu, wpadnę do Ciebie, dobra? Potrzebuję jeszcze coś do historii”. Odpisała od razu: „Pewnie, przyjdź”. Przyszedł po lekcjach, z plecakiem, w słuchawkach. Na klatce pachniało gotowaną kapustą i detergentami. Drzwi otworzyły się niemal natychmiast, jakby czekała przy domofonie. – Wchodź, Szymku, rozbieraj się. Naleśniki usmażyłam – powiedziała, cofając się do kuchni. Zdjął kurtkę, postawił plecak na tym samym stołku z torebką. Torebka znowu była lekko otwarta, z kieszonki znów wystawał biały róg. Poczuł ucisk w środku. Gdy babcia krzątała się przy naleśnikach, przykucnął niby dla poprawienia sznurówki i wyciągnął kartkę. Sercem waliło jak młotem. Wiedział, iż nie powinien, ale nie mógł się powstrzymać. Wsunął list do kieszeni bluzy i poszedł do kuchni. – O, naleśniki – powiedział specjalnie zwyczajnie. – Fajnie. Jedli, rozmawiali o szkole, pogodzie, o zbliżających się feriach. Babcia co chwilę pytała, czy nie jest mu zimno, czy nie przetarł butów. Odpierał, żartował. Potem przejrzeli książkę, którą wziął ostatnio. Wyszedł nie wcześniej niż zwykle, żeby nie wzbudzić podejrzeń. Dopiero w domu, w swoim pokoju, wyciągnął list. Usiadł na łóżku, położył na kolanach. Kartka lekko pogięta, rogi podgięte. Charakter pisma staranny, z zawijasami. Przeczytał. Najpierw było mu głupio, jakby podsłuchiwał czyjś sekret. Jeszcze gorzej, gdy dotarł do zdania „żeby wnuk nie milczał przy mnie jak obcy”. Zatrzymał się, czytał raz jeszcze. W gardle utknął mu ciężki kawałek. Przypomniał sobie, jak ostatnio jednym słowem odprawiał babcię, nie dlatego, iż nie lubił, tylko… Nie miał siły, nastroju, czasu. Zawsze coś. A ona odbierała to… Dobrnął do końca. O rodzinie, wspólnym stole, żeby się słyszeć. I nagle poczuł do babci taką czułość i żal, iż chciałby ją przytulić i zapewnić, iż będzie dobrze. Ale zaraz zrobiło mu się wstyd za własny patos. Położył się na plecach, gapiąc w sufit. List leżał obok, biała plama na ciemnej narzucie. I co teraz? – myślał. – Powiedzieć mamie? Tacie? Zaraz zaczną: co za głupoty, po co to pisała. Albo się obrażą. Albo jeszcze większa kłótnia będzie. Oddać babci list, udawać, iż przypadkiem znalazł? Zrozumie, iż czytał. Będzie jej wstyd. I jemu też. Przewrócił się na bok, twarz schował w poduszkę. Po głowie krążyły urywki: „żeby wnuk nie milczał przy mnie jak obcy”, „żebyśmy mogli usiąść razem przy stole”. To była prośba nie do bajkowego dziadka, tylko… do niego samego. Podczas kolacji kilka razy zaczynał: „Mamo, a babcia…”, ale zawsze coś przeszkadzało. Ojciec pytał o oceny, matka zagadywała o pracy. W końcu po prostu umilkł i dokończył makaron, nie podnosząc wzroku. W nocy długo nie spał. List został w szufladzie, starannie złożony. I myśl, iż tam jest, nie dawała mu spokoju. Następnego dnia na przerwie w szkole opowiedział koledze, iż znalazł list babci do Świętego Mikołaja. Ten się roześmiał: – Hahaha! U mnie dziadek tylko w emeryturę wierzy. – Mnie nie jest do śmiechu – zdziwił się, jak ostro mu to wyszło. Kolega wzruszył ramionami, zmienił temat. Szymek poczuł, jakby sam musiał poradzić sobie z tym ciężarem. Wieczorem wybrał numer babci, ale rozłączył po pierwszym sygnale. Otworzył rodzinny czat; ostatnie wiadomości to zdjęcie sałatki, żart o korkach, zaproszenie na firmową Wigilię. Nic głębokiego, nic o listach. Napisał: „Mamo, a może by u babci zrobić Wigilię?”. Zaraz usunął, nie wysyłając. Przypomniał sobie odpowiedź: „Zwaryjowałeś? Przecież już mówiliśmy z ojcem!” I kłótnię. I ciężar. Usiadł, rozłożył list, czytał raz jeszcze. Wzrok znów zawisł na słowach o wspólnym stole. I przyszła mu do głowy myśl straszna i śmieszna zarazem. Nie Wigilia. Po prostu kolacja. Bez okazji. Albo… prawie bez okazji. Wszedł do mamy, kiedy pracowała przy laptopie. – Mamo, – zaczął w drzwiach. – Może… pójdziemy do babci wszyscy razem? Na kolację, taką normalną. Mogę pomóc coś ugotować. Podniosła wzrok, zmrużyła oczy. – Przecież chodzimy. – Tak, ale nie tak. Nie na godzinę, tylko żeby naprawdę posiedzieć. Pogadać. Ja mogę sałatkę. Mama uśmiechnęła się lekko. – Ty? Gotować? Niezłe. Ale nie mamy czasu. Ojciec z pracy wraca padnięty, ja mam raport… – To w weekend. W sobotę, mamy przecież wolne. Wzdychnęła, oparła się o oparcie. – Nie wiem, Szymek. Ojciec znowu będzie marudził, iż chce odpocząć. I w ogóle… – Mamo, – przerwał, czując, jak mu coś rośnie w środku. – Babci jest tam samotnie. Sama mówiłaś. Chociaż raz. Naprawdę. Sam się zdziwił własnej stanowczości. Matka spojrzała na niego już łagodniej, jakby zobaczyła innego człowieka. – Dobra, – powiedziała w końcu. – Pogadam z nim. Ale niczego nie obiecuję. Skinął i wyszedł, czerwony aż po uszy. To był jego pierwszy, niezdarny krok. Nie bohaterstwo – krok. Wieczorem usłyszał przez drzwi, jak rodzice rozmawiają w kuchni. – On sam proponuje, – mówiła matka. – Wyobrażasz sobie? – Co tam będziemy robić, znowu o zdrowiu rozmawiać… – Ale jej tam samotnie. I Szymkowi, widocznie, nie jest obojętna. Cisza, ciężkie westchnienie. – Dobra. W sobotę pojedziemy. Szymek czuł się, jakby wygrał małą bitwę. Ale przed nim była jeszcze jedna – babcia. Następnego dnia sam zadzwonił. – Babciu, hej. Przyjdziemy do ciebie w sobotę – wszyscy. Może przyjadę wcześniej, pomogę w kuchni? Na chwilę zapadła cisza. – Oczywiście, przyjedź – odpowiedziała. – Co gotujemy? – Co chcesz. Mogę sałatkę. Albo kartofle. – Sałatki jeszcze nie kroiłeś – zaśmiała się. – Nauczymy. W sobotę przyjechał szybciej, z dwiema torbami zakupów (kupionymi razem z mamą). – Wow, – babcia na widok toreb. – Kogo my tu karmimy? – Spoko, najwyżej zostanie. Razem obierali ziemniaki, siekali warzywa. Babcia poprawiała ułożenie palców przy nożu: – Uważaj, bo się potniesz. – Spoko, – mruczał, ale słuchał. Kuchnia pachniała cebulą i skwierczącym mięsem. W tle cicho grało radio. Na dworze szarzało, przechodnie się spieszyli. – Babciu, – odezwał się nagle, nie przerywając krojenia ogórków. – Wierzysz w Świętego Mikołaja? Babcia aż podskoczyła, aż jej łyżka wypadła na patelnię. W kuchni zrobiło się przez chwilę cicho, choćby radio ucichło. – Czemu pytasz? – ostrożnie zapytała, nie patrząc na niego. Wzruszył ramionami, udając znużenie. – Tak sobie. W szkole gadaliśmy. Babcia zamieszała mięso, wyłączyła gaz i odwróciła się. W oczach miała cień czujności. – W dzieciństwie wierzyłam. Potem… Może jest, tylko nie taki jak w bajkach. A czemu pytasz? – Tak po prostu. Dziwne, ale fajnie by było, jakby był. Znów chwilę milczeli. Ona wróciła do kuchenki, on do deski. Cały się trząsł. Nie odważył się wyznać, iż znalazł list. Ale rozmowa coś przełamała, oboje jakby wiedzieli, o co chodzi, choć nie wypowiedzieli tego wprost. Wieczorem przyszli rodzice. Ojciec trochę zmęczony, ale nie tak ponury. Mama przyniosła ciasto, upieczone rano. – No nieźle, – ojciec na widok stołu. – Tu by wojsko wykarmić. – To dzięki twojemu synowi – uśmiechnęła się babcia. – Pomagał dużo. – Naprawdę? – spojrzał na Szymka. – To nieźle. – Nic mi nie będzie, – wymamrotał chłopiec. Zasiedli. Najpierw sztywno, jakby bali się słów. Dopiero jedzenie, jak to często bywa, rozwiązało języki. Wspominali różne śmieszne historie z dzieciństwa córki, jak się kiedyś zgubiła w spożywczaku. Ojciec gadał o pracy, anegdoty. Babcia śmiała się cicho, dłonią zakrywając usta. Szymek patrzył na nich i myślał o liście. Między słowami, śmiechem i ciszą toczyła się druga rozmowa. Ta właśnie, o której babcia napisała. O tym, by się słyszeć. W pewnym momencie matka, nalewając herbatę, powiedziała: – Mamo, przepraszam, iż tak rzadko do Ciebie wpadamy. Wiesz, ciągle gonitwa… Zofia spuszczała wzrok, głaskała kciukiem spodek. – Rozumiem, – odparła cicho. – Każdy ma swoje sprawy. Nie mam pretensji. Szymkowi ścisnęło się serce. Wiedział, iż jednak trochę ma, choć udaje. Ale nie czuł w tych słowach wyrzutu, raczej próbę, by nikogo nie przygnieść. – Ale wiesz, można jednak czasem wpaść. Nie tylko na święta, – odważył się Szymek. – Tak jak dzisiaj. Fajnie było. Ojciec spojrzał na niego bez zwykłej ironii: – Fajnie, – przyznał. – choćby bardzo. Mama kiwnęła. – Spróbujemy, – powiedziała, a w jej głosie brzmiała gotowość, żeby dać szansę. Potem rozmowa zeszła na szkołę, wybory, czy są potrzebni korepetytorzy. Babcia przysłuchiwała się, czasem wtrącając swoje trzy grosze. Nie do końca rozumiała nowe słowa o kursach online, ale próbowała nadążać. Gdy zbierali się do wyjścia, w przedpokoju znów zapanował tłok. Kurtki, rękawiczki, „mamo, odłóż na górę garnek”, „zaraz, tylko zabiorę torbę”. – Mamo, następnym razem też tak usiądźmy u Ciebie, dobra? Powiem wcześniej. – Dobrze, – pokiwała głową Zofia. – Z przyjemnością. Szymek został w progu pokoju. Podszedł do stołu, gdzie leżało jeszcze otwarte jej notatniki, długopis. Listu już nie było – ukrył go w kieszeni, starannie złożony. Już podjął decyzję, żeby nie oddawać go z powrotem. Za dużo w nim dla babci, żeby tak znowu wracać do jej torebki. – Babciu, – powiedział cicho, kiedy rodzice już byli w przedpokoju. – jeżeli chcesz, żebyśmy coś robili inaczej… to powiedz. Nie trzeba listów. Możesz po prostu nam. Spojrzała na niego długo, uważnie. W oczach miała wzruszenie, potem pogodę. – Dobrze, – odpowiedziała. – Jakby co, powiem. Skinął i wyszedł. Drzwi się zamknęły, winda ruszyła w dół. Zofia została w ciszy. Poszła do kuchni, przysiadła na stołku. Na stole talerze, kubki, okruchy po cieście. W powietrzu jeszcze zapach rosołu i herbaty. Przesunęła dłonią po obrusu, zbierając okruchy na kupkę. W środku czuła dziwne ciepło. Nie euforię ani szczęście, ale coś, jakby wpuścić świeże powietrze przez okno. Kłótnie i tajemnice nie odeszły. Wiedziała, iż córka z zięciem wciąż się będą spierać, Szymek zamykać w sobie. Ale dzisiaj przy tym stole jakby przesunęli się trochę bliżej siebie. Przypomniała sobie o liście. Nie wiedziała, czy został w torebce, czy przepadł, czy ktoś go znalazł. Zorientowała się, iż to już nieważne. Podeszła do okna. Na podwórku pod latarnią dzieci lepiły coś ze śniegu. Jeden chłopiec w czerwonej czapce głośno się śmiał, jego głos niósł się pod oknami czysto i wyraźnie. Zofia oparła czoło o chłodną szybę i uśmiechnęła się. Nie szeroko, ledwie dostrzegalnie – jakby odpowiadała komuś daleko, ale dokładnie rozumiała, o czym mowa. A w kieszeni kurtki Szymka, w ich mieszkanu, leżał złożony list. Od czasu do czasu wyciągał go, czytał po kilka linijek i znów chował. Już nie jako prośbę do bajkowego dziadka, tylko przypomnienie, czego naprawdę potrzebuje ten, kto gotuje rosół i czeka na telefon. Nie opowiedział nikomu o tym liście. Ale gdy następnym razem mama powiedziała, iż nie chce jechać do babci, spokojnie odpowiedział: – To ja sam pojadę. I pojechał. Nie w święto, nie przy szczególnej okazji. Po prostu. To nie było żadne cud. Tylko kolejny malutki krok do tego spokoju, o którym ktoś kiedyś napisał na kratkowanej kartce. Babcia, otwierając mu drzwi, zdziwiła się, ale nie pytała. Po prostu powiedziała: – Wchodź, Szymku. Już nastawiłam czajnik. I to wystarczyło, żeby w mieszkaniu zrobiło się od razu cieplej.