Lenka śpiewała z radości, bo jak tu się nie cieszyć! W końcu miała swoje własne mieszkanie nikt już nie gasił jej światła o jedenastej, nie stał nad głową i nie zakręcał gazu, gdy woda pod przykrywką bulgotała na kuchence. Żadnej gospodyni, która zabraniałaby używać suszarki do włosów, bo Jeszcze cię wciągnie! ani wanny, tylko szybki prysznic raz dziennie rano albo wieczorem, a i tak pani Halina stała przy drzwiach łazienki, co chwilę waliła w drzwi i wołała, żeby wodę puściła ciszej.
Przez rok mieszkała pod twardą ręką pani Haliny, która wyobrażała sobie, iż jest opiekunką i mentorką Lenki. Gdy tylko skończyła osiemnaście lat, prosiła rodziców, by pozwolili jej przenieść się do akademika. Tam też nie było lekko pluskwy, karaluchy, to jeszcze nic, ktoś choćby ukradł Lenie patelnię z piekącymi się właśnie ziemniakami, gdy tylko spuściła z nich oczy. Współlokatorki sprowadzały chłopaków, to już była jazda bez trzymanki.
Wytrzymała tam rok, aż tata przyjechał w odwiedziny i zobaczył cały ten chaos w akademiku. Oczywiście, od razu zabrał ją z powrotem kolejnych pięć lat Lensek spędziła wynajmując pokój u babci Zosi. Babcia była dobra, choć miała swoje dziwactwa.
Po studiach Lenka poszła do pracy, dalej mieszkała u babci Zosi, oszczędzała na wkład własny, bo marzyła o kupnie choćby maleńkiego mieszkanka ważne, żeby było własne. Gdy inne dziewczyny biegały na randki i wydawały pieniądze na ubrania i torebki, Lenka pracowała i odkładała każdy grosz. choćby babcia Zosia powtarzała jej, żeby się trochę wyluzowała, odpoczęła, ale ona z uporem szła do celu.
Pewnego dnia odwiedzili ją rodzice, a tata, przejęty, powiedział, iż postanowili jej pomóc razem z mamą i babcią Kazią. Babcia Kazia, daleka krewna taty, nigdy nie założyła rodziny, całe życie uczyła w szkole, pracowała do osiemdziesiątki pięciu, a charakter miała trudny, pokłóciła się już z całą rodziną. Tylko do taty Lenki jeszcze czasem słuchała, mamę Lenki zresztą bardzo lubiła, bo też była nauczycielką.
Babcia Kazia poprosiła kiedyś tatę Lenki, żeby pomógł jej znaleźć miejsce w domu spokojnej starości. Tata nic nie powiedział od razu, razem z mamą obejrzeli ośrodek, o którym mówiła babcia, ale bez słowa przygotowali jej pokój w swoim domu. Córka i tak mieszka w innym mieście. Babcia Kazia, mimo sędziwego wieku, miała zupełnie sprawny umysł, więc od razu powiedziała, żeby się nie zadręczali, bo przecież wie, jaki ma trudny charakter i jak łatwo może popsuć dobre wrażenie, jakie wypracowała w rodzinie przez lata.
Rodzice nie chcieli nic słyszeć to im było lżej, iż mają ją blisko: mają kota i papugę Bąka, a gdy wyjeżdżają, muszą gdzieś je oddawać. Teraz babcia Kazia zostawała na straży, a oni mogą spokojnie podróżować. Poza tym, nie muszą wydawać na zakupy i paliwo, wszyscy jedzą razem, a kiedy tata wyskoczy na ryby, mama nie będzie się nudzić.
Babcia Kazia się wahała, ale zgodziła się i była szczęśliwa, iż nie jest sama na tym świecie. Żyła jeszcze kilka lat z bliskimi, wdychała miłość, a potem odeszła spokojnie, zostawiając wszystko w spadku dla taty Lenki. Lence osobiście przekazała naszyjnik, który dostała po własnej matce cenny, zawsze schowany, choćby w biedzie nie sprzedany.
Lenka z wdzięcznością i miłością przyjęła naszyjnik, często do niego wracała myślami, wspominając ciepłą babcię. Tata zaproponował, żeby sprzedać babcine mieszkanie i kupić Lenie nowe tam, gdzie już się zadomowiła. W ten sposób Lenka stała się właścicielką dwupokojowego mieszkanka. Poprzednia właścicielka, pani Janina, mówiła, iż zostawia w nim dobrą energię, Lenka rzuciła się w wir remontu, a rodzice często pomagali jej z malowaniem, przestawianiem i wymyślaniem nowych rozwiązań.
Lenka co chwila miała nowy pomysł, a tata cierpliwie wszystko wprowadzał w życie. I kiedy już mieszkanie zamieniło się w jej wymarzone miejsce, mama postanowiła wyremontować także własny dom, a Lenka obiecała zaprojektować wnętrza.
Tak Lenka zadomowiła się w swoim mieszkaniu do obcego miasta się przyzwyczaiła, pokochała je. W pracy zaprzyjaźniła się z Małgosią, często się odwiedzały. Pewnego razu Lenka opowiadała, jak jeszcze jako dziewczynka, razem z sąsiadką, Beatką, wdrapywały się na dach ich siedmiopiętrowca i tam się opalały.
Ale czad! zawołała Małgosia. A może my też
Popatrzyły na siebie i zaczęły się śmiać.
Oby nas nie zamknęli na dachu, bo raz z Beatką faktycznie tam utknęłyśmy. Mieliśmy takiego dozorcy, pana Mietka, trochę przygłuchy. Wpadł na pomysł, żeby zamknąć wejście na dach krzyczałyśmy i wołałyśmy, a on i tak nie słyszał, założył kłódkę. Na szczęście tata wrócił z pracy wcześniej i nas otworzył. Ale się wtedy przestraszyłyśmy!
Dużo ci się dostało? zatroskała się Małgosia.
Nieeee odpowiedziała rozluźniona Lenka tata mnie rozpieszczał jako dziecko, mama była ostrzejsza, to on zawsze mnie chronił przed nią i o różnych wybrykach choćby nie wiedziała.
Ale ci dobrze! Ja to zawsze byłam karana jak coś przeskrobałam. Może lepiej pogadać z dozorcą, poprosić o klucz i spokojnie się poopalać?
Spróbujmy.
Pan Władek, dozorca, początkowo się wahał nie wolno, a jak się wyda, mandat mu dadzą, poza tym BHP, nie daj Boże spadną z dachu Ale dziewczyny zapewniły, iż są dorosłe i tylko się opalą. W końcu się zgodził, ale nakazał ostrożność i zero wygłupów.
Spędziły na dachu pół dnia. Jeszcze kilka razy pożyczały klucz od pana Władka. Pewnego razu, gdy już chciały iść do domu, usłyszały skrzypienie drzwi na dach. Zamarły, cichutko podeszły do rogu, a tam starsza, przyzwoicie ubrana pani, z porządnie uczesaną fryzurą, siedziała przy rurze wentylacyjnej i powoli jadła kanapkę.
Kim pani jest? zapytały obie.
Ja? kobieta przełknęła kęs i nieco zawstydzona powiedziała: Nazywam się Zofia Wojtyńska.
Lenka aż szeroko otworzyła oczy.
Czy pani nie była właścicielką tego mieszkania? zapytała z niedowierzaniem.
Tak, to ja! odparła pani Zofia. Pani kupiła ode mnie to lokum, prawda? Zmieszała się. Dziewczyny wybaczcie, po prostu
I nagle pani Zofia się rozkleiła, zaczęła opowiadać swoją historię.
Sama wychowałam mojego Jurka. Mąż uciekł klasyka, inna kobieta, inna miłość. Całe życie podporządkowałam synowi. Uczył się pięknie, potem politechnika, magisterka W pracy doceniany, awans jeden za drugim. Z kobietami miał jednak mniej szczęścia. Pięć lat temu zaczął zostawać dłużej w biurze. Przedstawił mi wtedy Iwonę. Iwona okazała się zaradną, pracowitą dziewczyną myła, prała, gotowała, pięknie dbała o Jurka.
Zofia poczuła, iż może wreszcie trochę odetchnąć, pomyśleć o swoim szczęściu. Jurek już dawno kupił sobie większe mieszkanie, ale przez cały czas mieszkał z matką tak im było wygodniej. Młodzi się wyprowadzili, a pani Zofia zaczęła cieszyć się wolnością.
Idylla jednak długo nie trwała. Iwona urodziła wnuka Piotrusia, zaraz potem młodszą córkę Kamilkę, a rok później Helę. Kiedy Hela się urodziła, młodzi namówili panią Zofię na sprzedaż jej mieszkania, bo i tak z nimi mieszkała. Tak trafiła do własnego, małego piekiełka, jak to nazwała.
Gdy Iwona wracała do pracy, zostawiała dzieci pod opieką babci. Ale nagle pani Zofia się rozchorowała ciśnienie, zawroty głowy. Lekarze nakazali jej leżeć, mieć ciszę i spokój, ale jak tu mieć ciszę przy trójce rozbrykanych dzieciaków? Iwona i tak sama wychowywała dzieci, babcia miała tylko gotować, nakarmić, przebrać, jeżeli się pobrudzą. Opowiadać bajki, wychodzić na spacer i trzymać porządek żadnych wychowawczych rozmów czy upomnień.
Kiedy już wszystko było zrobione, dzieci spały, wtedy dopiero kawałeczek wolności. A Jurek mówił: No co ty, mamo, ruch to zdrowie! Przecież jesteśmy razem, pomagasz nam! I zawsze powtarzał, jak bardzo docenia jej wsparcie.
Na początku lata młodzi wyjechali nad morze, zostawiając Zofię z wnukami. To moi ukochani wnukowie, kocham ich całym sercem, ale byłam taka zmęczona… opowiadała. Wymyśliłam, iż pojadę niby do przyjaciółki na działkę na weekend. A tak naprawdę chodziłam po mieście, do muzeów i oglądałam wystawy.
A gdzie pani spała? spytała Małgosia.
Nigdzie, nie spałam, przecież lato! Siadałam nad Wisłą na ławce.
A dziś, mówiła, przyszła pod były dom, weszła na stare piętro i zobaczyła, iż przejście na dach było otwarte. Przypomniało jej się, jak mały Jurek chował się tu przed nią. Przemknęła mi przez głowę myśl, żeby tu spać
Co za koszmar! oburzyły się dziewczyny. Przekonały panią Zofię, by poszła z nimi do Lenki.
Ojej, jak tu pięknie! Wszystko wyremontowane, odmienione! zachwycała się. Żałuję, iż wtedy posłuchałam Jurka i Iwony ale nie zrozumcie mnie źle.
Wie pani co? Niech pani do mnie przyjdzie mieszkać! zaproponowała Lenka.
Ależ to niemożliwe, nie wypada…
Zmieści się pani! zapewniła Lenka.
Pani Zofio, a gdzie są pieniądze ze sprzedaży? Za taką sumę może pani kupić kawalerkę zamyśliła się Małgosia.
Całość dostały dzieci, Jurek obiecał, iż połowę włoży dla mnie na lokatę odpowiedziała Zofia.
Pomożemy zrobić remont dodała Lenka z zapałem. Zostawcie wszystko Małgosi, ona to załatwi.
I po miesiącu Zofia już mieszkała w nowej kawalerce w swoim dawnym bloku. Co Małgosia powiedziała Jurekowi w pracy, tego nikt się nie dowiedział, ale w końcu się zgodził. Iwona początkowo się obraziła, ale z czasem pogodziła się z decyzją, dzieci poszły do przedszkola i były szczęśliwe.
Lenka i Zofia odwiedzały się, chodziły razem do muzeów i wystaw.
Jak ja się zestarzeję, to tylko w swoim mieszkaniu i żadnych kompromisów! zadeklarowała Małgosia. Nie wyobrażam sobie nocować po ławkach czy dachach…
I ja przyznała Lenka.
Dzień dobry, moje kochane! Dziękuję, iż jesteście blisko. Ściskam was mocno!
