Pierwszego dnia zeszłam na plażę w nowym kostiumie, kupionym specjalnie na ten wyjazd. Turkusowym, z wysokim stanem. Stałam przy samej wodzie, fala podchodziła mi pod stopy, wiatr rozwiewał włosy. Odwróciłam się do niego. Czekałam, aż wyciągnie telefon. Każda kobieta wokół miała pod ręką męża z aparatem. Moja siostra, jak była z mężem w Chorwacji, to przywiozła dwieście zdjęć, z czego połowa wyglądała, jakby robił je zawodowy fotograf.
Adrian siedział na kocu i przewijał Instagram.
— Zrobisz mi zdjęcie? — zawołałam.
Nie podniósł głowy.
— Nie chce mi się.
Powiedział to takim tonem, jakbym poprosiła go o przestawienie szafy. Nie chce mi się. Dwa słowa. A ja stałam boso w zimnej wodzie i nagle zrobiło mi się głupio, iż w ogóle zaproponowałam. Wróciłam na koc, owinęłam się ręcznikiem, chociaż było dwadzieścia osiem stopni. Udawałam, iż czytam książkę. Nie przewróciłam ani jednej kartki przez godzinę.
Zauważyłam to dopiero później, wieczorem. Siedzieliśmy w knajpie przy porcie. Ja zamawiałam rybę, on patrzył w telefon. Pisał coś, uśmiechał się pod nosem, potem chował ekran, jak tylko unosiłam wzrok znad karty. Raz poszłam do łazienki. Wracając, zobaczyłam z daleka, jak wystukuje długą wiadomość, z przerwami, jakby się zastanawiał nad każdym słowem. Do mnie pisał ostatnio tylko „ok” i „wracam późno”.
W pokoju zasnął, zanim zdążyłam zgasić lampkę. Jego telefon leżał na nocnym stoliku, ekranem do dołu. Położyłam się i gapiłam w sufit, na smugę światła z latarni, która wpadała przez uchylone balkonowe drzwi. Coś mi nie dawało spokoju. Nie zazdrość. Nie ciekawość. Raczej to, iż w tym wszystkim czułam się jak przedmiot, który ktoś postawił w kącie i zapomniał.
Wstałam po cichu. Wzięłam jego telefon. Znałam kod — data urodzenia jego matki, bo własnej nigdy nie mógł zapamiętać. W łazience, przy zapalonym świetle, z odkręconym prysznicem, żeby nic nie było słychać, otworzyłam WhatsApp.
Czat z jego bratem. Ostatnie wiadomości.
Pisał: „Wyobraź sobie, żona chce, żebym jej robił zdjęcia. A ona się przecież nie mieści w kadr. Po ciąży już nie wróciła do formy i nigdy nie wróci. Nie poznaję jej od czasu, jak urodziła Mikołaja.”
A brat odpisał: „Przykro mi, stary. Ale prawda jest taka, iż z niektórymi kobietami tak bywa. Może jej delikatnie powiedz, żeby coś ze sobą zrobiła.”
Trzymałam telefon oburącz nad umywalką. Ekran lekko drżał, bo trzęsły mi się ręce, a ja nie mogłam zmusić ich, żeby przestały. Nie płakałam. Stałam tak długo, aż piecyk gazowy zabulgotał. Dwa lata po porodzie. Dwa lata wbijania sobie do głowy, iż to minie, iż hormony, iż ciało potrzebuje czasu. A on przez ten czas pisał bratu, iż nie poznaje żony.
Odłożyłam telefon tam, gdzie leżał. Przesunęłam go o centymetr, żeby się nie zorientował. Głupie, ale wtedy wydawało mi się to ważne.
Następnego ranka zszedł na śniadanie pierwszy. Ja zostałam w pokoju. Wyciągnęłam z dna walizki sukienkę, którą kupiłam trzy lata temu w Krakowie i nigdy jej nie założyłam. Czerwoną, opinającą talię, z rozkloszowanym dołem. Za ciasna, mówiłam sobie za każdym razem, gdy wyjmowałam ją z szafy w Łodzi i chowałam z powrotem.
Tym razem włożyłam ją przez głowę, stanęłam przed lustrem w przedpokoju pensjonatu. Nie odwracałam się bokiem, nie wciągałam brzucha, nie szukałam tego jednego kąta, w którym wyglądałabym „dobrze”. Patrzyłam prosto. Sukienka leżała tak, jak powinna.
Zeszłam na plażę sama, bez Adriana. Pół godziny chodziłam brzegiem morza, telefon trzymałam w ręku. W końcu stanęłam twarzą do wody i zrobiłam pierwsze zdjęcie. Potem następne. Jedno z uśmiechem, na który nie musiałam się zdobywać — po prostu przyszedł. Jedno z wiatrem we włosach. Jedno, na którym widać moje biodra, moje ramiona, bliznę po cięciu, której nie ukrywał dół sukienki.
Kobieta na tych zdjęciach nie była tą, którą Adrian opisał bratu. Była zmęczona, jasne. Ale żywa. Miała dziesięć lat małżeństwa i jedenaście kilogramów więcej niż na ślubie. Miała syna, który w nocy budził się trzy razy i tylko przy niej zasypiał. Miała bliznę i ani grama wstydu.
Wieczorem spakowałam torbę. Swoją, nie jego. Do podręcznej włożyłam paszport, ładowarkę, kosmetyczkę. Sukienkę zostawiłam na wierzchu. Adrian wszedł do pokoju, akurat gdy dopinałam zamek walizki.
— Gdzie ty się wybierasz?
— Do Łodzi.
— Co? Przecież mamy jeszcze cztery dni.
Nie odpowiedziałam. Przewiesiłam torbę przez ramię i podniosłam walizkę.
— O co chodzi? — zapytał. A potem, ciszej, jakby sam sobie: — To przez te zdjęcia? Przesadzasz.
Podeszłam do drzwi. Położyłam mu na łóżku kartkę z pensjonatu, na której napisałam o trzeciej nad ranem, iż zostawiłam obrączkę w szufladzie, a za pobyt do końca tygodnia zapłacił z góry, więc niech się nie martwi.
Wzięłam z nocnej szafki klucz do naszego mieszkania — ten mój, z brelokiem w kształcie konika morskiego, kupionym pierwszego dnia w Międzyzdrojach. Drugi, jego, zostawiłam.
— Jak wrócę, wymienię zamki — powiedziałam jeszcze w drzwiach. — Wszystkie trzy. W poniedziałek, od razu po pracy.
Nie złapał mnie za rękę. Nie krzyczał. Stał tak, z telefonem w dłoni, jakby nie mógł się zdecydować, czy zrobić krok, czy najpierw sprawdzić, czy brat odpowiedział.
W pociągu do Łodzi, przy oknie, po stronie, po której migały pola i pojedyncze domy, otworzyłam galerię. Zdjęcia z plaży. Zapisałam je w folderze „Moje”. Wszystkie, co do jednego.
Wiadomość od niego przyszła, zanim pociąg dojechał do Koluszek.
„Nie musisz wymieniać zamków. Wyprowadzę się. Tylko oddaj mi klucz.”
Odpisałam: „Klucz od mieszkania, za które zapłaciłam jedną trzecią ceny? Nie. Ale możesz przyjść w poniedziałek, między dziesiątą a dwunastą, po swoje rzeczy. Będzie czekał twój brat, żeby ci pomóc. Oboje będziecie mieć po dwie godziny.”
Zamknęłam czat. Za oknem przejeżdżał pociąg towarowy, długi, z wagonami pełnymi węgla. Policzyłam ich, jak w dzieciństwie, do trzydziestu czterech.
W Łodzi na dworcu kupiłam bilet na autobus 86 i pojechałam do domu. W autobusie, dokładnie nad moim siedzeniem, migała reklama kremu na rozstępy. Popatrzyłam na nią i roześmiałam się. Pierwszy raz od tygodnia, szczerze, tak, iż pani obok odsunęła torebkę.
W poniedziałek ślusarz wymienił wszystkie trzy zamki. Dwie godziny, dwieście siedemdziesiąt złotych. Wytłumaczył mi, iż to cena promocyjna, bo robię dużą robotę. Nie powiedziałam mu, iż to najlepsze dwieście siedemdziesiąt złotych, jakie wydałam w życiu.
Adrian na swoje dwie godziny przyjechał z bratem. Widziałam ich z okna na czwartym piętrze, jak wnosili kartony do dostawczego transportera. Dwie godziny, ani minuty krócej. Ledwo zdążyli.
Wieczorem stanęłam w naszym — moim — przedpokoju. Położyłam na komodzie klucz z konikiem morskim. Nowy. Jeden z trzech, które dostałam od ślusarza, każdy z granulowaną główką, pachniał maszyną i olejem.
Otworzyłam telefon. Folder „Moje”. Pierwsze zdjęcie. Stałam na brzegu morza, czerwona sukienka, fala podchodziła prosto pod obiektyw.
Wysłali je później na wspólny czat rodzinny, ten, z którego Adrian wyleciał po tym, jak brat zapytał w środku nocy, czy „to ta sama Ania, co kiedyś”. Nikt nie odpisał. Moja teściowa napisała mi na priv — wiadomość przyszła o 23:47, akurat parzyłam herbatę z cytryną.
„Syn mi wszystko powiedział. Przykro mi, jak on to przedstawiał. Zawsze wiedziałam, jaką masz w sobie siłę.”
Nie odpisałam od razu. Dopiłam herbatę. Potem weszłam do sypialni, otworzyłam szafę i wyjęłam czerwony szal, który synowa pożyczyła mi trzy zimy temu i nigdy nie zabrała. Ułożyłam go równo na dnie torby. Jutro rano, po drodze do pracy, zawiozę go do niej.
Na koniec wróciłam do czatu z teściową i odpisałam trzy słowa:
„Wiem. Ja też.”
