Pracuję w kwiaciarni przy Długiej już jedenaście lat i myślałam, iż widziałam wszystko – wesela, pogrzeby, walentynki, kiedy w kolejce stoi czterech facetów naraz. Ale tamten czwartek zapamiętam inaczej.
Była za piętnaście osiemnasta, zbierałam się już do zamknięcia, liczyłam utarg w kasie, kiedy dzwonek nad drzwiami zadźwięczał i weszła kobieta w fartuchu pielęgniarskim, prosto z dyżuru, jeszcze z identyfikatorem na szyi. Powiedziała, iż ma dziesięć minut przerwy i musi zdążyć na tramwaj numer siedem.
– Coś dla siostry – rzuciła. – Nie na urodziny, po prostu tak.
Zapytałam, czy ma coś konkretnego na myśli, bo akurat mieliśmy świeże gerbery i te różowe piwonie z Holandii, drogie jak diabli, sto dwadzieścia złotych za pięć sztuk. Pokręciła głową, powiedziała, iż siostra nie lubi róż, bo kojarzą jej się z pogrzebem taty, więc niech będzie coś innego. Wzięła bukiet żółtych tulipanów i gałązkę eukaliptusa do środka, żeby pachniało.
Kiedy pakowałam kwiaty w ten szary papier, który akurat mi się kończył i musiałam sięgnąć po ostatni arkusz z magazynku, kobieta wyjęła telefon i zaczęła dyktować mi tekst do bileciku – bo pismo miała, jak sama powiedziała, "jak kura pazurem po śniegu". Mówiła urywanymi zdaniami, przerywała, cofała się, poprawiała.
– Napisz… nie, zacznij od "dziękuję". Nie, poczekaj. Napisz najpierw, iż nie trzeba okazji. Że ja tak po prostu.
Zapisałam to na karteczce firmowej, bo tak było szybciej, a potem przepisałam już porządnie na bilecik – iż siostrze nie trzeba szukać specjalnego dnia, żeby usłyszeć najważniejsze słowa, iż życzy jej zdrowia, spokoju w głowie i uśmiechu, iż dziękuje za to, iż siostra po prostu jest, iż ktoś w tym całym bałaganie trzyma jej stronę.
Zapytałam, czy dodać coś od siebie z kolekcji gotowych tekstów, mamy taki zeszyt z wierszykami na każdą okazję, ale machnęła ręką. Powiedziała, iż to musi brzmieć jak ona, a nie jak z internetu.
Przy kasie, kiedy wybijałam paragon, powiedziała mi więcej, niż pytałam – tak czasem bywa, ludzie przy kwiatach się otwierają, chyba dlatego, iż nikt się nie spieszy osądzać. Siostry nie widziała od miesiąca, bo pokłóciły się o mieszkanie po matce w Oławie, każda uważała, iż ma więcej praw. Ale dziś rano siostra zadzwoniła pierwsza, bez powodu, tylko zapytać, czy jadła śniadanie. I to ją, jak powiedziała, "rozłożyło na łopatki bardziej niż cała kłótnia".
Zapłaciła kartą, sto sześćdziesiąt trzy złote razem z bukietem i biletem, spojrzała na zegarek, powiedziała, iż tramwaj już pewnie stoi na przystanku, i wybiegła, nie zapinając choćby fartucha.
Zostawiła na ladzie rękawiczkę – jedną, prawą, w kratkę. Chciałam za nią wybiec, ale drzwi się już zamknęły, a ona biegła w stronę przystanku z bukietem pod pachą jak z bochenkiem chleba.
Rękawiczkę schowałam do szuflady pod kasą, pomyślałam, iż może wróci po zmianie albo następnego dnia po pracy. Nie wróciła ani tego dnia, ani następnego.
Zamknęłam sklep, zgasiłam neon nad wejściem, ten, co się migał od miesiąca i wciąż zapominałam zgłosić do serwisu. Idąc do przystanku, minęłam ją jeszcze raz – stała już po drugiej stronie ulicy, telefon przy uchu, wolną ręką przytrzymywała bukiet, żeby się nie rozsypał na wietrze. Nie słyszałam słów, ale widziałam, jak się śmieje, głową odchylona do tyłu, jakby ktoś po drugiej stronie powiedział coś zupełnie zwyczajnego, a mimo to najśmieszniejszego w tym tygodniu.
Rękawiczka do dziś leży w tej szufladzie, między starymi gumkami recepturkami a wizytówkami dostawcy wstążek. Co jakiś czas ją tam widzę, kiedy szukam nożyczek, i zawsze wtedy myślę, iż chyba nie chodziło jej wcale o tulipany.
