Kuba, do dziś odwracam głowę, kiedy ktoś się śmieje tak jak ty

newsempire24.com 8 godzin temu

Kuba, do dziś odwracam głowę, kiedy ktoś się śmieje tak jak ty

Kilka tygodni po śmierci Kuby czekałam na tramwaj we Wrocławiu. Za plecami usłyszałam krótki śmiech, taki urywany, jaki wydobywał się z mojego brata, kiedy próbował zachować powagę. Odwróciłam się szybciej, niż zdążyłam pomyśleć. Na przystanku stali dwaj chłopcy i oglądali coś na telefonie. Wsiadłam do tramwaju i zadzwoniłam do mamy. Powiedziałam jej tylko, co usłyszałam. „Mnie się wczoraj wydawało, iż przekręca klucz w zamku” – odpowiedziała. Rozmawiałyśmy aż do mojego przystanku. Czy zdarzyło wam się przez jedną krótką chwilę uwierzyć, iż bliska osoba znów jest tuż obok?

Kuba zawsze wracał do domu z hałasem. Klucze rzucał na komodę tak, iż mama krzyczała z kuchni, żeby uważał na miskę po babci. Potem otwierał lodówkę i pytał, czy ktoś zjadł jego jogurt. Zwykle to byłam ja. Czasem kupowałam drugi, żeby niczego nie zauważył. Zauważał, bo brałam inny smak.

Kiedy po tamtym telefonie z tramwaju przyszłam do rodziców, tata od razu zapytał, gdzie byłam. Opowiedziałam mu o przystanku. Posłuchał, po czym wskazał na komodę.

– Pamiętasz, jak raz jednak strącił tę miskę?

– Myślałam, iż to ty.

– Tak powiedziałem mamie. Kuba stał w przedpokoju i szeptał, iż odkupi identyczną, tylko żebym mu dał tydzień.

Spojrzałam na miskę. Od strony ściany widać było cienką linię kleju. Przez tyle lat odkładaliśmy tam klucze, a ja dopiero wtedy dowiedziałam się, co się stało.

Wieczorem długo przeglądałam nasze zdjęcia. Na jednym stoimy nad Odrą z papierowymi kubkami. Widać, iż jestem obrażona. Tuż przed zrobieniem zdjęcia powiedziałeś, iż zgubiłam drogę, choć to ty chwilę wcześniej upierałeś się, iż znasz skrót. Po kwadransie kupiłeś mi kawę. Pamiętam, iż podałeś mi kubek i powiedziałeś:

– Dobra, następnym razem zgubimy się po twojemu.

Kiedy teraz wychodzę nad rzekę, czasem celowo idę tamtą dłuższą drogą. W drodze układam w głowie zdania, które bym ci powiedziała, gdybyś szedł obok. O tym, iż tata znowu zaczął włączać radio przy śniadaniu. Że mama odważyła się opowiedzieć koleżance jedną z twoich historii i iż obie się zaśmiały. Opowiedziałabym ci też, jak bardzo czasami chciałabym móc zadzwonić i poskarżyć się na coś zupełnie nieistotnego.

Gdybym dostała jeszcze jedno popołudnie z tobą, zaproponowałabym tę samą trasę i kupiłabym nam kawę. Pozwoliłabym ci wybrać drogę, choćby gdybyś znów się pomylił. Mielibyśmy wtedy dziesięć minut więcej.

Wczoraj, wychodząc od rodziców, też odłożyłam klucze do babcinej miski. Mama zawołała z kuchni, żebym uważała. Odpowiedziałam, iż uważam. A potem poprosiłam ją, żeby opowiedziała mi jeszcze jedną historię o tobie.

Kocham cię, Kuba. Twoja siostra, Agnieszka.

Idź do oryginalnego materiału