No i znowu to samo Michał z westchnieniem przykucnął przed córką, przyglądając się różowym plamkom na jej policzkach. Ciągle
Czteroletnia Weronika stała pośrodku pokoju, cierpliwa i zadziwiająco poważna jak na swój wiek. Dawno już przywykła do tych oględzin, zmartwionych twarzy rodziców, niekończących się maści i tabletek.
Kinga podeszła, usiadła obok męża. Delikatnie odgarnęła włosy z twarzy córki.
Te leki w ogóle nie działają. Jakbyśmy tylko wodą poili. I ci lekarze w przychodni choćby nie wiem, czy oni naprawdę wiedzą, co robią. Trzeci raz zmieniają leczenie, a efektów brak.
Michał podniósł się, przetarł nos. Za oknem było szaro, a dzień zapowiadał się równie mdły jak poprzednie. gwałtownie się zebrali Weronikę otulili w ciepłą kurtkę i po pół godziny siedzieli już w mieszkaniu jego mamy.
Helena cmokała z troską, głaskała wnuczkę po plecach.
Taka malutka, a już tyle leków bierze. Przecież to straszne obciążenie dla organizmu posadziła Weronikę na kolanach, a dziewczynka jak zwykle przytuliła się do babci. Serce się kraje.
My wcale nie chcemy jej tego wszystkiego podawać Kinga siedziała na brzegu kanapy, spleciona dłońmi. Ale ta alergia nie odpuszcza. Usunęliśmy wszystko z domu. Dosłownie wszystko. Weronika je tylko najprostsze rzeczy, a wysypka przez cały czas nie znika.
Co mówią lekarze?
Nic konkretnego. Nie potrafią tego zlokalizować. Badania robimy, testy, ale co z tego Kinga machnęła ręką. I taki mamy efekt. Na policzkach.
Helena poprawiła Weronice kołnierzyk.
Może z wiekiem przejdzie, często tak u dzieci bywa. Ale na razie ciężko się czymkolwiek pocieszyć.
Michał patrzył na córkę w milczeniu. Mała, chuda, duże, baczne oczy. Pogładził ją po głowie i przypomniał sobie własne dzieciństwo jak podkradał z kuchni drożdżówki, które mama piekła w soboty, jak wypraszał cukierki, jak uwielbiał jeść konfiturę prosto z słoika. A jego córka gotowane warzywa, gotowane mięso, woda. Żadnych owoców, słodyczy, typowego jedzenia dla dzieci. Cztery lata a dieta ostrzejsza niż u niejednego chorego na wrzody.
Już nie wiemy, co jeszcze wyrzucić powiedział cicho. W jej menu prawie nic już nie zostało.
Wracali do domu w ciszy. Weronika zasnęła na tylnym siedzeniu a Michał co chwilę zerkał na nią w lusterku. Spała spokojnie. Przynajmniej teraz się nie drapie.
Moja mama dzwoniła odezwała się Kinga. Prosi, żeby przywieźć Weronikę na następny weekend. Ma bilety do teatru lalek, chce zabrać wnuczkę.
Do teatru? Michał wrzucił bieg. Dobrze, chociaż się rozerwie.
Też tak myślę. Przyda jej się coś nowego.
W sobotę Michał zaparkował pod domem teściowej, wyciągnął Weronikę z fotelika. Córka mrugała sennie, pocierała oczy piąstkami wstała za wcześnie, niewyspana. Podniósł ją, a ona wtuliła się w jego szyję, ciepła i lekka jak wróbelek.
Janina Florczak wyszła na ganek w kwiecistym szlafroku, rozłożyła ręce jakby zobaczyła rozbitka, nie wnuczkę.
Ojejku, moja kochana, moje słoneczko przygarnęła Weronikę do siebie, do swojej obszernej piersi. Taka blada, taka chudziutka. Dziecko zmarnowane tymi dietami, zupełnie wycieńczone.
Michał schował ręce do kieszeni, tłumiąc irytację. Zawsze to samo.
Robimy to dla jej dobra. To nie są nasze fanaberie.
Jakie tam dobro teściowa zacisnęła usta, patrząc na wnuczkę, jakby właśnie wróciła z obozu koncentracyjnego. Skóra i kości. Dziecko musi się rozwijać, a wy ją głodzicie.
Zabrała Weronikę do środka, choćby nie obejrzała się, drzwi cicho się zamknęły. Michał został pod gankiem, coś niepokojącego zaczęło drapać go w środku, jakaś myśl chciała się uformować, ale uciekała, nikła jak poranna mgła. Przetarł czoło, postał chwilę przy furtce, wsłuchując się w ciszę. W końcu machnął ręką i wrócił do auta.
Weekend bez dziecka dziwne, prawie zapomniane uczucie. W sobotę z Kingą pojechali do supermarketu, przepychali wózek między półkami, kupowali zapasy na tydzień.
W domu pół dnia walczył z cieknącym kranem w łazience, Kinga przeglądała szafy, wyciągała stare rzeczy i pakowała do worków na śmieci. Zwykłe domowe sprawy, ale brak dziecięcego głosu sprawiał, iż mieszkanie wydawało się dziwnie puste.
Wieczorem zamówili pizzę tę z mozarellą i bazylią, której Weronice nie wolno jeść. Otworzyli butelkę czerwonego wina. Siedzieli przy kuchennym stole, rozmawiali o wszystkim i o niczym jak już dawno ze sobą nie rozmawiali. O pracy, wakacjach, remoncie, który wciąż nie był skończony.
Ale miło tak rzuciła Kinga, po czym zaraz się poprawiła, przygryzła wargę. No w sensie cisza, spokój.
Wiem Michał ujął jej dłoń. Też tęsknię. Ale trochę odpoczynku się nam przydało.
W niedzielę po południu pojechał po córkę. Słońce zachodziło, pomarańczowe światło zalewało ulicę. Dom teściowej stał za starymi jabłoniami, w promieniach wyglądał prawie przytulnie.
Michał wysiadł z samochodu, uchylił furtkę zawiasy zaskrzypiały i w pół kroku się zatrzymał.
Na ganku siedziała Weronika. Obok niej, schylona z promiennym uśmiechem, Janina Florczak. W ręku trzymała drożdżówkę dużą, rumianą, lśniącą od masła. Weronika ją jadła, policzki miała upaćkane, na brodzie okruszki, a w oczach szczęście, którego Michał nie widział już dawno.
Przez chwilę tylko patrzył. Potem wściekłość wezbrała w nim gwałtowną falą.
Dopadł do nich w kilku krokach, wyrwał drożdżówkę z ręki teściowej.
Co to ma być?!
Janina Florczak aż się wzdrygnęła, cofnęła. Jej twarz zmieniła kolor na intensywnie czerwony.
Zaczęła wymachiwać rękami, jakby odpędzała jego złość.
To tylko kawałek, naprawdę niewielki! Nic się nie stanie, od jednej drożdżówki
Michał nie słuchał. Podniósł Weronikę, która wystraszyła się i przytuliła do taty; zaniósł ją do auta, wsadził do fotelika i zapiął pasy. Ręce mu drżały. Weronika patrzyła wielkimi oczami, wargi jej drżały lada moment się rozpłacze.
Już dobrze, kochanie pogłaskał ją po głowie, starając się mówić spokojnie. Poczekaj tutaj chwilę. Tata zaraz wróci.
Zamknął drzwi i wrócił pod dom. Janina stała na ganku, skubała rękaw szlafroka, twarz w plamy.
Michał, przecież nie rozumiesz
Nie rozumiem?! zatrzymał się dwa kroki od niej, gniew wybuchł. Pół roku! Pół roku nie mogliśmy dociec, co Weronice szkodzi! Badania, testy, alergeny wiesz, ile to nas kosztowało?! Ile nerwów, ile nieprzespanych nocy?!
Janina cofnęła się do drzwi.
Przecież chciałam dobrze
Dobrze?! Michał zrobił krok naprzód. Karmiliśmy ją gotowanym kurczakiem i wodą! Wyrzuciliśmy wszystko z diety! A ty po kryjomu podajesz jej smażone drożdżówki?!
Immunitet jej wzmacniałam! teściowa nagle podniosła głowę. Dawalam po trochu, żeby organizm się przyzwyczaił. Jeszcze trochę i wyrosłaby z tego dzięki mnie! Ja wiem, co robię, troje dzieci wychowałam!
Michał patrzył na nią osłupiały. Ta kobieta, którą znosił dla żony, dla spokoju w rodzinie świadomie szkodziła jego dziecku. Uważała się za mądrzejszą od lekarzy.
Troje dzieci powtórzył cicho i Janina pobladła. Ale Weronika nie jest twoją córką. Jest moją. I więcej jej nie zobaczysz.
Co?! złapała się za poręcz. Nie masz prawa!
Mam.
Odwrócił się i poszedł do samochodu. Za plecami podniosły się krzyki, ale nie oglądał się. Wsiadł, odpalił silnik. Przez lusterko zobaczył teściową w biegu, wymachującą rękami. Mocniej nacisnął gaz.
W domu czekała Kinga, patrzyła ze zmartwieniem na mokrą od łez Weronikę, na twarz Michała i wszystko zrozumiała bez słów.
Co się stało?
Michał opowiedział krótko, bez emocji wszystkie zostawił pod domem teściowej. Kinga słuchała w ciszy, coraz bardziej poważna. Potem sięgnęła po telefon.
Mamo. Tak, Michał mi powiedział. Jak mogłaś?!
Michał zabrał Weronikę do łazienki, by zmyć resztki drożdżówki z jej twarzy. Za drzwiami słychać było głos Kingi, ostry, nieznany mu dotąd. Strofowała matkę, jak nie słyszał nigdy. Na koniec padło stanowcze: Weronikę zobaczysz dopiero, gdy poradzimy sobie z alergią.
Minęły dwa miesiące
Niedzielny obiad u Heleny stał się już zwyczajem. Dziś na stole tort biszkoptowy, z kremem i truskawkami. Weronika je go sama, dużą łyżką, cała umazana. Na policzkach żadnej plamki.
Kto by pomyślał Helena pokręciła głową. Olej słonecznikowy. Taka rzadka alergia.
Lekarz powiedział, iż zdarza się raz na tysiąc przypadków Kinga smarowała sobie chleb masłem. Gdy tylko wyeliminowaliśmy go i przeszliśmy na oliwę, po dwóch tygodniach wysypka zniknęła.
Michał patrzył na rozpromienioną córkę, nie mógł się napatrzeć. Różowe policzki, błyszczące oczy, krem na nosku. Szczęśliwa dziewczynka, która w końcu może jeść normalnie. Torty, ciasteczka, wszystko, co robione bez oleju słonecznikowego, a tego okazało się jest naprawdę dużo.
Stosunki z teściową pozostały chłodne. Janina Florczak dzwoniła, przepraszała, płakała w słuchawkę. Kinga rozmawiała z nią krótko i sucho. Michał wcale.
Weronika sięgnęła po kolejny kawałek tortu, a Helena przysunęła jej talerzyk bliżej.
Jedz, kochanie. Na zdrowie.
Michał rozsiadł się wygodnie na krześle. Za oknem padał deszcz, w domu pachniało ciastem. Weronice było lepiej. A wszystko inne nie miało już znaczenia.
