„Kto by cię chciał z pięciorgiem dzieci?” — matka wyrzuciła wdowę w wieku 32 lat, nie wiedząc, iż w starym domu czeka na nią spadek i nocny gość…

A komu ty jesteś potrzebna z piątką bachorów? matka wygoniła 32-letnią wdowę z domu, nie mając pojęcia, iż w starym domu czeka na nią spadek i nocny gość…

Ziemia na cmentarzu była mokra. Glina czepiała się ciężkimi grudami do tanich trzewików Nadziejki. Stała i patrzyła, jak robotnicy zasypują jej życie. Sławek odszedł nagle. Trzydzieści pięć lat, po prostu padł w hali i już nie wstał.

Obok przestępowała z nogi na nogę Halina Pietrowa. Matka Nadziejki szczelnie opatuliła się w norkowy płaszcz i patrzyła wrogo na wnuki, tuliły się do czarnego płaszcza córki.

No, popłakaliście i wystarczy, powiedziała głośno matka, gdy kopiec wzrósł. Chodź, Nadziejko. Nie ma co tu dłużej marznąć. Mamy do pogadania.

W małym mieszkanku na blokowisku, spłacanym ledwie-zipiącym kredytem, Halina weszła od razu do kuchni i usiadła dumnie na czele stołu.

Więc zaczęła, nie zdejmując czapki. Mieszkanie zabierze bank, jasne. Nie zapłacisz, bo niby z czego? Sławka już nie ma, a ty wiecznie na macierzyńskim.

Pójdę do pracy szepnęła Nadziejka, kołysząc rocznego Michałka na rękach.

Gdzie? Sprzątać? prychnęła matka. Masz pięcioro! Pięć ogonów! Komu ty, dziewczyno, potrzebna? Starsze, Terenię i Pawła, posłałabym do domu dziecka, czasowo. A maluchami może opieka się zajmie…

Nie oddam dzieci Nadziejka podniosła głowę. Oczy miała suche i zawzięte. Prędzej z głodu zdechnę, niż ich komukolwiek oddam.

Ach, głupiaś ty, głupia matka wstała, poprawiła płaszcz. Trzeba było myśleć wcześniej. A ty tylko kotki, motylki No, teraz siedzisz po uszy. Pieniędzy ode mnie się nie spodziewaj.

Po miesiącu listonosz przyniósł pismo z banku: dwa tygodnie na eksmisję. Nadziejka biegała po znajomych, szukała kąta, ale kto by przyjął ją z piątką dzieci?

Nagle przyszło pismo. Ze wsi Zalesie, od notariusza. Dom zapisany przez ciotkę, której Nadziejka prawie nie znała. Dom stary, ale własny pomyślała. Nie miała wyboru.

Zalesie powitało ich lodowatym wiatrem. Dom stał na końcu wsi, pod lasem. Drewno czarniało, ganek pochylony, a okna zapatrzone w świat mętnym szkłem.

Mamusiu, tu zimno pisnęła pięcioletnia Jagódka.

Zaraz, kochanie, napalimy Nadziejka starała się zabrzmieć spokojnie.

Pierwsza noc była próbą sił. Piec dymił, dzieci kaszlały, zewsząd wiało. Nadziejka nakryła dzieci czym mogła kurtkami, kołdrami, choćby dywanikami. Sama nie spała. Czuwała przy Antosiu.

Siedmioletni Antoś miał ciężką chorobę serca. Lekarze z wojewódzkiego powiedzieli wprost: Może nie przeżyć roku, najlepiej operacja w Warszawie, prywatnie. Kwota dwa takie mieszkania, jak odebrali im bank.

Rano Nadziejka wspięła się na strych zatkać szpary. Wśród szpargałów, z pożółkłych gazet i starych kurtek, znalazła metalową puszkę po herbacie. W środku, zawinięty w tłustą szmatkę, coś ciężkiego.

Kieszonkowy zegarek, masywny ze srebra, na łańcuszku. Przetarła wieczko dwugłowy orzeł i napis: Za wiarę i wierność.

Ładny, szepnęła. Ale ile może być wart?

Milczał. Wskazówki zatrzymały się na bez pięciu dwunasta.

Ukryła znalezisko w szafie. Teraz nie czas na antyki. Jedzenia ledwie na trzy dni, drewno się kończyło, Antoś był coraz słabszy.

Wieczorem przyszła zamieć. Śnieg zasłonił świat. Dzieci spały, ona usiadła przy oknie. Łzy dławiły gardło. Co ja zrobiłam? Wpakowałam dzieci w ślepą uliczkę.

Ktoś zapukał.

Zadrżała. Przewidziało jej się?

Stukanie się powtórzyło. Mocne, pewne.

Z kuchni sięgnęła pogrzebacz i podeszła do drzwi.

Kto tam?

Otwórz, gospodyni, zamieć się rozhulała odezwał się głos za drzwiami. Stary, trzeszczący, a jednak ciepły.

Nie wiedząc dlaczego, Nadziejka przesunęła zasuwę. Na ganku stał staruszek, niewielki, w dziwnym płaszczu aż do pięt, przepasany sznurkiem. Broda biała. Oczy zielone, radosne.

Proszę, wchodźcie odsunęła się.

Staruszek wszedł, ale śnieg nie spadał z jego ubrania. Nie wiało od niego chłodem, ale ciepłem jak od pieca.

Zajrzał do izby, gdzie spały dzieci. Spojrzał na Antosia i zapytał:

Chory syn?

Ciężka choroba… Leczenie drogie… wyszeptała Nadziejka. Nie mam pieniędzy.

Pieniądze to pył, usiadł na ławie. A czas to złoto. Znalazłaś mój zegarek?

Zamarła.

To był pana?

Tak. Pan podarował mi, kiedy wyłowiłem go z Wisły. Dawno temu Trzymałem je, wiedziałem, iż kiedyś się przydadzą.

Sprzedam je! porwała się. Chociaż na leki starczy. Srebro…

Staruszek uśmiechnął się pobłażliwie.

Nie spiesz się. Przypatrz się, jest tam ukrycie. Mistrz Burek lubił psoty. Weź igłę, przesuń przy uchu, gdzie kółko, zobaczysz podwójne dno.

Podniósł się.

No, żegnaj, Nadziejo. Ładne masz imię. Nie trać go.

Zostańcie, herbatkę podam! Jak się pan nazywa? pospieszyła do kuchni.

Proszę mi mówić Prochor.

Gdy wróciła z czajnikiem, izba była pusta. Drzwi zasunięte. Dzieci spały spokojnie. Tylko zapach kadzidła i świeżo upieczonego chleba unosił się w powietrzu.

Nie spała całą noc. Gdy świtało, znalazła zegarek, igłę. Ręce się trzęsły. Namacała pod wieczkiem otwór i nacisnęła.

Klik.

Druga pokrywa, dotąd niewidoczna, odskoczyła. W środku, w zagłębieniu, leżał złożony starannie papier i złota moneta. Prawdziwa, ciężka. Nie taka z lombardu.

Rozwinęła papier. Niniejszym poświadczam, iż okaziciel Reszta niewyraźna, manualne pismo, stare kaligrafie.

Do powiatowego pojechała busami. Znalazła antykwariat, właścicielem był gruby, podejrzliwy facet. Obejrzał zegarek:

Srebro, dobra próba. Pięć tysięcy złotych, ale…

A to pan widział? podsunęła mu monetę i kartkę.

Otworzył szeroko oczy, zbledł.

Skąd to?

Po zmarłej ciotce.

Pani To złoty dukat królewski! Tego typu są na świecie może dwa. A dokument z podpisem ostatniego królewicza. Ja tego nie kupię, to nie na moją kieszeń. Z tym do Warszawy, na aukcję. To jest… fortunka.

Operację Antosia wykonano po miesiącu. Najlepszy specjalista, najlepszy szpital. Nadziejka czuwała w sali, patrzyła jak dziecięce policzki rumienią się ze zdrowia. Pieniędzy wystarczyło z nawiązką na nowy dom i edukację dla całej piątki.

Kiedy wróciła do Zalesia, poszła na cmentarz. Szukała długo. Znalazła krzyż: Sługa Boży Prochor. 18881960.

Pochyliła się nisko i położyła kwiaty.

Dziękuję, dziadku Prochorze.

Wybudowała dom. Duży, z gazem i wygodami. Wieś ją szanowała: wdowa, ale gospodarna, dzieci schludnie ubrane.

Halina Pietrowa pojawiła się po pół roku. Przyjechała taksówką, ważna, z sernikiem. Podziwiała dom, nowy, z zadbanym ogródkiem.

No, witaj córeczko! rozłożyła ramiona, jakby nigdy jej nie wyganiała. Mówią, iż się dorobiłaś Skarb znalazłaś? No widzisz, a ja zawsze mówiłam, iż wszystko się ułoży! Tylko wiesz, chora jestem, emerytura marna, pomóc byś mogła. Pokoi tu tyle masz.

Nadziejka wyszła na ganek. Starsze dzieci stanęły za nią, patrząc na babcię spode łba.

Dzień dobry, mamo, powiedziała spokojnie Nadziejka.

No, co stoisz? Zapraszaj! Halina już stawiała stopę na schodek.

Nie.

Jak to: nie? Zbladła.

Tu już nie masz miejsca. Wybrałaś, kiedy nas wyrzucałaś.

Ja cię do sądu podam! Matka jestem! twarz jej się czerwieniła.

Proszę bardzo Nadziejka odwróciła się do drzwi. Ale teraz jedź. Antoś ma drzemkę.

Zatrzasnęła masywne drzwi. Zamek szczęknął.

Z drugiej strony jeszcze wrzeszczały oskarżenia o niewdzięczność i pięć bachorów, ale Nadziejka już ich nie słyszała. Poszła do kuchni, gdzie pachniało ciastem, a stary zegar wybijał powolnie nowy rozdział szczęśliwego życia.