– Krzysiu, skończył nam się olej rzepakowy, a proszku do prania zostało ledwo na ostatnią pralkę – powiedziała Weronika, opierając się o framugę drzwi.
Wycierała mokre dłonie o fartuch.
– Trzeba by podskoczyć do sklepu, lista robi się coraz dłuższa.
Krzysztof nie odrywał wzroku od telewizora. Szedł mecz Legii.
– Weronika, przecież znasz sytuację – mruknął, choćby się nie odwracając.
– W Pruszkowie w firmie znowu opóźnienia. Kierownik mówił, iż o premii zapomnieć. Oddałem ci przedwczoraj ostatnie pięćset. Rozplanuj jakoś.
Weronika westchnęła. Słowo „rozplanuj” słyszała ostatnio bez przerwy.
Wróciła do kuchni. W lodówce stał samotny słoik ogórków i garnek wczorajszej zupy.
Mięso gotowała ostatnio tylko ze skrzydełek. Na więcej nie było pieniędzy od trzech tygodni.
Weronika pracowała jako starsza pielęgniarka w przychodni na Woli. Pensja stała, ale niska.
Kiedyś, gdy Krzysztof zarabiał lepiej, żyli dostatnio. Wyjazd nad Bałtyk, nowa kurtka co roku, pełna lodówka.
Potem w zakładzie miał być kryzys. Obcięli pensje, zabrali premie.
Cały ciężar wydatków spadł na Weronikę. Brała dodatkowe dyżury w weekendy.
Krzysztof wracał zmęczony, kładł się na kanapie i żądał trzydaniowej kolacji.
– Rozplanuj – wyszeptała, patrząc w pustą maselniczkę. – Ciekawe, ile to jeszcze wytrzyma.
Następnego dnia w Biedronce długo patrzyła na schaby. Wrzuciła do koszyka tylko żołądki drobiowe.
Przy kasie wygrzebała ostatnie drobne. Do wypłaty zostały trzy dni.
Wieczorem, gdy żołądki pyrkotały na kuchence, zajrzała do przedpokoju. Krzysztof spał, najedzony, po dwóch piwach „z resztek”.
Podnosząc jego kurtkę, poczuła w kieszeni papier. Wyjęła złożony wydruk.
To nie był paragon. To był wydruk z bankomatu.
„Stan konta: 21 600 zł”.
Mrugnęła, pewna, iż się przewidziało. Linijkę wyżej: „Wpłata wynagrodzenia: 4 900 zł”.
Cztery dziewięćset. A przyniósł pięćset. Mówił, iż to wszystko.
Osunęła się na puf. W głowie szumiało.
Przypomniały się jej przemakające kozaczki i ból zęba tłumiony tabletkami.
Gorycz rozlała się po całym ciele. To była zdrada, nie pomyłka.
Ona oszczędzała na herbacie, on trzymał tysiące. Na co? Na samochód? Na kogoś innego?
Cicho wsunęła wydruk z powrotem. Miała ochotę wrzasnąć mu to w twarz.
Powstrzymała się. Awantura niczego nie zmieni, znowu zacznie się tłumaczyć.
Wyłączyła kuchenkę. Żołądki przełożyła do pojemnika i wpakowała do swojej torby do pracy.
„Jak nie ma pieniędzy, to nie ma” – pomyślała.
Rano wyszła wcześniej, zostawiając pusty talerz i kartkę: „Skończyły się produkty. Napij się wody z kranu”.
W pracy zjadła w barze mlecznym gulasz, ziemniaki, kompot i drożdżówkę.
Do domu wróciła z pustymi rękami.
– Czemu tak późno? – zapytał Krzysztof w przedpokoju. – Byłaś po coś?
– Nie, Krzysiu, nie byłam.
– Co na kolację?
– Nie będzie kolacji. Nie ma pieniędzy. Przebolej, kryzys.
– Żartujesz? Gdzie zupa?
– Skończyła mi się wyobraźnia. Powiedziałeś, iż nie masz kasy.
Stał z otwartymi ustami. Chyba myślał, iż znowu coś wyczaruje.
– Co ja teraz zrobię? – wymamrotał.
– Napij się wody. Albo połóż się wcześniej.
Zatrzasnął drzwi od kuchni. Po chwili w mieszkaniu zapachniało gotowanym makaronem.
Następnego dnia znów obiad na stołówce, kawa w kawiarni, spokój na ławce w parku.
Krzysztof powitał ją już nie zdezorientowany, ale wściekły.
– Drugi dzień jem makaron bez niczego! Robisz to specjalnie?!
– Jestem żoną, nie czarodziejką. Daj kasę, ugotuję wszystko.
– Nie mam! – ryknął.
– Ja też nie. Dieta.
Wieczorem wyszedł i wrócił pachnący kebabem. Na kebab pieniądze się znalazły.
Minął tydzień. W domu zapanował chłód. Weronika przestała gotować, przestała prać jego rzeczy.
– Proszku nie ma – odpowiadała na pretensje o koszule.
– Zimna się robisz! – wrzeszczał w piątek. – Po co mi taka żona?
– A po co mi taki mąż, który nie zapewni rodzinie chleba?
– Boś kobieta! Twój obowiązek!
– Mój obowiązek to troska, nie jednostronna gra.
W sobotę obudził ją zapach kiełbasy i jajecznicy. Krzysztof jadł omlet z pomidorami, kanapki z dobrym serem.
– Znalazłem parę złotych w kurtce – wyjaśnił, zakrztuszając się lekko.
– Dziękuję, nie jestem głodna – skłamała Weronika. – Jedz, nabieraj sił.
Jadł, unikając jej wzroku.
– Skończmy te wygłupy – powiedział w końcu. – Pożyczyłem od Wojtka pięćset. Weź, kup jedzenie.
– Pożyczyłeś od Wojtka? A z czego oddasz? Wypłaty nie masz.
– Spłacę jakoś! Idź do sklepu.
– Dobrze. Kupię tylko to, co potrzebne. Ty żyw się u Wojtka.
– Oszalałaś?! Daję ci rodzinne pieniądze!
– Rodzinne? A twoja wypłata trzy dni temu – czyja była? A dwadzieścia tysięcy na koncie – czyj to fundusz?
Zamarł. Twarz pobladła.
– Grzebałaś w moich rzeczach?
– Paragon znalazłam przy sprzątaniu. Najbardziej boli, iż patrzyłeś, jak liczę grosze, a sam zajadałeś zupę ugotowaną za moje.
– Oszczędzałem na samochód! Chciałem zrobić niespodziankę!
– Niespodzianka to wspólna decyzja, nie kradzież za moimi plecami.
– Jestem facetem, muszę mieć auto! Nie umarłaś przez miesiąc na żołądkach!
– Nie umarłam. Ale umarł szacunek.
Odłożyła banknot na stół.
– Zabierz swoje pieniądze. Kup sobie bilet.
– Jaki bilet?
– Do mamusi. Albo na kawalerkę. Nie chcę mieszkać z kimś, kto widzi we mnie służącą.
– Przeganiasz mnie przez pieniądze?
– Przez twoje podejście. Pakuj rzeczy.
Była długa awantura. Krzyczał, błagał, obiecywał futro za te same pieniądze.
Weronika patrzyła na niego jak pierwszy raz – obcego, skąpego mężczyznę.
Wieczorem miał spakowaną torbę.
– Pożałujesz! – krzyknął od drzwi.
Zamknęła za nim drzwi na klucz.
