Krystyna obudziła się od huku. Znowu. Coś spadało, rozbijało się, dudniło. Zegarek wskazywał wpół do siódmej rano. Niedziela

twojacena.pl 2 dni temu

Krystyna obudziła się od huku.

Znowu to samo.

Coś spadało, rozbijało się, dudniło w kuchni.

Zegarek pokazywał wpół do siódmej.

Niedziela, pomyślała gorzko. Jedyny dzień na dłuższy sen.

— Matka! — ryknął Marek. — Gdzie mój kubek?

— Znowu wszystko poprzestawiałaś!

Pięćdziesiąt dwa lata, a czuła się jak staruszka.

Wstała, narzuciła szlafrok, spojrzała w lustro.

Zmęczona twarz, siwe odrosty, sińce pod oczami.

Kiedy zdążyła się tak postarzeć?

— Idę, idę — mruknęła i powlokła się do kuchni.

Marek stał pośrodku bałaganu.

Na podłodze leżały odłamki talerza.

Rzucił nim, szukając swojego „świętego” kubka.

Dwadzieścia pięć lat, metr osiemdziesiąt, a zachowanie trzylatka.

— Masz swój kubek — podała mu niebieski, z napisem „Najlepszy Syn”.

Kupiła go siedem lat temu, z nadzieją.

Teraz ten napis brzmiał jak kpina.

— I po co go tam wstawiłaś? Mówiłem, ma stać na stole!

— Umyłam naczynia wieczorem, Marku…

— Nie Marku! Marek! Ile razy powtarzać?!

Wyrwał jej kubek, nalał resztkę wczorajszej herbaty.

Krystyna patrzyła na skorupy. Znowu sprzątać.

Znowu kupować talerz. Znowu znosić.

— Mamo, co się stało? — w drzwiach stanęła Zosia.

Dziewiętnaście lat, drobna, wyglądała na szesnaście.

Studiowała pedagogikę, marzyła o pracy z dzieciakami.

Jeśli wytrzyma tę atmosferę w domu.

— Nic, córeczko. Talerz się stłukł.

— Sam się stłukł, tak? — prychnął Marek.

Zosia bez słowa wzięła miotłę.

Zamiatała odłamki, jakby to była codzienność.

Bo adekwatnie była.

— Nie ruszaj! Nie prosiłem o sprzątanie! — warknął brat.

— A kto posprząta? — zapytała cicho.

— Nie twój interes!

Krystyna usiadła, oparła głowę na rękach.

Ile jeszcze można znosić te krzyki?

Dziesięć lat temu umarł Jurek, jej mąż.

Serce nie wytrzymało — a może świat go wykończył.

Marek wtedy jeszcze chodził do technikum.

Rzucił po pół roku. „Nie podoba mi się”.

Potem sklep — dwa tygodnie, szef „debil”.

Budowa — koledzy „idioci”. Myjnia — szef „cham”.

Z czasem stawał się coraz bardziej zły.

Na świat, na siostrę, najbardziej na matkę.

— A co na śniadanie? — rzucił, siadając z hukiem.

— Jajecznica albo kasza.

— Znowu ta breja! Kup normalne płatki!

— Zjadłeś je w dwa dni, Marku.

— To kup znowu!

— Wypłatę mam za tydzień.

— Twój problem!

Otworzyła lodówkę. Pół twarogu, trzy jajka, kromka chleba.

Zosia dorabiała, rozdając ulotki po stu złotych dziennie.

— Zrobię jajecznicę — powiedziała matka.

— Z szynką!

— Nie ma szynki.

— To nie trzeba! Mam dość tego żebraczego stołu!

Kopnął krzesło, które z hukiem upadło.

— Marku, przestań — poprosiła cicho Zosia.

— A ty mi nie rozkazuj! Myślisz, iż jesteś lepsza?

Krystyna poczuła, iż dłużej nie wytrzyma.

Dość awantur. Dość krzywd. Dość milczenia.

Idź do oryginalnego materiału