Krystyna obudziła się od huku.
Znowu to samo.
Coś spadało, rozbijało się, dudniło w kuchni.
Zegarek pokazywał wpół do siódmej.
Niedziela, pomyślała gorzko. Jedyny dzień na dłuższy sen.
— Matka! — ryknął Marek. — Gdzie mój kubek?
— Znowu wszystko poprzestawiałaś!
Pięćdziesiąt dwa lata, a czuła się jak staruszka.
Wstała, narzuciła szlafrok, spojrzała w lustro.
Zmęczona twarz, siwe odrosty, sińce pod oczami.
Kiedy zdążyła się tak postarzeć?
— Idę, idę — mruknęła i powlokła się do kuchni.
Marek stał pośrodku bałaganu.
Na podłodze leżały odłamki talerza.
Rzucił nim, szukając swojego „świętego” kubka.
Dwadzieścia pięć lat, metr osiemdziesiąt, a zachowanie trzylatka.
— Masz swój kubek — podała mu niebieski, z napisem „Najlepszy Syn”.
Kupiła go siedem lat temu, z nadzieją.
Teraz ten napis brzmiał jak kpina.
— I po co go tam wstawiłaś? Mówiłem, ma stać na stole!
— Umyłam naczynia wieczorem, Marku…
— Nie Marku! Marek! Ile razy powtarzać?!
Wyrwał jej kubek, nalał resztkę wczorajszej herbaty.
Krystyna patrzyła na skorupy. Znowu sprzątać.
Znowu kupować talerz. Znowu znosić.
— Mamo, co się stało? — w drzwiach stanęła Zosia.
Dziewiętnaście lat, drobna, wyglądała na szesnaście.
Studiowała pedagogikę, marzyła o pracy z dzieciakami.
Jeśli wytrzyma tę atmosferę w domu.
— Nic, córeczko. Talerz się stłukł.
— Sam się stłukł, tak? — prychnął Marek.
Zosia bez słowa wzięła miotłę.
Zamiatała odłamki, jakby to była codzienność.
Bo adekwatnie była.
— Nie ruszaj! Nie prosiłem o sprzątanie! — warknął brat.
— A kto posprząta? — zapytała cicho.
— Nie twój interes!
Krystyna usiadła, oparła głowę na rękach.
Ile jeszcze można znosić te krzyki?
Dziesięć lat temu umarł Jurek, jej mąż.
Serce nie wytrzymało — a może świat go wykończył.
Marek wtedy jeszcze chodził do technikum.
Rzucił po pół roku. „Nie podoba mi się”.
Potem sklep — dwa tygodnie, szef „debil”.
Budowa — koledzy „idioci”. Myjnia — szef „cham”.
Z czasem stawał się coraz bardziej zły.
Na świat, na siostrę, najbardziej na matkę.
— A co na śniadanie? — rzucił, siadając z hukiem.
— Jajecznica albo kasza.
— Znowu ta breja! Kup normalne płatki!
— Zjadłeś je w dwa dni, Marku.
— To kup znowu!
— Wypłatę mam za tydzień.
— Twój problem!
Otworzyła lodówkę. Pół twarogu, trzy jajka, kromka chleba.
Zosia dorabiała, rozdając ulotki po stu złotych dziennie.
— Zrobię jajecznicę — powiedziała matka.
— Z szynką!
— Nie ma szynki.
— To nie trzeba! Mam dość tego żebraczego stołu!
Kopnął krzesło, które z hukiem upadło.
— Marku, przestań — poprosiła cicho Zosia.
— A ty mi nie rozkazuj! Myślisz, iż jesteś lepsza?
Krystyna poczuła, iż dłużej nie wytrzyma.
Dość awantur. Dość krzywd. Dość milczenia.
















