Krysia, wiesz, iż Wiktor ma firmę, cały dzień w negocjacjach, a Basia mieszka po drugiej stronie miasta, dojeżdża dwie

— Krysia, wiesz, iż Wiktor ma firmę, cały dzień w negocjacjach, a Basia mieszka po drugiej stronie miasta, dojeżdża dwie godziny w korkach — mówiła teściowa Jadwiga Kowalska.

Głos miała słodki, aż ciarki chodziły po skórze.

— A ty jesteś w domu, masz elastyczny grafik. Czy nie będzie ci trudno przyjść do Haliny?

Teresa odłożyła filiżankę ostrożnie, bez dźwięku.

Niedzielny obiad zmienił się w sąd nad nią.

Przy stole siedzieli: mąż Łukasz, teściowa, brat Witold, siostra Basia.

Wszyscy patrzyli na Teresę jak na ostatnią deskę ratunku.

Halina, siostra teściowej, tydzień temu przeszła udar.

Jutro miała wrócić do domu, ale wymagała opieki.

— Nie mam wolnego czasu — powiedziała Teresa spokojnie. — Jestem główną księgową, koniec kwartału.

— Przestań już! — machnęła ręką Basia. — Weź laptopa, usiądź przy Halinie. Jesteśmy rodziną.

Teresa spojrzała na Basię, zadbaną, z idealnym manicure.

— Pracujesz dwie na dwa. Masz piętnaście dni wolnych w miesiącu. Weź połowę dyżurów.

Basia otworzyła szeroko oczy.

— W weekendy mam życie prywatne! Boję się krwi i leków. Mam słaby nerw.

— A ja mam firmę — wtrącił Witold, pobrzękując kluczykami od SUV-a. — Mogę dać pieniądze na jedzenie.

Wszyscy znów spojrzeli na Teresę.

Łukasz zgarbił się nad kotletem, milczał.

— Ustalmy fakty — powiedziała Teresa. — Halina ma dwoje dzieci. To ich obowiązek. Ja mogę przychodzić w weekendy, ale nie zostanę opiekunką.

Jadwiga zacięła usta.

— Jak Łukasz remontował mieszkanie, Wiktor dawał tanie materiały. Jak Basia robi zniżkę w salonie, ty dziękujesz. A teraz mówisz „moja chatka z kąta”?

Łukasz podniósł głowę, winny.

— Teresiu, może coś zorganizujemy? Wieczorami będę wjeżdżał…

— Wieczorami przyjeżdżasz o ósmej. Kto będzie od ósmej rano?

Witold wstał gwałtownie, krzesło zazgrzytało.

— Nie dostaniesz ode mnie pomocy. Zatrudnimy opiekunkę.

Rzucił na stół pięciotysięczny banknot i wyszedł.

Basia pobiegła za nim, rzucając przenikliwy wzrok.

Teściowa szukała w torebce walerianu.

Wieczór minął w ciszy.

Łukasz chodził po mieszkaniu, zrezygnowany.

Teresa wiedziała, iż uważa ją za okrutną.

Czy ustąpienie teraz nie oznaczałoby lat przy Halinie?

Następnego dnia telefon dzwonił bez przerwy.

Teresa nie odbierała, pracowała.

Wieczorem Łukasz wrócił szary jak burza.

— Mama dzwoniła. Halina płacze, mówi iż jest niepotrzebna.

— Witold ma dwoje nastolatków, żona nie pracuje. Basia nie ma dzieci. Dlaczego nie ustalą grafiku?

— Żona Witolda mówi, iż to nie jej matka. Basia ma ataki paniki przy kroplach. Teresiu, może choćby na pół dnia?

Teresa patrzyła na męża, dobrego, ale czasem za miękkiego.

— Dobrze. Przyjadę jutro. Ale mam warunek.

— Jaki?

— Zobaczysz.

Rano Teresa z laptopem jechała do Haliny.

Otworzyła jej opiekunka na dwie godziny, wyczerpana kobieta.

— Chwała Bogu, ktoś przyjechał. Halina chce rosół, a ja muszę biec do innych pacjentek.

W pokoju pachniało korwalem i zaległą bielizną.

Halina, zobaczywszy Teresę, przycisnęła wargi.

— Ach, wreszcie. Myślałam, iż przyjedzie Wiktor albo Basia.

— Dzień dobry. Czego potrzebujecie?

— Rosół! Świeży! I poduszki poprawcie!

W lodówce był tylko stary ser i kwaśne mleko.

— Nie ma produktów. Czy Wiktor coś przywiózł?

— Pewnie zapomniał. Idź do sklepu, kochana.

— Gdzie pieniądze? — spytała stanowczo Teresa.

— Jakie pieniądze? Emerytura dopiero piątego. Kup, Wiktor zapłaci.

Teresa wydała własne trzy tysiące złotych.

Ugotowała rosół, zmieniła pościel.

Halina nie przestawała narzekać.

— Zbyt grubo kroisz chleb! Czy Basia nie zrobiłaby to delikatniej?

— Gdzie Basia? — nie wytrzymała Teresa.

— Nie ruszaj Basi! Ona musi szukać mężczyzny. Ty już nic nie potrzebujesz, tylko siadaj i opiekuj się.

Pod wieczór Teresa czuła się jak rozładowany wagon węgla.

Otworzyła laptop na piętnaście minut, potem znów polecenia: woda, kanał, okno.

Łukasz przyszedł przejąć dyżur.

— No jak? — spytał żartobliwie.

— Kupiłam jedzenie za swoje pieniądze, gotowałam, myłam twoją ciotkę. Nie usłyszałam „dzięki”. Tylko porównania z Basią.

— Ona choruje, charakter się psuje…

— Nie. Zawsze taki miała charakter. Słuchaj mnie uważnie. Nie przyjdę więcej. Nigdy jako opiekunka.

— Co robisz? Kto jutro pójdzie?

— To sprawa Witolda i Basi.

Teresa jechała do domu, nie pozwalając sobie na łzy.

Potrzebowała planu, nie rozpaczy.

Następnego dnia o dziesiątej zadzwonił telefon.

Teresa spojrzała na ekran i odetchnęła głęboko.

Czas było powiedzieć wszystko wprost.