Krewni pojawiają się, gdy właśnie wznoszę dom nad Bałtykiem.
Urodziłem się w małej wiosce pod Warszawą, mam dwadzieścia dwa lata. Niedawno odszedł od nas ojciec, Jan Kowalski, i matka, Anna Kowalska. Dlatego mogę bez żalu opuścić rodzinne strony. Pogrzeby są skromne prawie nikt z licznego rodu nie przychodzi, choć rodzice mieli wielu braci i siostry.
Gdy ceremonia się kończy, każdy krewny ma pilne sprawy. Niech Bóg im sprzyja! Po pogrzebie decyduję, iż lepiej wyjechać, bo wspomnienia ranimą.
W rodzinnym Mławie nie idzie mi najlepiej. Już w liceum byłem wykorzystywany przez kolegów z klasy. Po studiach i pierwszej pracy staję się chłopcem do bicia dla przełożonych. Myślę, iż czas spróbować szczęścia gdzie indziej, więc sprzedaję dom rodziców, wsiadam w auto i ruszam nad morze. Kupuję mały kawałek ziemi w Siemiatyczach i wznoszę dom o powierzchni stu pięćdziesięciu metrów kwadratowych.
Po zakończeniu budowy robię zdjęcia i wrzucam je na Instagram, Facebook i nasz rodzinny czat na WhatsApp. Dzwonię do krewnych, pytam o radę, ale każdy twierdzi, iż nic nie wie i nie pomaga.
Lato przychodzi, a telefon zaczyna dzwonić. Krewni mówią, iż chcą spędzić wakacje nad morzem i proszą, żebym przyjął ich w domu. Mogę się zgodzić, ale po co?
Gdy pochowano ojca i matkę, nikt nie przyjechał, a pieniądze nie przychodzą. Mówią, iż ledwo wiążą koniec z końcem. Teraz przyjeżdżają na wakacje, a to nie jest tania przyjemność.
W tym roku odkrywam, iż mam dużą rodzinę, wszyscy mnie kochają i tęsknią. choćby dawni koledzy ze szkoły zaczynają pisać, chwalić mnie i pytać, kiedy mnie odwiedzą.
Męczy mnie ich hipokryzja. Piszę w sieci: To moje niewinne marzenie, jak kto woli. Dołączam zdjęcie starej ruderki i piszę, iż straciłem cały majątek po domu rodziców, więc mogłem kupić tylko tę ruderkę, i iż nie mogę się doczekać gości, którzy może pomogą naprawić dom. Po tym krewni i przyjaciele znowu znikają, mają pilne sprawy i okazują się biedni jak myszki kościelne.
Teraz zastanawiam się: dlaczego ludzie są tak obłudni, a świat tak okrutny? Leżę na plaży, w słońcu, rozmyślając o publikacji zdjęć. Decyduję, iż nie będę wywieszać czerwonej zasłony przed bykiem i wzbudzać zazdrości. Może w przyszłym roku zamieszczę zdjęcie prawdziwego domu, by zobaczyć, co słychać u rodziny.
