Boguś od trzeciej w nocy leżał z otwartymi oczami i liczył uderzenia serca, bo ciśnienie znowu skoczyło. Emerytura wystarczała mu ledwie na chleb, wędlinę i leki na receptę, a mieszkanie na parterze przy Kwiatowej robiło się z każdym miesiącem coraz cichsze. Krysia odeszła w lutym. Nie chorowała długo, nie zdążyła się choćby pożegnać jak trzeba — rano po prostu nie wstała. Córka Ewa mieszkała w Hamburgu, dzwoniła raz w tygodniu i pytała krótko, czy tabletki bierze, czy je regularnie. Boguś zawsze mówił, iż wszystko gra. Nie chciał, żeby rzucała pracę i przyjeżdżała przez pół Europy do starego ojca, który i tak niedługo dołączy do żony.
Był koniec października, ta pora, kiedy liście już opadły, śniegu jeszcze nie ma, a za oknem wszystko wygląda jak wystygła kawa. Boguś patrzył w sufit i słuchał, jak mży po parapecie, kiedy usłyszał zgrzyt. Nie z jego drzwi — z tych naprzeciwko, gdzie kiedyś mieszkała pani Halina, drobna staruszka, która zawsze miała w kieszeni fartucha landrynki dla dzieciaków z klatki. Latem zabrał ją syn z synową, wielkim srebrnym kombi, w jeden dzień spakowali kartony i wsadzili panią Halinę na tylne siedzenie. Wyglądała wtedy jak zgubiona, ściskała chusteczkę i patrzyła w okna swojego mieszkania, jakby zostawiła tam coś, czego nie dało się zapakować.
— Boguś, nakarm rudego — poprosiła przez uchyloną szybę. — Przychodzi co wieczór, rybkę mu gotowałam.
Obiecał, choć nigdy żadnego rudego kota koło niej nie widział. Mieszkanie stało od tamtej pory zamknięte na cztery spusty — dzieci pani Haliny widać nie miały czasu ani ochoty zajmować się papierami, więc lokal po prostu czekał, pusty, jak ktoś, kogo wszyscy zapomnieli odwiedzić.
Zgrzyt nie ustawał. Boguś wstał, wsunął nogi w kapcie, przyłożył ucho do własnych drzwi. Dźwięk dochodził z klatki, dokładnie sprzed mieszkania numer siedem. Rano, wychodząc ze śmieciami, przykucnął przy progu sąsiadki i zobaczył na starej wycieraczce z imitacji skóry świeże, jasne rysy. Głębokie, uparte. Nie wyśniło mu się.
Wieczorem na ławce przed blokiem Zenek z drugiego piętra, trzymający w zębach niezapalonego papierosa od czasu zawału, zapytał, czemu Boguś taki nachmurzony. — A kiedy ja wesoły byłem — odburknął Boguś i poszedł do domu, bo rozmowa o cenach za ogrzewanie nie miała dziś sensu.
Druga noc zaczęła się tak samo — ciszą, w którą Boguś już nie wierzył. Koło północy dźwięk wrócił, miarowy, cierpliwy. Boguś narzucił na ramiona stary szlafrok Krysi — swój dawno się przetarł, a ten wciąż pachniał, chociaż zapach był ledwie wyczuwalny, jak echo. Otworzył drzwi.
Pod żółtą, brudną od much żarówką na klatce siedział kot. Rudy, chudy tak, iż kręgosłup rysował się pod sierścią jak sznur korali, ogon zwisał brudnym postronkiem, w futrze pełno rzepów. Zwierzę drapało wycieraczkę prawą łapą, rytmicznie, nie odwracając się na dźwięk otwieranych drzwi. Skrobał, jakby to było jedyne zadanie, jakie mu w życiu zostało.
— Rudy — powiedział cicho Boguś.
Kot znieruchomiał, obrócił łeb. Żółte oczy patrzyły spod chudej mordki prosto na niego.
— Nie ma jej tu. Wyjechała pani Halina. Rozumiesz? Nikogo tam nie ma.
Kot popatrzył jeszcze chwilę i wrócił do drapania. Bogusiowi ścisnęło gardło, przełknął ślinę, przestąpił z nogi na nogę.
— Ty głupi, tam pusto…
Kot oczywiście nie rozumiał. A może rozumiał aż za dobrze i właśnie dlatego nie chciał się z tym pogodzić — bo w jego świecie za tymi drzwiami wciąż mieszkała kobieta, która gotowała mu rybę i mówiła: jedz, rudzielcu, cały wychudzony. To był jedyny adres na ziemi, gdzie ktoś na niego czekał. Boguś zamknął drzwi, oparł się o nie plecami i długo stał, słuchając skrobania po drugiej stronie klatki.
Trzeciej nocy nie wytrzymał. Wyszedł z miską rozgrzanego mleka i kawałkiem wędliny, usiadł na progu obok kota i pierwszy raz od śmierci Krysi rozmawiał z kimś na głos dłużej niż pięć minut. Rudy jadł ostrożnie, nie spuszczając z niego oka, jakby wciąż sprawdzał, czy ten człowiek nie zniknie tak jak wszyscy inni. O piątej nad ranem Boguś wziął go na ręce, zaniósł do siebie, wykąpał w umywalce, wyczesał rzepy grzebieniem Krysi.
Od tamtej pory Rudy spał na kołdrze w nogach łóżka. Ale drapanie po drugiej stronie klatki nie ustało do końca — kot wciąż podchodził do siódemki, siadał przed drzwiami i miauczał krótko, jakby na wypadek, gdyby jednak ktoś kiedyś otworzył. Boguś zaczął się tym niepokoić na tyle, iż w grudniu zadzwonił pod numer, który znalazł na starej pocztówce od syna pani Haliny, zostawionej kiedyś w skrzynce.
Odebrał mężczyzna, nazwiskiem Marek, syn pani Haliny. Rozmowa była krótka i niezręczna — Boguś powiedział o kocie, o drapaniu, spytał wprost, czy planują coś z mieszkaniem, bo klatka schodowa robi się nieprzyjemna, a zapach wilgoci przez zamknięte drzwi już czuć na całym piętrze. Marek odpowiedział wymijająco, iż mama nie chce o tym słyszeć, iż wciąż pyta o powrót, więc oni po prostu odkładają decyzję, bo trudno powiedzieć matce, iż jej mieszkanie stoi puste i niszczeje.
Boguś zapytał, czy mogliby przyjechać choć na chwilę. Odmówili — zima, praca, odległość, wszystko się złożyło. Wtedy zaproponował coś, czego sam po sobie nie spodziewał: iż jeżeli się zgodzą, on zaopiekuje się mieszkaniem, będzie wietrzył, sprawdzał liczniki, zapłaci najniższy czynsz wspólnoty, żeby lokal nie popadł w ruinę, a w zamian poprosi tylko o klucz. Marek po namyśle się zgodził, bo najwyraźniej samemu ciążyło mu to zamknięte mieszkanie równie mocno co Bogusiowi drapanie za ścianą.
Pierwszy raz otworzył drzwi numer siedem w połowie stycznia. W środku pachniało kurzem i starą mąką. Na kuchennym stole stała pusta miseczka, ta sama, z której pani Halina karmiła Rudego — nikt jej choćby nie umył. Boguś umył naczynie, postawił je z powrotem, nalał do niego mleka. Rudy wszedł do mieszkania powoli, obwąchał każdy kąt, usiadł dokładnie przed miseczką i po raz pierwszy od miesięcy zaczął mruczeć.
Wiosną Boguś zaczął chodzić do mieszkania regularnie — wietrzyć, podlewać storczyk na parapecie, który jakimś cudem przeżył zimę, sprzątać. Rudy chodził za nim między mieszkaniami jak między dwoma domami, które w końcu przestały być osobne. W kwietniu przyjechała sama pani Halina — nie na stałe, tylko z wizytą, bo uparła się u syna tak długo, aż w końcu ustąpił. Kiedy zobaczyła Rudego śpiącego na jej starym fotelu, usiadła obok i płakała bez wstydu, głaszcząc go po grzbiecie, mówiąc to samo co zawsze: jedz, rudzielcu, cały wychudzony.
Do wiosny przyszłego roku mieszkanie formalnie wciąż należało do rodziny pani Haliny, ale to Boguś podpisał z nimi papier — pełnomocnictwo do zarządu lokalem, na trzy lata, z prawem wynajęcia sąsiadowi znanemu, uczciwemu, gotowemu płacić spółdzielni. Marek przywiózł dokument osobiście, pierwszy raz od wyprowadzki matki, i długo przepraszał, iż tyle miesięcy trwało, zanim w ogóle pomyślał, co się dzieje za tymi drzwiami. Boguś nie miał mu tego za złe — powiedział tylko, iż skoro już przyjechał, to niech usiądzie na chwilę, bo akurat gotuje się ryba, a Rudy nie lubi jeść sam.
