Kot na parapecie, adwokat i cztery telefony

Pracuję w schronisku przy ulicy Grabiszyńskiej we Wrocławiu już jedenaście lat, karmię, sprzątam kojce, a najwięcej czasu spędzam na telefonie — bo to ja dzwonię do ludzi z prośbą o wsparcie. Dziewięćset złotych miesięcznie na karmę dla trzydziestu psów to nie jest kwota, którą się znajduje pod dywanem, więc dzwonię, gdzie się da. Tego dnia miałam na liście mecenasa Wojciecha Krauzego, bo ktoś mi powiedział, iż kupił sobie nowego BMW X5 i iż w ogóle nieźle mu idzie od czasu, jak przejął tę kancelarię przy Rynku po ojcu.

Zadzwoniłam w środę po południu, gdzieś koło piętnastej, bo akurat miałam przerwę i kot Rudy siedział mi na parapecie w biurze i obserwował gołębie na dachu sąsiedniego bloku. Odebrał sam, głos miał zmęczony, jakby dopiero co skończył rozprawę.

— Panie mecenasie, dzień dobry, dzwonię ze schroniska dla zwierząt, zbieramy na karmę i leczenie… czy mógłby pan rozważyć jakąś wpłatę? Wiem, iż pana kancelaria dobrze prosperuje.

Zamilkł na chwilę. Słyszałam, jak w tle ktoś przesuwa krzesło.

— Dobrze prosperuje, mówi pani. A wie pani, iż moja matka leży w Szpitalu przy Borowskiej i ma dług za leki na trzy tysiące złotych, bo emerytura jej nie starcza choćby na połowę?

Nie wiedziałam. Powiedziałam mu to wprost.

— A wie pani, iż mój brat wrócił z misji w Afganistanie bez nogi i teraz czeka w kolejce na protezę, bo NFZ refunduje tylko podstawowy model, a ta lepsza kosztuje dwadzieścia dwa tysiące?

Milczałam. Rudy zeskoczył z parapetu i otarł się o moją nogę.

— A moja siostra owdowiała trzy lata temu, mąż zginął na A4 pod Katowicami, została z dwójką dzieci. A córka studiuje medycynę w Krakowie, płacę za stancję tysiąc dwieście miesięcznie, bo na akademiku nie było miejsc. A syn bierze leki na padaczkę, dwa i pół tysiąca za opakowanie, refundacja nie pokrywa wszystkiego.

Powiedziałam mu, iż bardzo mi przykro, iż nie miałam pojęcia, iż to musi być ciężkie.

A on na to, spokojnym już głosem:

— Więc skoro im nie daję ani złotówki, to czemu miałbym dać pani?

Odłożył słuchawkę. Zapisałam obok jego nazwiska w zeszycie jedno słowo: "nie", i wzięłam kolejny numer z listy.

To by była cała historia, gdyby nie to, iż dwa tygodnie później Krauze sam do nas zadzwonił. Powiedział, iż jego matka zmarła w niedzielę rano, iż dług za leki wreszcie przestał rosnąć, bo już nie ma dla kogo leczyć. Powiedział to beznamiętnie, jakby czytał protokół. A potem zapytał, czy możemy przyjąć psa — jej psa, kundelka imieniem Bercik, bo w mieszkaniu nikt nim się teraz nie zajmie, syn mieszka w Niemczech, siostra ma dosyć swoich kłopotów.

Przyjechał sam, bez asystentki, w tym swoim BMW, które faktycznie stało na parkingu przed schroniskiem błyszczące jak lustro. Wysiadł w garniturze, ale bez krawata, z Bercikiem na smyczy — starym, siwym na pysku jamnikiem, który od razu usiadł mu na bucie i nie chciał ruszyć.

Podpisał papiery, oddał smycz, miskę i koc psa. Zapytałam, czy zostawia jakiś kontakt na wypadek, gdyby coś się działo z Bercikiem.

— Nie trzeba — powiedział. — On już nie jest mój.

Odwrócił się i poszedł do samochodu. Nie obejrzał się. Bercik szczekał za nim jeszcze z pięć minut, aż zachrypł, a potem po prostu położył się na kocu, który mecenas zostawił — pachniał jeszcze tamtym mieszkaniem, papierosami i lekami.

W piątek Krauze przelał na konto schroniska dwa tysiące złotych, bez tytułu, bez podpisu, tylko numer konta widniał jako nadawca. Zadzwoniłam z podziękowaniem, ale nie odebrał. Odpisał SMS-em: "To za psa, nie za resztę". Nic więcej.

Bercik został u nas jeszcze miesiąc, aż zabrała go emerytowana nauczycielka z Sępolna, która akurat straciła swojego psa i szukała starszego, spokojnego. Ostatni raz widziałam mecenasa Krauzego zimą, przez okno restauracji przy Świdnickiej, sam przy stoliku, z laptopem, z filiżanką bez talerzyka obok. Nie zapukałam.