KONIUNKCJE – Artyści i Pedagodzy związani z wydziałem rzeźby Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu

Data:
05 – 21.02.2026

Miejsce:
Galeria NEON,
Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu
Centrum Sztuk Użytkowych. Centrum Innowacyjności
ul. Traugutta 19/21
50–416 Wrocław

Uczestnicy:
Robert Bartel, Marcin Berdyszak, Jarosław Bogucki, Marta Bosowska, Tomasz Drewicz, Łukasz Gruszczyński, Rafał Górczyński, Jacek Jagielski, Wiesław Koronowski, Rafał Kotwis, Piotr Mastalerz, Igor Mikoda, Martyna Pająk, Konrad Smela, Dawid Szafrański, Wojciech Tężycki, Michał Wielopolski

Kuratorzy:
dr Martyna Pająk, dr Tomasz Drewicz

Wystawa “Koniunkcje” to spotkanie wielu dróg — osobowości twórczych, języków formalnych, postaw artystycznych oraz pokoleń. Artyści i pedagodzy związani z Wydziałem Rzeźby Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu prezentują tu swoje indywidualne wizje, które choć odrębne, wchodzą ze sobą w dialog. Ich prace ukazują różnorodność współczesnej rzeźby i jej przenikanie się z innymi dyscyplinami sztuki. “Koniunkcje” nie oznaczają zatem jednorodności — są raczej momentem przecięcia się linii, gdzie spotkanie prowadzi niekiedy do napięcia, innym razem do harmonii.

Samo pojęcie „koniunkcji” — zaczerpnięte z języka astronomii, astrologii i gramatyki — sugeruje zbliżenie, związek, współistnienie. W sztuce, która od zarania dziejów oscyluje pomiędzy sacrum a profanum, między materią a ideą, “koniunkcja” może być rozumiana jako akt twórczy łączący przeciwieństwa. Tak jak dawni artyści łączyli rzemiosło z metafizyką, a nowożytni twórcy badali granice między formą a konceptem, tak dzisiejsi rzeźbiarze i rzeźbiarki, świadomi dziedzictwa, szukają własnych form wyrazu, nie tracąc z pola widzenia tradycji.

Wydział Rzeźby UAP to przestrzeń nieustannego ruchu idei — miejsce, gdzie rzeźba rozumiana jest nie tylko jako forma trójwymiarowa, ale także jako pole eksperymentu, narracji i badań. Artyści- pedagodzy łączą praktykę twórczą z refleksją dydaktyczną, tworząc środowisko, w którym “koniunkcje” są codziennością — między teorią a praktyką, mistrzem a uczniem, indywidualnością a wspólnotą.

Wystawa staje się tym samym mapą spotkań. To przestrzeń, w której ujawnia się bogactwo i złożoność rzeźby jako medium. Rzeźby, instalacje, obiekty i działania performatywne prezentowane w ramach “Koniunkcji” świadczą o żywotności tej dziedziny, jej otwartości na nowe media, a jednocześnie o jej trwałym zakorzenieniu w historii sztuki. Prace prezentowane na wystawie tworzą układ planetarny, w którym każda z „planet” – osobna i niezależna – pozostaje w relacji grawitacyjnej z pozostałymi.

“Koniunkcje” są więc zapisem nie tylko artystycznych relacji, ale także pedagogicznych i międzyludzkich. Wspólna przestrzeń wystawy staje się tu miejscem wymiany – poglądów, doświadczeń, energii. To także przypomnienie, iż sztuka nie istnieje w próżni — żywi się spotkaniami, różnicą i współobecnością. W tym sensie “Koniunkcje” są zarówno aktem twórczym, jak i społecznym. Są opowieścią o formie, która nieustannie się zmienia, ale nie traci swojej tożsamości.